هنگام سختى ‌و‌ رنج ‌و‌ كارهاى دشوار

از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام سختى ‌و‌ رنج ‌و‌ كارهاى دشوار:  

―    بار خدايا ‌تو‌ مرا درباره ‌ى‌ اصلاح نفس ‌من‌ ‌به‌ چيزى امر فرموده ‌اى‌ ‌كه‌ خود ‌به‌ انجام ‌آن‌ ‌از‌ ‌من‌ تواناترى، ‌و‌ توانائى ‌تو‌ ‌بر‌ ‌آن‌ ‌و‌ ‌بر‌ ‌من‌ بيشتر ‌از‌ توانائى ‌من‌ است (زيرا بازگشت ‌هر‌ توانائى ‌به‌ قدرت خداى تعالى است ‌كه‌ فوق ‌آن‌ توانائى نيست، ‌پس‌ ‌از‌ اينرو خداوند ‌بر‌ اصلاح نفس بنده ‌اش‌ ‌از‌ خود بنده تواناتر است ‌و‌ قدرت ‌او‌ ‌بر‌ بنده ‌و‌ ‌بر‌ آنچه ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ ‌آن‌ تكليف فرموده بيشتر، ‌و‌ چگونه چنين نباشد ‌كه‌ بنده ‌جز‌ ‌به‌ كمك، ‌او‌ نمى تواند سودى ‌به‌ دست آورد ‌يا‌ زيانى ‌از‌ خود دور سازد) ‌پس‌ چيزى ‌كه‌ ‌تو‌ ‌را‌ ‌از‌ ‌من‌ خشنود ‌مى‌ گرداند ‌به‌ ‌من‌ عطا كن، ‌و‌ رضاى خود ‌را‌ ‌در‌ حال عافيت ‌و‌ تندرستى (نه ‌در‌ حال بلاء ‌و‌ گرفتارى) ‌از‌ ‌من‌ دريافت نما (توفيق كارى ‌به‌ ‌من‌ ‌ده‌ ‌كه‌ رضاى ‌تو‌ ‌در‌ ‌آن‌ باشد، ‌و‌ چون ممكن است رضاى خدا ‌در‌ كارى ‌كه‌ ‌با‌ بلاء ‌و‌ گرفتارى است باشد ‌از‌ اينرو درخواست عافيت ‌و‌ تندرستى ‌مى‌ نمايد)  

―    بار خدايا مرا ‌به‌ رنج ‌و‌ توانائى ‌و‌ ‌بر‌ گرفتارى شكيبائى ‌و‌ ‌بر‌ درويشى قدرت نمى باشد، ‌پس‌ روزيم ‌را‌ ‌از‌ ‌من‌ مگير، ‌و‌ مرا ‌به‌ خلق خويش وامگذار، بلكه ‌به‌ تنهائى (بى واسطه) خواسته ‌ام‌ ‌را‌ برآور، ‌و‌ خود كارگزار ‌من‌ باش،  

―    و ‌به‌ سوى ‌من‌ روآور (مرا مشمول رحمت گردان) ‌و‌ ‌در‌ همه ‌ى‌ كارهايم نظر داشته باش، زيرا اگر مرا ‌به‌ خود واگذارى ‌از‌ (انجام) ‌آن‌ كارها ناتوان گردم، ‌و‌ آنچه مصلحت ‌من‌ ‌در‌ ‌آن‌ است انجام ندهم، ‌و‌ اگر مرا ‌به‌ خلق خويش واگذارى ‌با‌ روى گرفته ‌و‌ درهم ‌به‌ ‌من‌ نگرند، ‌و‌ اگر مرا ‌به‌ ناچار ‌به‌ خويشانم واگذارى نوميدم گردانند، ‌و‌ اگر ببخشند ‌كم‌ ‌و‌ ناگوار بخشند، ‌و‌ ‌بر‌ ‌من‌ منت فراوان نهند، ‌و‌ نكوهش بسيار نمايند  

―    پس ‌به‌ احسان ‌و‌ بخشش خود، خدايا، ‌بى‌ نيازم گردان، ‌و‌ ‌به‌ بزرگى خويش بلند مرتبه ‌ام‌ فرما، ‌و‌ ‌به‌ توانگريت دستم ‌را‌ بگشا، ‌و‌ ‌به‌ آنچه (خير ‌و‌ نيكى دنيا ‌و‌ آخرت) نزد ‌تو‌ است (از ديگران) ‌بى‌ نيازم نما  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ مرا ‌از‌ رشك بردن (بر ديگرى) رهائى ده، ‌و‌ ‌از‌ گناهان بازم دار، ‌و‌ ‌از‌ حرامها (نارواهائى ‌كه‌ ‌در‌ شرع نهى شده) پرهيزكارم فرما، ‌و‌ ‌بر‌ نافرمانيها دليرم مگردان، ‌و‌ ميل ‌و‌ خواهش مرا ‌به‌ نزد خود گردان ‌و‌ رضا ‌و‌ خشنوديم ‌را‌ ‌در‌ آنچه ‌از‌ جانب ‌تو‌ ‌به‌ ‌من‌ ‌مى‌ رسد قرار ده، ‌و‌ براى ‌من‌ ‌در‌ آنچه روزيم كرده ‌اى‌ ‌و‌ آنچه عطا فرمودى ‌و‌ آنچه احسان نموده ‌اى‌ بيافزا، ‌و‌ مرا ‌در‌ ‌هر‌ حال (از هلاك ‌و‌ تباهى ‌و‌ نقصان ‌در‌ دين ‌و‌ بدن) محفوظ ‌و‌ نگاهداشته ‌و‌ پنهان شده (كه ‌جز‌ ‌تو‌ كسى ‌بر‌ بديهايم آگاه نگردد) ‌و‌ بازداشته ‌و‌ پناه داده ‌و‌ زينهار شده قرار ‌ده‌   

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ مرا ‌به‌ انجام آنچه ‌كه‌ ‌در‌ جهتى ‌از‌ جهات براى خود ‌يا‌ براى آفريده ‌اى‌ ‌از‌ آفريدگانت ‌بر‌ ‌من‌ لازم ‌و‌ واجب گردانيده ‌اى‌ توفيق ‌ده‌ اگر ‌چه‌ بدنم ‌از‌ بجا آوردنش ناتوان ‌و‌ نيرويم ‌از‌ ‌آن‌ سستى ورزد، ‌و‌ توانائيم ‌به‌ ‌آن‌ نرسد، ‌و‌ دارائى ‌و‌ سرمايه ‌ام‌ گنجايش ‌آن‌ ‌را‌ نداشته باشد، خواه ‌آن‌ ‌را‌ ‌به‌ ياد داشته ‌يا‌ فراموش كرده باشم   

―    آن تكليف ‌از‌ تكاليفى است ‌كه‌ تو، ‌اى‌ پروردگار، ‌آن‌ ‌را‌ ‌بر‌ ‌من‌ شمرده ‌اى‌ (به ‌آن‌ احاطه دارى) ‌و‌ ‌من‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌از‌ روى سهل انگارى بجا نياورده ام، ‌پس‌ ‌به‌ سبب عطاى بزرگ ‌و‌ بسيارى رحمت خويش ‌آن‌ ‌را‌ ‌از‌ جانب ‌من‌ فروگذار (از ‌آن‌ بازپرسى مفرما) زيرا ‌تو‌ توانگر بخشنده اى، ‌تا‌ روزى ‌كه‌ (رحمت) ‌تو‌ ‌را‌ ببينم (روز قيامت) چيزى (تكليفى) ‌بر‌ ‌من‌ نماند ‌كه‌ بخواهى ‌به‌ سبب ‌آن‌ ‌از‌ نيكيهايم بكاهى، ‌يا‌ ‌بر‌ بديهايم بيافزائى، ‌اى‌ پروردگار  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ براى آخرتم رغبت ‌و‌ مواظبت ‌در‌ عمل (بندگى) براى ‌تو‌ ‌را‌ روزيم فرما ‌تا‌ ‌از‌ روى ‌دل‌ راستى ‌و‌ درستى بندگى ‌را‌ بشناسم، ‌و‌ ‌تا‌ اينكه ‌بى‌ رغبتى ‌در‌ دنيا ‌بر‌ ‌من‌ دست يابد، ‌و‌ ‌تا‌ اينكه نيكيها ‌را‌ ‌با‌ شوق ‌و‌ ميل بجا آورم، ‌و‌ ‌از‌ بديها ‌از‌ روى بيم ‌و‌ ترس (كيفر آن) ايمن ‌و‌ آسوده باشم (و ‌يا‌ اينكه ‌از‌ بديها ‌از‌ روى بيم ‌و‌ ترس گريزان باشم، بنابر اينكه بجاى ‌و‌ امن ‌من‌ السيئات بخوانيم وافر ‌من‌ السيئات چنانكه ‌در‌ نسخه ‌ى‌ ابن ادريس- رحمه الله- ‌به‌ طورى ‌كه‌ سيد عليخان- عليه الرحمه- ‌در‌ شرح صحيفه فرموده چنين ضبط شده ‌و‌ ‌آن‌ مناسبتر است) ‌و‌ نورى (علم ‌و‌ دانشى) ‌به‌ ‌من‌ ببخش ‌كه‌ ‌با‌ ‌آن‌ ‌در‌ بين مردم راه بروم (زندگى نمايم) ‌و‌ ‌در‌ تاريكيها (گمراهيها) راه يابم، ‌و‌ ‌از‌ ‌شك‌ ‌و‌ دودلى ‌و‌ شبهات (در ‌هم‌ شدن ‌حق‌ ‌به‌ باطل ‌و‌ حلال ‌به‌ حرام) روشنى يابم (راه بيابم)  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ ترس اندوه كيفر ‌و‌ ميل پاداش (در روز قيامت) ‌را‌ ‌كه‌ وعده داده ‌اى‌ روزيم گردان ‌تا‌ (در اين دنيا هم) خوشى چيزى (بهشت) ‌را‌ ‌كه‌ ‌تو‌ ‌را‌ براى ‌آن‌ ‌مى‌ خوانم ‌و‌ اندوه چيزى (دوزخ) ‌را‌ ‌كه‌ ‌از‌ ‌آن‌ ‌به‌ ‌تو‌ پناه ‌مى‌ برم دريابم   

―    بار خدايا ‌تو‌ خود آنچه صلاح كار دنيا ‌و‌ آخرت ‌من‌ است ‌مى‌ دانى، ‌پس‌ ‌به‌ درخواستهاى ‌من‌ توجه فرموده مهربان باش  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ اعتراف بحق (تسليم امر ‌و‌ راضى بودن ‌به‌ فرمانت ‌كه‌ ‌بر‌ وفق حكمت ‌و‌ مصلحت است) ‌را‌ هنگام كوتاهى ‌در‌ سپاسگزارى ‌تو‌ ‌به‌ آنچه ‌در‌ آسايش ‌و‌ سختى ‌و‌ تندرستى ‌و‌ بيمارى ‌به‌ ‌من‌ نعمت داده ‌اى‌ روزيم گردان ‌تا‌ هنگام ترس ‌و‌ ايمنى ‌و‌ خشنودى ‌و‌ خشم ‌و‌ زيان ‌و‌ سود ‌در‌ آنچه پيش آيد شادى رضاء ‌و‌ خشنودى ‌و‌ آرامش ‌دل‌ خود ‌را‌ ‌به‌ آنچه براى ‌تو‌ واجب است (تسليم امر ‌و‌ اعتقاد ‌به‌ نيكى آنچه مقدر نموده اى) دريابم   

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ سينه ‌ام‌ (دلم) ‌را‌ ‌از‌ حسد تهى گردان (و اينكه بجاى ‌دل‌ سينه ‌را‌ نام برده براى آنست ‌كه‌ سينه جايگاه ‌دل‌ است، ‌و‌ نام بردن محل بجاى آنچه ‌در‌ ‌آن‌ قرار گيرد مشهور است) ‌تا‌ ‌به‌ هيچ ‌يك‌ ‌از‌ آفريدگانت ‌بر‌ چيزى ‌از‌ احسانت (كه ‌به‌ ‌او‌ عطا فرموده اى) رشك نبرم، ‌و‌ ‌تا‌ آنكه نعمتى ‌از‌ نعمتهايت ‌را‌ ‌در‌ دين ‌يا‌ دنيا ‌يا‌ تندرستى ‌يا‌ پرهيزكارى ‌يا‌ گشايش ‌يا‌ آسايش ‌بر‌ هيچ ‌يك‌ ‌از‌ خلق ‌تو‌ نبينم ‌جز‌ آنكه بهتر ‌از‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌تو‌ ‌و‌ ‌از‌ جانب ‌تو‌ تنها ‌كه‌ شريك ندارى براى خود آرزو نمايم (ناگفته نماند حسد ‌و‌ رشك حرام ‌كه‌ ‌در‌ قرآن كريم ‌از‌ ‌آن‌ نكوهش شده آنست ‌كه‌ زوال نعمت ديگرى ‌را‌ بخواهى، ولى اگر مانند ‌آن‌ ‌را‌ براى خود بخواهى ‌آن‌ ‌را‌ غبطه ‌و‌ آرزو گويند ‌كه‌ ستوده شده است)  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ نگهدارى ‌از‌ خطاها ‌و‌ پاسدارى ‌از‌ لغزشها ‌را‌ ‌در‌ دنيا ‌و‌ آخرت ‌در‌ حال خشنودى ‌و‌ خشم روزيم فرما، ‌تا‌ ‌به‌ آنچه ‌از‌ آنها ‌به‌ ‌من‌ رومى آورد يكسان ‌و‌ انجام دهنده ‌ى‌ طاعت ‌و‌ بندگى ‌تو‌ باشم، ‌و‌ رضا ‌و‌ خشنوديت ‌را‌ درباره ‌ى‌ دوستان ‌و‌ دشمنان ‌بر‌ غير طاعت ‌و‌ رضايت برگزينم، ‌تا‌ دشمنم ‌از‌ ستم ‌من‌ (بر اثر دشمنى) آسوده ‌و‌ دوستم ‌از‌ ميل ‌و‌ روآوردن هواى نفسم (به سوى ‌او‌ ‌بر‌ اثر دوستى) نوميد گردد  

―    و مرا ‌از‌ كسانى قرار ‌ده‌ ‌كه‌ ‌تو‌ ‌را‌ هنگام خوشى ‌از‌ روى اخلاص (بى خود نمائى) ‌مى‌ خوانند مانند كسانى ‌كه‌ ‌از‌ روى اخلاص هنگام اضطرار ‌و‌ بيچارگى ‌در‌ دعاء ‌از‌ ‌تو‌ درخواست ‌مى‌ نمايند، زيرا ‌تو‌ (در ‌هر‌ حال) ستوده شده ‌و‌ بزرگى (حضرت صادق عليه السلام فرموده: ‌هر‌ ‌كه‌ ‌در‌ دعاء پيشى گيرد هرگاه بلاء ‌به‌ ‌او‌ فرود آيد دعاى ‌او‌ برآورده گردد، ‌و‌ گفته ‌مى‌ شود: صدائى است آشنا ‌و‌ ‌از‌ آسمان پنهان نشده، ‌و‌ كسى ‌كه‌ ‌در‌ دعاء پيشى نگيرد هرگاه بلاء ‌به‌ ‌او‌ فرود آيد دعاى ‌او‌ روا نمى شود، ‌و‌ فرشتگان ‌مى‌ گويند: صاحب صدا ‌را‌ نمى شناسيم)
.

..........

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

کانال تلگرام بنیاد BonyadSahifeh @ 

logo