‌در‌ اقرار ‌به‌ گناه ‌و‌ درخواست توبه ‌و‌ بازگشت ‌به‌ سوىخداى تعالى

از دعاهاى امام عليه السلام است ‌در‌ اقرار ‌به‌ گناه ‌و‌ درخواست (توفيق براى) توبه ‌و‌ بازگشت (از معصيت) ‌به‌ سوى (طاعت) خداى تعالى  
(حضرت امام محمد باقر عليه السلام فرمود: ‌به‌ خدا قسم، خدا ‌از‌ مردم ‌جز‌ ‌دو‌ خصلت ‌و‌ خوى نخواسته: ‌به‌ نعمتها اعتراف كنند ‌كه‌ براى ايشان ‌مى‌ افزايد، ‌و‌ ‌به‌ گناهان اقرار نمايند ‌كه‌ آنها ‌را‌ ‌از‌ آنان ‌مى‌ آمرزد، ‌و‌ ‌هم‌ ‌از‌ ‌آن‌ حضرت رسيده ‌كه‌ فرمود: سوگند ‌به‌ خدا ‌از‌ گناهان نمى رهد ‌جز‌ كسى ‌كه‌ «به درگاه خداى تعالى» اقرار نمايد):  

―    بار خدايا ‌سه‌ خصلت مرا ‌از‌ درخواست ‌از‌ ‌تو‌ بازمى دارد ‌و‌ ‌يك‌ خصلت مرا ‌بر‌ ‌آن‌ ‌مى‌ دارد:  

―    بازمى دارد ‌و‌ مرا امرى ‌كه‌ ‌به‌ ‌آن‌ فرمان دادى ‌و‌ ‌من‌ ‌از‌ بجا آوردن ‌آن‌ درنگ كردم، ونهيى ‌كه‌ ‌از‌ ‌آن‌ جلوگيرى كردى ‌و‌ ‌من‌ ‌به‌ سوى ‌آن‌ شتافتم، ‌و‌ نعمتى ‌كه‌ ‌به‌ ‌من‌ بخشيدى ‌و‌ ‌من‌ ‌در‌ سپاسگزاريش كوتاهى نمودم (علماى اماميه «رضوان الله عليهم» اتفاق دارند ‌بر‌ عصمت انبياء ‌و‌ ائمه «عليهم السلام» ‌و‌ اينكه گناهى ‌از‌ گناهان كوچك ‌و‌ بزرگ ‌از‌ ايشان ‌سر‌ نمى زند، ‌و‌ پاسخ اعتراف ‌به‌ گناه ‌و‌ آمرزش طلبيدن آنان آنست ‌كه‌ ‌مى‌ خواستند چگونگى اعتراف ‌و‌ درخواست آمرزش گناهان ‌را‌ ياد مردم دهند، ‌و‌ ‌يا‌ آنكه ‌به‌ زبان امت ‌و‌ شيعيان سخن ‌مى‌ گفتند، ‌پس‌ اعتراف ايشان ‌به‌ گناه اعتراف ‌به‌ گناه امت ‌و‌ شيعيان است، ‌و‌ ‌يا‌ اينكه انبياء ‌و‌ ائمه «عليهم السلام» هميشه ‌به‌ ياد خدا بوده ‌به‌ عالم ارواح توجه داشتند ‌پس‌ هرگاه براى خوردن ‌و‌ آشاميدن ‌و‌ آنچه ‌كه‌ مباح است ‌از‌ ‌آن‌ مرتبه ‌به‌ اين عالم رومى آوردند ‌از‌ ‌آن‌ استغفار ‌مى‌ نمودند).  

―    و ‌مى‌ دارد مرا ‌به‌ درخواست ‌از‌ ‌تو‌ تفضل ‌تو‌ (تفضل احسان ‌به‌ ديگرى است بدون حقى ‌كه‌ احسان جزاى ‌آن‌ باشد) ‌به‌ كسى ‌كه‌ ‌رو‌ ‌به‌ ‌تو‌ آورد ‌و‌ ‌با‌ گمان نيك ‌به‌ سويت آيد، زيرا همه ‌ى‌ احسانهاى ‌تو‌ ‌از‌ روى تفضل ‌مى‌ باشد، ‌و‌ همه ‌ى‌ نعمتهايت ابتدائى است (نه آنكه جزاى حقى باشد، ‌و‌ اين منافات ندارد ‌با‌ اينكه عمل ‌و‌ كردار نيك سبب دخول بهشت گردد، چنانكه خداى تعالى «س 16 ‌ى‌ 32» فرمايد: ادخلوا الجنه بما كنتم تعملون «به سبب اعمال نيكى ‌كه‌ بجا آورديد ‌به‌ بهشت درآئيد» زيرا عمل نيكوى موجب پاداش متوقف ‌بر‌ وجود ‌و‌ هستى ‌و‌ قدرت ‌و‌ توفيق ‌و‌ سائر اسباب است ‌و‌ همه ‌ى‌ آنها تفضل ‌و‌ احسان خداوند است ‌بى‌ آنكه جزاى كردارى باشد)  

―    پس اينك، خداى من، اين منم ‌به‌ درگاه گرامى ‌تو‌ همچون فرمانبردار خوار ايستاده، ‌و‌ ‌با‌ شرمندگيم مانند محتاج عيالمند ‌از‌ ‌تو‌ درخواست ‌مى‌ نمايم   

―    اعتراف دارم ‌كه‌ هنگام احسانت ‌جز‌ خوددارى ‌از‌ معصيت ‌تو‌ فرمان نبرده ‌ام‌ ‌و‌ ‌در‌ همه ‌ى‌ احوال ‌بى‌ احسان ‌از‌ ‌تو‌ نبودم  

―    پس، ‌اى‌ خداى من، آيا اعترافم ‌به‌ بدى آنچه كرده ‌ام‌ نزد ‌تو‌ سود ‌مى‌ دهد؟ ‌و‌ آيا اقرارم ‌در‌ درگاهت ‌به‌ زشتى آنچه بجا آورده ‌ام‌ ‌از‌ (عذاب) ‌تو‌ مرا رها ‌مى‌ نمايد؟ ‌يا‌ ‌در‌ اينجا خشم خود (دورى ‌از‌ رحمتت) ‌را‌ براى ‌من‌ قرار داده اى؟ ‌يا‌ هنگامى ‌كه‌ دعا كرده ‌تو‌ ‌را‌ ‌مى‌ خوانم دشمنى ‌تو‌ ‌با‌ ‌من‌ همراه بوده؟  

―    آراسته ‌و‌ پاكى، ‌از‌ ‌تو‌ نوميد نمى شوم ‌در‌ حالى ‌كه‌ ‌در‌ توبه ‌و‌ بازگشت ‌به‌ سوى خود ‌را‌ برويم گشوده اى، بلكه ‌مى‌ گويم: گفتار بنده ‌ى‌ خوارى ‌كه‌ ‌به‌ خود ستم كرده ‌و‌ حرمت پروردگارش ‌را‌ رعايت ننموده   

―    بنده ‌اى‌ ‌كه‌ گناهانش بزرگ ‌و‌ ‌رو‌ ‌به‌ فزونى است ‌و‌ روزگارش ‌به‌ ‌او‌ پشت كرده ‌و‌ برگشته ‌تا‌ چون ببيند ‌كه‌ زمان كار گذشته ‌و‌ عمر ‌به‌ پايان رسيده ‌و‌ باور نمايد ‌كه‌ پناه ‌و‌ گريزگاهى ‌از‌ (كيفر) ‌تو‌ برايش نيست، ‌به‌ وسيله ‌ى‌ توبه ‌به‌ ‌تو‌ روآورد، ‌و‌ توبه ‌را‌ براى ‌تو‌ خالص گرداند (شرائط ‌آن‌ ‌از‌ قبيل پشيمانى ‌از‌ گذشته ‌و‌ تصميم ‌بر‌ دوباره نكردن ‌آن‌ ‌را‌ بجا آورد) ‌پس‌ ‌با‌ دلى پاك ‌و‌ پاكيزه ‌به‌ سوى ‌تو‌ برخيزد ‌و‌ ‌با‌ صداى تغيير يافته (زمزمه دار) آهسته ‌تو‌ ‌را‌ بخواند  

―    در حالى ‌كه‌ براى ‌تو‌ فروتنى كرده ‌و‌ ‌خم‌ گشته، ‌و‌ ‌سر‌ ‌به‌ زير افكنده ‌و‌ ‌كج‌ شده، ‌و‌ ترس پاهايش ‌را‌ ‌به‌ لرزه انداخته، ‌و‌ بسيارى اشك گونه هايش ‌را‌ غرق نموده، ‌تو‌ ‌را‌ ‌مى‌ خواند: ‌اى‌ بخشنده ترين بخشندگان، ‌و‌ ‌اى‌ بخشنده ‌تر‌ كسى ‌كه‌ رحمت خواهان ‌پى‌ ‌در‌ ‌پى‌ ‌به‌ ‌او‌ رومى آورند، ‌و‌ ‌اى‌ مهربانتر كسى ‌كه‌ آمرزش جويان گرد ‌او‌ گردند، ‌و‌ ‌اى‌ آنكه بخشش ‌او‌ ‌از‌ كيفرش بيشتر است، ‌و‌ ‌اى‌ آنكه خشنودى ‌او‌ ‌از‌ خشمش افزونتر است   

―    و ‌اى‌ آنكه ‌با‌ گذشت نيك ‌بر‌ آفريدگانش منت نهاده (نعمت سزاوار منت داده، چون خداى تعالى ‌از‌ منت نهادن «بيان كردن نيكى خود ‌به‌ ديگرى» منزه است) ‌و‌ ‌اى‌ آنكه بندگانش ‌را‌ ‌به‌ توبه پذيرى عادت داده، ‌و‌ ‌اى‌ آنكه اصلاح تباهيهاى ايشان ‌را‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ توبه خواسته، ‌و‌ ‌اى‌ آنكه ‌از‌ كردار (نيك) ايشان ‌به‌ اندك خشنود گشته، ‌و‌ ‌اى‌ آنكه (كار) اندك ايشان ‌را‌ پاداش بسيار داده، ‌و‌ ‌اى‌ آنكه روا شدن دعاء ‌را‌ برايشان ضمانت كرده، ‌و‌ ‌اى‌ آنكه ‌از‌ روى تفضل پاداش نيك ‌به‌ ايشان ‌را‌ وعده فرموده است  

―    من گناهكارتر ‌از‌ آنكه معصيت ‌تو‌ كرده ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ آمرزيده ‌اى‌ نيستم، ‌و‌ نكوهيده ‌تر‌ ‌از‌ كسى ‌كه‌ ‌به‌ پيشگاه ‌تو‌ عذر آورده ‌و‌ عذرش ‌را‌ پذيرفته ‌اى‌ نمى باشم، ‌و‌ ستمكارتر ‌از‌ كسى ‌كه‌ ‌به‌ درگاه ‌تو‌ توبه كرده ‌و‌ ‌به‌ ‌او‌ احسان كرده (توبه ‌اش‌ پذيرفته) ‌اى‌ نيستم   

―    در اينجا ‌كه‌ هستم (از كردار ناپسنديده ام) ‌به‌ سوى ‌تو‌ توبه ‌و‌ بازگشت ‌مى‌ كنم توبه ‌ى‌ كسى ‌كه‌ ‌از‌ آنچه (گناهانى كه) پيش ‌از‌ اين كرده پشيمان است، ‌از‌ آنچه (خوهاى زشت كه) ‌بر‌ ‌او‌ گرد آمده ترسان است، ‌از‌ آنچه ‌در‌ ‌آن‌ افتاده (نواهى ‌كه‌ مرتكب شده) شرمنده ‌ى‌ واقعى است   

―    مى داند ‌كه‌ گذشت ‌از‌ گناه بزرگ ‌بر‌ ‌تو‌ بزرگ نمى نمايد، ‌و‌ گذشت ‌از‌ معصيت بسيار ‌بر‌ ‌تو‌ دشوار نيست، ‌و‌ چشم پوشى ‌از‌ جرمهاى ‌از‌ ‌حد‌ گذشته ‌بر‌ ‌تو‌ گران نمى باشد، ‌و‌ دوستترين بندگان ‌تو‌ نزدت كسى است ‌كه‌ ‌بر‌ ‌تو‌ سركشى ننمايد، ‌و‌ ‌از‌ اصرار (بر گناه) دورى گزيند، ‌و‌ همواره آمرزش خواهد  

―    و ‌من‌ نزد ‌تو‌ ‌از‌ سركشى بيزارى ‌مى‌ جويم، ‌و‌ ‌به‌ ‌تو‌ پناه ‌مى‌ برم ‌از‌ اينكه (در گناه) اصرار نمايم، ‌و‌ براى آنچه ‌در‌ ‌آن‌ كوتاهى نمودم (گناهانى ‌كه‌ بجا آوردم) ‌از‌ ‌تو‌ آمرزش ‌مى‌ خواهم، ‌و‌ ‌بر‌ آنچه (طاعتى كه) ‌از‌ انجام ‌آن‌ ناتوانم ‌از‌ ‌تو‌ يارى ‌مى‌ طلبم   

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ آنچه ‌از‌ ‌تو‌ ‌بر‌ ‌من‌ واجب است (حقوق خود) ‌را‌ ‌به‌ ‌من‌ ببخش (مرا ‌از‌ بجا نياوردن ‌آن‌ بيامرز) ‌و‌ ‌از‌ آنچه (كيفرى كه) ‌از‌ جانب ‌تو‌ سزاوار ‌آن‌ ‌مى‌ باشم رهائى ده، ‌و‌ ‌از‌ آنچه (دوزخ كه) بدكرداران (گناهكاران) ‌از‌ ‌آن‌ ‌مى‌ ترسند پناهم ده، زيرا ‌تو‌ ‌بر‌ عفو (اسقاط عذاب) توانائى، ‌و‌ براى آمرزش اميدوارى ‌به‌ ‌تو‌ است، ‌و‌ ‌به‌ گذشت (از گناه) مشهورى، حاجتم ‌را‌ ‌جز‌ (درگاه) ‌تو‌ جاى درخواستى نيست، ‌و‌ گناهم ‌را‌ ‌جز‌ ‌تو‌ آمرزنده ‌اى‌ نيست، ‌تو‌ ‌از‌ عيوب منزه ‌و‌ دورى ‌كه‌ براى گناهان ‌جز‌ ‌تو‌ آمرزنده ‌اى‌ باشد (شايسته است ‌كه‌ خواننده ‌ى‌ دعاء ‌پس‌ ‌از‌ گفتن حاشاك وقف ‌و‌ درنگ نمايد)  

―    و ‌من‌ ‌بر‌ خود ‌جز‌ ‌از‌ ‌تو‌ نمى ترسم، زيرا ‌تو‌ سزاوارى ‌كه‌ ‌از‌ ‌تو‌ بترسند ‌و‌ سزاوارى ‌كه‌ بيامرزى، ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ محمد درود فرست، ‌و‌ حاجتم روا كن، ‌و‌ خواسته ‌ام‌ (رهائى ‌از‌ عذاب) برآور، ‌و‌ گناهانم بيامرز، ‌و‌ ‌از‌ ترسم ايمن گردان، زيرا ‌تو‌ ‌به‌ ‌هر‌ چيز توانائى، ‌و‌ آنچه خواستم ‌بر‌ ‌تو‌ آسان است، پروردگار جهانيان دعايم ‌به‌ اجابت رسان.

.....................

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

کانال تلگرام بنیاد BonyadSahifeh @ 

logo