آمرزش جويى از‌ گناه ‌و‌ عيب زدائى از‌ خود

̶    بار خدايا! اى ‌آن كه‌ گناهكاران به‌ اتكاء رحمت تو‌ به‌ فريادرسى آيند

̶    و به‌ ياد احسانت درماندگان زار مى زنند،

̶    و اى ‌آن كه‌ خطاكاران از‌ ترس تو‌ به‌ گريه در‌ مى افتند،

̶    اى آرام دل رميدگان آواره، ‌و‌ اى مايه ‌ى‌ گشايش خاطر غمزدگان فسرده دل ‌و‌ اى پناهگاه هر‌ درمانده ‌ى‌ تنها، ‌و‌ اى بازوى مدد دهنده ‌ى‌ هر‌ نيازمند رانده شده 

̶    تويى ‌آن كس كه‌ به‌ رحمت ‌و‌ دانش همه چيز را‌ فرا گرفته اى،

̶    و تويى تو‌ كه‌ براى هر‌ آفريده اى از‌ نعمتهاى خود سهمى قرار داده اى 

̶    و تويى كه‌ بخشايشت بر‌ عقابت غلبه 

̶    و رحمتت بر‌ خشمت پيشى دارد

̶    و تويى كه‌ دهش تو‌ از‌ منعت فزونى گرفته است 

̶    و تويى كه‌ آفريدگان تو‌ همه در‌ حيطه ‌ى‌ تو‌ قرار دارند

̶    و تويى كه‌ چون نعمت بخشى چشمداشت پاداش ندارى 

̶    و توئى كه‌ در‌ كيفر سركشان افراط نمى ورزى،

̶    و منم، بار الها، ‌آن بنده اى كه‌ چون وى را‌ به‌ نيايش دستور فرموده اى از‌ دل ‌و‌ جان آرى گويد.
̶    پروردگارا! منم كه‌ در‌ پيشگاهت به‌ خاك افتاده ام،

̶    و منم ‌آن كس كه‌ سنگينى خطاها پشتم را‌ خم كرده، ‌و‌ منم ‌آن كس كه‌ گناهان زندگانيش را‌ تباه ساخته، ‌و‌ منم آنكس كه‌ از‌ سر‌ نادانى به‌ تو‌ سركشى ورزيده ‌و‌ حال آنكه تو‌ شايسته ‌ى‌ ‌آن نبودى كه‌ بر‌ تو‌ عصيان ورزند.

̶    اى خداى من! آيا تو‌ بر‌ هر‌ كس كه‌ تو‌ را‌ خواند رحم كننده اى، تا‌ دست به‌ دعا بردارم؟ ‌و‌ آيا تو‌ بر‌ هر‌ كس كه‌ نزد تو‌ بگريد بخشنده اى، تا‌ به‌ زارى شتاب ورزم؟ ‌و‌ آيا تو‌ به‌ هر‌ كس كه‌ از‌ روى فروتنى تمام براى تو‌ سر‌ بر‌ خاك سايد در‌ گذرنده اى؟ آيا تو‌ بر‌ هر‌ كه‌ از‌ روى توكل از‌ بى چيزى خود شكوه سر‌ دهد بى نياز كننده اى؟

̶    اى خداى من! ‌آن را‌ كه‌ جز تو‌ دهنده اى نمى يابد نوميد مگردان ‌و‌ ‌آن كس را‌ كه‌ از‌ تو‌ به‌ غير تو‌ بى نياز نمى شود وامگذار. خداى من!

̶    درود بر‌ محمد ‌و‌ خاندان وى، ‌و‌ اينك كه‌ از‌ دل روى به‌ سوى تو‌ آورده ام از‌ من‌ چهره بر‌ متاب ‌و‌ اكنون كه‌ به‌ خدمتت در‌ ايستاده ام دست رد بر‌ سينه ام مزن،

̶    تويى ‌آن كس كه‌ خود را‌ به‌ رحمت موصوف كرده اى! پس‌ درود بر‌ محمد ‌و‌ خاندان وى، ‌و‌ بر‌ من‌ رحمت آر، ‌و‌ تويى كه‌ خود را‌ به‌ صفت عفو وصف فرموده اى، پس‌ از‌ من‌ درگذر.

̶    اى خداى من! قطعا سرشگ روان مرا مشاهده مى كنى ‌و‌ پريشاندليم را‌ از‌ بيمت، ‌و‌ لرزش اندامم را‌ از‌ شكوه خود مى بينى!

̶    همه ‌ى‌ اينها بر‌ اثر شرمساريم از‌ بدكرداريم است ‌و‌ از‌ اينروست كه‌ از‌ كثرت زارى پيش تو‌ آوايم گرفته ‌و‌ زبانم در‌ راز ‌و‌ نياز با‌ تو‌ كند گشته!

̶    اى خداى من! تو‌ را‌ حمد باد كه‌ چه بسيار عيبهايى را‌ كه‌ بر‌ من‌ پوشيده اى ‌و‌ مرا رسوا نساخته اى، ‌و‌ چه بسيار گناهان را‌ كه‌ بر‌ من‌ نهان كرده اى ‌و‌ مرا به‌ ‌آن شهرت نداده اى، ‌و‌ چه بسيار آلودگيها كه‌ بدان آلوده بوده ام ‌و‌ تو‌ پرده از‌ ‌آن بر‌ نگرفته اى ‌و‌ علامت بدنامى برگردنم نيفكنده اى، ‌و‌ زشتى هاى آنرا بر‌ همسايگان عيب جو ‌و‌ رشگ بران نعمتت بر‌ من‌ آشكار نگردانيده اى،

̶    با اين حال، اينهمه مرا از‌ استمرار در‌ كردارهاى ناپسند خود، كه‌ تو‌ بر‌ آنها آگاهى، باز نداشت.

̶    پس اى خداى من! كيست به‌ رشد خود از‌ من‌ نادان تر؟ ‌و‌ كيست به‌ نصيب خود از‌ من‌ غافل تر؟ ‌و‌ كيست به‌ سامان بخشيدن به‌ كار نفس خود از‌ من‌ دورتر؟ ‌و‌ حال آنكه روزيى را‌ كه‌ بر‌ من‌ ارزانى داشته اى صرف ‌آن گناهانى مى كنم كه‌ مرا از‌ ‌آن باز داشته اى! ‌و‌ كيست كه‌ بيشتر از‌ من‌ در‌ ژرفاى باطل فرو رفته؟ ‌و‌ در‌ مبادرت به‌ بدى بيشتر از‌ من‌ دليرى نموده است: آنگاه كه‌ بر‌ سر‌ دو‌ راهه ‌ى‌ دعوت تو‌ ‌و‌ فراخواندن شيطان مى ايستم! من‌ دعوت شيطان را، با‌ ديده ‌ى‌ باز ‌و‌ آگاهانه ‌و‌ دور از‌ فراموشى، پذيرا مى شوم 

̶    و حال آنكه به‌ يقين مى دانم كه‌ سر‌ انجام فرا خواندن تو‌ ره‌ به‌ بهشت مى برد ‌و‌ فرجام دعوت او‌ به‌ جهنم منتهى مى شود!

̶    پاكا كه‌ تويى! چه شگفت آورست آنچه را‌ كه‌ من‌ عليه خود شهادت مى دهم ‌و‌ نهانى هاى كار خود را‌ برمى شمارم 

̶    و شگفت تر از‌ ‌آن بردبارى توست نسبت به‌ من‌ ‌و‌ درنگ كردن توست از‌ مواخذه ‌ى‌ من، ‌و‌ اين نه به‌ علت گرامى بودن من‌ به‌ نزديك توست بلكه به‌ صرف مدارايى توست با‌ من‌ ‌و‌ فزون بخشى تو‌ بر‌ من، تا‌ از‌ نافرمانى خشم آور تو‌ مگر پيش گيرى كنم ‌و‌ خود را‌ از‌ گناهان فرساينده ‌ى‌ خويش باز دارم، ‌و‌ نيز از‌ ‌آن روست كه‌ بخشايش تو‌ بر‌ من‌ در‌ نظر تو‌ از‌ عقوبتم خوشايندترست، بلكه خداوندا

̶    چنان گناهان من‌ هر‌ چه بيشتر ‌و‌ آثارم زشت تر ‌و‌ كردارم بدتر ‌و‌ تهورم در‌ باطل شديدتر ‌و‌ در‌ مقام طاعت تو‌ بيداريم ناچيزتر ‌و‌ در‌ مقابل بيم دادن تو‌ تنبهم چنان كاسته است كه‌ ياراى شمارش عيوب خود را‌ ندارم ‌و‌ به‌ ياد آورى گناهان خود توانا نيستم 

̶    و مرادم از‌ اين نكوهش خويش تنها طمع بستن به‌ نرم دلى توست كه‌ مايه ‌ى‌ صلاح كار گناهكاران است ‌و‌ اميد به‌ رحمت توست كه‌ سبب آزادى خطاكاران مى گردد.

̶    بار خدايا! اين گردن من‌ است كه‌ گناهان ‌آن را‌ نزار كرده، پس‌ درود بر‌ محمد ‌و‌ خاندان وى، ‌و‌ ترا به‌ بخشايشت سوگند كه‌ ‌آن را‌ آزاد فرما، ‌و‌ اين دوش من‌ است كه‌ بار خطاها ‌آن را‌ گران نموده، پس‌ درود باد بر‌ محمد ‌و‌ خاندان وى، به‌ كرم خويش ‌آن را‌ سبكبار فرما!

̶    اى خداى من! اگر در‌ برابر تو‌ چندان بگريم كه‌ مژه هاى چشمم فرو ريزد ‌و‌ آواى گريه چندان سر‌ دهم كه‌ صداى من‌ ببرد ‌و‌ آنقدر براى تو‌ بر‌ پاى ايستم كه‌ هر‌ دو‌ پاى من‌ ورم كند ‌و‌ آنقدر براى تو‌ كرنش كنم كه‌ كمرم خرد شود ‌و‌ چندان تو‌ را‌ سجده كنم كه‌ ديدگانم از‌ كاسه ‌ى‌ چشم برون آيد ‌و‌ در‌ درازاى زندگانيم خاك زمين را‌ بخورم ‌و‌ تا‌ پايان عمرم آب آغشته به‌ خاكستر نوشم ‌و‌ در‌ اثناى اين احوال همه ذكر تو‌ گويم چندانكه زبانم از‌ كار بماند ‌و‌ از‌ آزرم تو‌ ديده به‌ اكناف آسمان بر‌ نكنم، با‌ همه ‌ى‌ اين احوال سزاوار ستردن يكى از‌ گناهانم نيز نخواهم بود.

̶    اگر مرا آنگاه كه‌ مشمول بخشايش تو‌ مى گردم بيامرزى ‌و‌ چون در‌ خور عفو تو‌ گردم از‌ من‌ درگذرى، باز هم نه به‌ سبب شايستگى من‌ است، چرا كه‌ كيفر من‌ در‌ همان آغاز كه‌ سركشى نموده ام آتش بوده ‌و‌ اگر مرا شكنجه دهى بر‌ من‌ ستم نفرموده اى.

̶    اى خداى من! اكنون كه‌ بر‌ گناه من‌ پرده كشيدى ‌و‌ مرا رسوا نفرمودى ‌و‌ به‌ انگيزه ‌ى‌ كرم خويش با‌ من‌ مدارا نمودى ‌و‌ در‌ مواخذه ‌ى‌ من‌ نشتافتى ‌و‌ نعمت خود را‌ بر‌ من‌ دگرگون نساختى ‌و‌ احسان خود را‌ به‌ من‌ تيره نكردى پس‌ بر‌ درازاى اشكباريهاى من‌ رحمت فرما ‌و‌ بر‌ شدت بينوايى ‌و‌ بدى حالم رحم نما!

̶    بار خدايا! درود بر‌ محمد ‌و‌ خاندان وى، ‌و‌ مرا از‌ گناهان نگاه دار ‌و‌ به‌ اطاعت وادار فرما ‌و‌ حسن انابت به‌ من‌ ارزانى دار ‌و‌ به‌ توبه پاكم ساز ‌و‌ با‌ نگاهدارى خود مويدم كن ‌و‌ با‌ عافيت به‌ صلاحم باز آور ‌و‌ شيرينى آمرزش را‌ به‌ من‌ درچشان ‌و‌ مرا رها شده ‌ى‌ عفو خويش ‌و‌ آزاد شده ‌ى‌ رحمت خود قرار ده‌ ‌و‌ امان نامه اى از‌ خشم خويش براى من‌ بنويس ‌و‌ مرا هم اكنون- نه آنكه به‌ آينده موكول شود- بشارتى ده‌ كه‌ ‌آن را‌ نيك بشناسم ‌و‌ نشانه ‌ى‌ ‌آن را‌ به‌ من‌ بشناسان،

̶    چرا كه‌ اين كار در‌ برابر فراخناى عملكرد تو، تو‌ را‌ به‌ رنج درنيفكند ‌و‌ به‌ تنگ نياورد ‌و‌ در‌ توان توست، ‌و‌ همانا كه‌ تو‌ بر‌ هر‌ چيز توانايى
.

................................

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

کانال تلگرام بنیاد BonyadSahifeh @ 

logo