دعاى حضرت هنگامى ‌كه‌ ‌به‌ تقصير ‌از‌ اداء شكر اعتراف ‌مى‌ نمود

•    بار الها، كسى ‌در‌ ‌طى‌ مراحل شكر ‌تو‌ ‌به‌ سرمنزلى نمى رسد، مگر آنكه باز چندان ‌از‌ احسانت ‌بر‌ ‌او‌ فراهم ‌مى‌ آيد، ‌كه‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ شكرى ديگر ملزم ‌مى‌ سازد.

•    و ‌هر‌ چند كوشش كند ‌به‌ درجه ‌اى‌ ‌از‌ طاعتت دست نمى يابد مگر آنكه ‌در‌ برابر استحقاق ‌تو‌ ‌به‌ علت فضلت مقصر باشد.

•    پس شاكرترين بندگانت ‌از‌ شكر ‌تو‌ عاجز است ‌و‌ عابدترين ايشان ‌از‌ طاعتت مقصر است  

•    هيچكس مستوجب ‌آن‌ نيست ‌كه‌ ‌به‌ علت استحقاقش ‌او‌ ‌را‌ بيامرزى ‌يا‌ ‌به‌ سبب سزاواريش، ‌از‌ ‌او‌ خشنود باشى.

•    پس ‌هر‌ ‌كه‌ بيامرزى ‌از‌ انعام ‌و‌ احسان توست ‌و‌ ‌از‌ ‌هر‌ ‌كه‌ خشنود شوى ‌از‌ تفضل توست.

•    عمل كمى ‌را‌ ‌كه‌ بپذيرى جزاى فراوان ‌مى‌ بخشى ‌و‌ طاعت اندك ‌را‌ مزد ‌مى‌ دهى، ‌تا‌ آنجا ‌كه‌ گوئى شكر بندگانت - ‌كه‌ مزدشان ‌را‌ ‌در‌ برابر ‌آن‌ واجب كرده ‌اى‌ ‌و‌ جزاى ايشان ‌را‌ عظيم ساخته ‌اى‌ امرى است ‌كه‌ امتناع ‌از‌ ‌آن‌ تحت قدرت ايشان بوده، ‌نه‌ ‌به‌ دست ‌تو‌ ‌و‌ ‌از‌ اين سبب ايشان ‌را‌ پاداش داده اى. ‌يا‌ گوئى سبب ‌آن‌ ‌به‌ دست ‌تو‌ نبوده ‌و‌ ‌به‌ اين جهت ‌به‌ ايشان اجر بخشيده اى!

•    (نه چنين است) بلكه تو- ‌اى‌ خداى من- مالك امر ايشان بوده ‌اى‌ پيش ‌از‌ آنكه ايشان مالك عبادت ‌تو‌ شوند ‌و‌ مزدشان ‌را‌ آماده كرده ‌اى‌ پيش ‌از‌ آنكه ‌به‌ طاعتت درآيند، ‌و‌ اين ‌از‌ ‌آن‌ جهت است ‌كه‌ آئين ‌تو‌ انعام ‌و‌ عادتت، احسان، ‌و‌ طريقتت عفو است،

•    از اين جهت همه ‌ى‌ آفريدگان معترفند ‌كه‌ ‌تو‌ درباره ‌ى‌ ‌هر‌ ‌كه‌ عقوبتش كنى، ستم نكرده ‌اى‌ ‌و‌ گواهند ‌كه‌ ‌هر‌ ‌كه‌ ‌را‌ ببخشى درباره ‌اش‌ تفضل فرموده ‌اى‌ ‌و‌ همه درباره ‌ى‌ خويش ‌به‌ تقصير ‌از‌ آنچه سزاوار آنى معترفند،

•    و ‌از‌ اين جهت اگر شيطان ايشان ‌را‌ ‌از‌ طاعتت نفريبد، هيچ نافرمانى، ‌تو‌ ‌را‌ عصيان نكند، ‌و‌ اگر شيطان باطل ‌را‌ ‌در‌ نظرشان ‌به‌ صورت ‌حق‌ مصور نسازد، هيچ گمراهى ‌از‌ راه ‌تو‌ منحرف نگردد.

•    پس منزهى تو، ‌چه‌ روشن ‌و‌ آشكار است كرم تو، ‌در‌ معامله ‌ى‌ كسى ‌كه‌ ‌تو‌ ‌را‌ اطاعت كرده ‌يا‌ عصيان نموده باشد، مطيع ‌را‌ ‌در‌ برابر آنچه خود برايش فراهم ساخته ‌اى‌ پاداش ‌مى‌ بخشى! ‌و‌ معصيت كار ‌را‌ ‌در‌ آنچه شتاب ‌در‌ بازخواستش ‌به‌ دست توست، مهلت ‌مى‌ دهى.

•    به ‌هر‌ ‌يك‌ ‌از‌ ‌آن‌ ‌دو‌ چيزى عطا كرده ‌اى‌ ‌كه‌ مستوجب ‌آن‌ نبوده. ‌و‌ ‌بر‌ ‌هر‌ ‌يك‌ ‌از‌ ايشان تفضلى فرموده ‌اى‌ ‌كه‌ عملش ‌از‌ ‌آن‌ قاصر است.

•    و اگر مطيع ‌را‌ ‌بر‌ مجرد عملش ‌با‌ آنكه ‌تو‌ خود ‌او‌ ‌را‌ ‌بر‌ ‌آن‌ گماشته ‌اى‌ پاداش ‌مى‌ دادى، بيم ‌آن‌ بود ‌كه‌ ثواب ‌تو‌ ‌را‌ ‌از‌ ‌كف‌ بدهد. ‌و‌ نعمتت ‌از‌ ‌او‌ زايل گردد. ولى ‌تو‌ ‌به‌ كرم خود، ‌او‌ ‌را‌ ‌در‌ برابر مدت كوتاه فانى ‌به‌ مدتى طولانى ‌و‌ جاودانى ‌و‌ ‌در‌ مقابل عمل زودگذر ‌به‌ ثواب مستمر پاداش داده ‌اى‌  

•    آنگاه ‌در‌ برابر رزقى ‌كه‌ ‌از‌ خوان نعمت ‌تو‌ خورده، ‌تا‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ ‌بر‌ طاعتت نيرو گرفته ‌از‌ ‌او‌ مطالبه ‌ى‌ عوض ‌و‌ بهاء نكرده اى، ‌و‌ ‌در‌ آلات ‌و‌ ابزارى ‌كه‌ استعمال آنها ‌را‌ وسيله ‌ى‌ رسيدن ‌به‌ آمرزشت قرار داده ‌با‌ ‌او‌ سختگيرى ننموده اى. ‌و‌ اگر ‌با‌ ‌او‌ چنين رفتار كرده بودى يكسره حاصل دسترنجش ‌و‌ نتيجه ‌ى‌ كوشش ‌در‌ برابر كوچكترين نعمتها ‌و‌ عطاياى ‌تو‌ ‌از‌ دست ‌مى‌ رفت ‌و‌ خود ‌در‌ پيشگاه ‌تو‌ براى ساير نعمتهايت ‌در‌ گرو ‌مى‌ ماند ‌پس‌ ‌در‌ اين صورت ‌كى‌ چيزى ‌از‌ ثواب ‌تو‌ ‌را‌ استحقاق ‌مى‌ داشت؟! نه، (استحقاق نمى داشت) ‌كى‌ (استحقاق ‌مى‌ داشت)

•    اين: ‌اى‌ خداى ‌من‌ حال كسى است ‌كه‌ ‌تو‌ ‌را‌ اطاعت كرده باشد. ‌و‌ سرنوشت كسى است ‌كه‌ ‌در‌ عبادت كوشيده باشد، اما ‌آن‌ ‌كس‌ ‌كه‌ فرمان ‌تو‌ ‌را‌ عصيان كرده ‌و‌ نهى ‌تو‌ ‌را‌ مرتكب شده ‌پس‌ ‌تو‌ ‌در‌ انتقامش شتاب نكرده اى، ‌تا‌ مگر حال بازگشت ‌به‌ طاعت ‌تو‌ ‌را‌ ‌بر‌ حال نافرمانى ‌تو‌ برگزيند. حقا ‌كه‌ ‌او‌ ‌در‌ اولين لحظه ‌اى‌ ‌كه‌ ‌بر‌ نافرمانى ‌تو‌ همت گماشته ‌هر‌ عقوبتى ‌را‌ ‌كه‌ براى همه ‌ى‌ آفريدگانت مهيا كرده ‌اى‌ مستوجب شده.

•    پس ‌هر‌ عذابى ‌را‌ ‌كه‌ ‌از‌ ‌او‌ ‌به‌ تاخير افكنده ‌اى‌ ‌و‌ ‌هر‌ سطوت ‌و‌ انتقام ‌و‌ عقابى ‌را‌ ‌كه‌ ‌از‌ ‌او‌ باز ‌پس‌ داشته ‌اى‌ ترك قسمتى ‌از‌ ‌حق‌ ‌تو‌ ‌و‌ رضا دادن ‌به‌ كمتر ‌از‌ استحقاق ‌تو‌ است.

•    پس (با وجود اين) كيست كريمتر ‌از‌ تو؟- ‌اى‌ خداى ‌من‌ ‌و‌ كيست بدبخت ‌تر‌ ‌از‌ كسى ‌كه‌ ‌در‌ راه مخالفت ‌تو‌ هلاك شود؟ هيچكس بدبخت ‌تر‌ ‌از‌ چنين كسى نيست، زيرا ‌تو‌ بزرگتر ‌از‌ آنى ‌كه‌ ‌جز‌ ‌به‌ احسان توصيف شوى ‌و‌ منزه ‌تر‌ ‌از‌ آنى ‌كه‌ ‌جز‌ ‌از‌ جهت عدلت بترسند بيم ‌آن‌ نيست ‌كه‌ ‌تو‌ درباره ‌ى‌ عاصيت ستم كنى. ‌و‌ مزد كسى ‌را‌ ‌كه‌ ‌تو‌ ‌را‌ خشنود كرده فروگذارى. ‌پس‌ ‌بر‌ محمد ‌و‌ آلش رحمت فرست ‌و‌ آرزويم ‌را‌ برآور، ‌و‌ هدايتت ‌را‌ چندان ‌بر‌ ‌من‌ بيفزاى ‌كه‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ ‌به‌ توفيق ‌در‌ كار خود دست يابم- زيرا ‌كه‌ ‌تو‌ نعمت بخشى ‌و‌ كريمى.

----------------------------

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

کانال تلگرام بنیاد BonyadSahifeh @ 

logo