از دعاهاى امام عليه السلام است براى مرزداران

از دعاهاى امام عليه السلام است براى مرزداران  
(كسانى ‌كه‌ مرزهاى اسلام ‌را‌ ‌از‌ دشمن حفظ ‌و‌ نگهدارى ‌مى‌ نمايند، ‌و‌ اينكه ‌آن‌ بزرگوار آنان ‌را‌ دعا كرده ‌و‌ توانائى ‌و‌ پيش رويشان ‌را‌ ‌بر‌ دشمنان ‌از‌ خداى تعالى خواسته ‌در‌ صورتى ‌كه‌ بيشتر آنها ‌از‌ مخالفين بوده ‌و‌ شيعه ‌و‌ پيرو ائمه عليهم السلام نبوده اند براى آنست ‌كه‌ دعاء درباره ‌ى‌ مخالفين براى حفظ ‌و‌ نگهدارى بيضه «جماعت ‌و‌ گروه» اسلام روا است، ‌و‌ امام عليه السلام ‌در‌ اينجا اين نكته ‌را‌ رعايت نموده ‌و‌ براى ايشان تقويت ‌و‌ توانائى ‌و‌ هدايت ‌و‌ رستگارى درخواست نموده است):  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ مرزهاى مسلمانان ‌را‌ ‌به‌ غلبه ‌و‌ تسلط خود استوار ساز، ‌و‌ نگهدارندگان ‌آن‌ مرزها ‌را‌ ‌به‌ نيروى خويش توانائى ده، ‌و‌ بخششهاى ايشان ‌را‌ ‌از‌ توانگريت فراوان گردان   

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ عده ‌و‌ شمارش (جماعت ‌و‌ گروه) ايشان ‌را‌ بسيار فرما، ‌و‌ سلاحها (ابزار جنگ مانند شمشير ‌و‌ نيزه ‌و‌ تير) آنان ‌را‌ تيز ‌و‌ برانما، ‌و‌ حدود ‌و‌ اطراف ايشان ‌را‌ نگهدارى كن، ‌و‌ دور ‌و‌ برشان ‌را‌ محكم گردان، ‌و‌ گروهشان ‌را‌ پيوند ‌و‌ آشنائى ده، ‌و‌ كارشان ‌را‌ شايسته فرما، ‌و‌ آذوقه هاشان ‌را‌ ‌پى‌ ‌در‌ ‌پى‌ برسان، ‌و‌ سختيهاشان ‌را‌ ‌به‌ تنهائى كارگزارى كن، ‌و‌ ايشان ‌را‌ ‌به‌ يارى كردن ‌و‌ كمك ‌و‌ ‌به‌ شكيبائى همراهى ‌و‌ ‌در‌ مكر ‌و‌ فريب (ايشان ‌به‌ دشمنانشان) دقت نظر عطاء فرما (كه دشمن مكر ‌و‌ فريبشان ‌را‌ درنيابد، ‌يا‌ آنها ‌را‌ ‌از‌ مكر ‌و‌ فريب دشمنانشان ايمن بدار ‌كه‌ زيانى ‌به‌ آنان نرسد)  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ آنچه (از رموز ‌و‌ اسرار جنگ) ‌به‌ ‌آن‌ نادانند ‌به‌ ايشان بشناسان، ‌و‌ آنچه (چگونگى رفتار دشمنان ‌را‌ كه) نمى دانند ‌به‌ آنها بياموز، ‌و‌ ‌به‌ آنچه (مكر ‌و‌ فريب دشمنان كه) نمى بينند بيناشان فرما  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ هنگام روبرو شدنشان ‌با‌ دشمن ياد دنياى فريب دهنده ‌ى‌ گول زننده ‌را‌ فراموششان گردان، ‌و‌ انديشه هاى مال ‌و‌ دارائى گمراه كننده ‌را‌ ‌از‌ دلهاشان بزدا، ‌و‌ بهشت ‌را‌ برابر چشمشان قرار ده، ‌و‌ ‌از‌ ‌آن‌ بهشت آنچه آماده ساخته ‌اى‌ ‌از‌ جاهاى هميشگى ‌و‌ سراهاى ارجمند ‌و‌ زنهاى زيبا ‌و‌ جوهائى ‌كه‌ ‌به‌ آشاميدنيهاى گوناگون روان شده ‌و‌ درختهائى ‌كه‌ ‌به‌ انواع ميوه ‌ها‌ ‌خم‌ گشته جلو چشمشان نمايان ‌كن‌ ‌تا‌ كسى ‌از‌ ايشان آهنگ روى برگرداندن (از دشمن) نكند ‌و‌ گريختن ‌از‌ (برابر) مانند خود ‌را‌ ‌با‌ خويش گفتگو ننمايد  

―    بار خدايا ‌با‌ آنچه خواسته ‌شد‌ دشمنانشان ‌را‌ ‌در‌ ‌هم‌ شكن، ‌و‌ ناخنهاى دشمنان ‌را‌ ‌از‌ ايشان جدا ساز (به آنها شكست ‌رو‌ آور) ‌و‌ ميان دشمنان ‌و‌ سلاحهاشان جدائى افكن (تا ‌از‌ پيشروى بازمانند) ‌و‌ بندهاى دلهاشان ‌را‌ بكن (از لشگر اسلام بترسانشان) ‌و‌ ميان آنان ‌و‌ آذوقه هاشان دورى انداز (تا ‌بر‌ اثر انديشه ‌ى‌ درباره ‌ى‌ توشه ‌از‌ دلاوريشان كاسته شود) ‌و‌ ‌در‌ راهها (انديشه هاى جنگى) سرگردانشان گردان (تا ‌به‌ انديشه ‌ى‌ درست دست نيابند) ‌و‌ ‌از‌ چيزى ‌كه‌ ‌به‌ ‌آن‌ ‌رو‌ آورده اند (قصد جنگ ‌با‌ مسلمين) گمراهشان ساز، ‌و‌ كمك ‌را‌ ‌از‌ آنها ببر، ‌و‌ ‌از‌ شمارشان بكاه، ‌و‌ دلهاشان ‌را‌ ‌از‌ ترس ‌پر‌ نما، ‌و‌ دستهاشان ‌را‌ ‌از‌ گشودن بازدار، ‌و‌ زبانهاشان ‌را‌ ‌از‌ گفتار ببند (تا مانند لال نتوانند سخنى گويند) ‌و‌ ‌با‌ (سختى ‌و‌ گرفتارى) ايشان پشت سريهاشان ‌را‌ پراكنده گردان، ‌و‌ ايشان ‌را‌ براى آنها ‌كه‌ ‌در‌ ‌پس‌ ايشانند عبرت قرار ده، ‌و‌ ‌به‌ خوار ساختن آنها طمعها ‌و‌ آرزوهاى كسانى (لشگرهائى) ‌را‌ ‌كه‌ ‌پس‌ ‌از‌ ايشانند قطع فرما  

―    بار خدايا بچه دانهاى زنانشان ‌را‌ ‌از‌ زائيدن بازدار، ‌و‌ پشتهاى مردانشان ‌را‌ خشك گردان، ‌و‌ نسل چهارپايان ‌و‌ شتر ‌و‌ گاو ‌و‌ گوسفندشان ‌را‌ قطع كن، ‌و‌ آسمانشان ‌را‌ ‌در‌ باريدن ‌و‌ زمينشان ‌را‌ ‌در‌ روئيدن اذن ‌و‌ فرمان مده (تا سرگردان ‌و‌ نگران باشند)  

―    بار خدايا ‌به‌ وسيله ‌ى‌ آنچه درباره ‌ى‌ دشمنان درخواست ‌شد‌ تدبير ‌و‌ دورانديشى مسلمانان ‌را‌ (يا جايگاه مسلمانان ‌را‌ ‌در‌ صورتى ‌كه‌ محال اهل الاسلام ‌كه‌ ‌در‌ نسخه ‌ى‌ ابن ادريس ديده شده خوانده شود) نيرومند ‌و‌ ‌به‌ سبب ‌آن‌ شهرهاشان ‌را‌ استوار ‌و‌ دارائيهاشان ‌را‌ بسيار نما، ‌و‌ ايشان ‌را‌ ‌از‌ جنگيدن ‌با‌ دشمن براى عبادت ‌و‌ بندگيت ‌و‌ ‌از‌ ‌زد‌ ‌و‌ خورد ‌با‌ آنها براى خلوت نمودن ‌و‌ تنهائى گزيدن ‌با‌ ‌تو‌ آسوده گردان ‌تا‌ همه جاى زمين ‌جز‌ ‌تو‌ پرستش نشود، ‌و‌ ‌جز‌ ‌تو‌ براى كسى ‌از‌ ايشان پيشانى ‌به‌ خاك گذارده نگردد  

―    بار خدايا اهل ‌هر‌ سمتى ‌از‌ مسلمانان ‌را‌ ‌به‌ جنگ ‌با‌ مشركين ‌كه‌ ‌در‌ برابر ايشانند بفرست (با آنها كمك باش ‌و‌ براى جنگجوئى توفيقشان ده، ‌در‌ نسخه ‌ى‌ ابن ادريس است اللهم اعز يعنى بار خدايا مسلمانان ‌را‌ ‌بر‌ مشركين غالب ‌و‌ چيره گردان) ‌و‌ آنان ‌را‌ ‌از‌ جانب خود ‌به‌ فرشتگان ‌پى‌ ‌در‌ ‌پى‌ آينده كمك فرما ‌تا‌ دشمنان ‌را‌ ‌به‌ پايان خاك ‌در‌ زمين ‌تو‌ (جائى ‌كه‌ عمارت ‌و‌ آبادى نيست) كشته ‌و‌ اسير شده رانده ‌و‌ شكست دهند، ‌يا‌ آنكه (تسليم شده ‌و‌ ‌سر‌ فرود آورده) اعتراف نمايند ‌كه‌ توئى خدائى ‌كه‌ ‌جز‌ ‌تو‌ خدائى نيست (در ذات) يگانه ‌و‌ (در صفات كمال) ‌بى‌ شريكى  

―    بار خدايا درخواست مرا درباره ‌ى‌ مشركين (از كشته شدن ‌و‌ اسير گشتن) ‌بر‌ دشمنانت (كه ‌از‌ روى دشمنى اطاعت ‌و‌ پيرويت نمى نمايند ‌و‌ گفتار پيغمبران ‌و‌ اوصيائشان «عليهم السلام» ‌را‌ مخالفت ‌مى‌ كنند) ‌در‌ اطراف شهرها ‌از‌ هند، روم، تركستان، خزر، حبشه، نوبه، زنگبار، سقالبه (صقالبه)، ديالمه ‌و‌ باقى اصناف مردم ‌كه‌ مشرك (كافر) هستند ‌و‌ نام ‌و‌ نشانشان (از براى ديگران) پنهان است ‌و‌ ‌تو‌ خود ‌به‌ علم ‌و‌ دانائيت آنها ‌را‌ ‌مى‌ شناسى ‌و‌ ‌به‌ قدرت ‌و‌ توانائيت ‌بر‌ آنان آگاهى شامل گردان   

―    بار خدايا كفار ‌را‌ ‌از‌ دست درازى ‌به‌ مرزهاى مسلمانان (يا ‌به‌ طوائف مسلمانان) ‌به‌ خودشان وادار ‌و‌ ‌به‌ كاستنشان ‌از‌ كاستن مسلمانان جلوگير (هلاك ‌و‌ تباهشان گردان) ‌و‌ ‌به‌ پراكندگيشان ‌از‌ اجتماع ‌و‌ گرد آمدن ‌بر‌ مسلمانان بازدار  

―    بار خدايا دلهاشان ‌را‌ ‌از‌ آرامش ‌و‌ تنهاشان ‌را‌ ‌از‌ توانائى تهى گردان، ‌و‌ قلبهاشان ‌را‌ ‌از‌ حيله ‌و‌ چاره جوئى فراموشى ده، ‌و‌ اندامشان ‌را‌ ‌از‌ جنگيدن ‌با‌ پيادگان (مسلمانان) سست نما، ‌و‌ آنها ‌را‌ ‌از‌ ‌زد‌ ‌و‌ خورد ‌با‌ دليران (اسلام) بترسان، ‌و‌ لشگرى ‌از‌ فرشتگانت ‌با‌ عذاب ‌و‌ آزار سخت ‌از‌ عذابهايت ‌بر‌ ايشان برانگيز مانند كارى ‌كه‌ ‌در‌ روز (جنگ) بدر نمودى ‌كه‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ ريشه ‌ى‌ آنان ‌را‌ قطع كرده ببرى ‌و‌ شوكت ‌و‌ بزرگيشان ‌را‌ بدروى (از بين ببرى) ‌و‌ گروهشان ‌را‌ پراكنده فرمائى (روز بدر جمعه هفدهم ماه رمضان سال دوم هجرت بود ‌كه‌ پيغمبر- صلى الله عليه ‌و‌ آله- ‌در‌ بدر ‌كه‌ نام موضعى است ‌در‌ بيست ‌و‌ هشت فرسخى مدينه ‌به‌ راه مكه ‌با‌ سيصد ‌و‌ سيزده مرد ‌كه‌ ‌در‌ بين ايشان ‌دو‌ اسب ‌يا‌ ‌يك‌ اسب بيش نبود ‌با‌ كفار قريش ‌كه‌ هزار ‌كس‌ ‌با‌ اسبها ‌و‌ سلاحهاى بسيار بودند ‌و‌ رئيس آنها ابوجهل پيشواى مشركين بود، جنگيد ‌و‌ خداى تعالى هزار ‌يا‌ ‌سه‌ هزار ‌يا‌ بيشتر فرشته ‌به‌ كمك حضرت رسول فرستاد ‌و‌ گروه بسيارى ‌از‌ بزرگان كفار مانند ابوجهل ‌و‌ عتبه ‌و‌ شيبه كشته شدند، ‌و‌ ‌آن‌ ‌از‌ بزرگترين جنگهاى اسلام است، ‌و‌ درباره ‌ى‌ فرستادن خداى تعالى فرشتگان ‌را‌ ‌در‌ ‌آن‌ جنگ ‌به‌ كمك مسلمانان قرآن كريم ‌و‌ اخبار بسيار گويا است)  

―    بار خدايا آبهاى ايشان ‌را‌ ‌به‌ وباء (بيماريهاى همگانى) ‌و‌ خوردنيهاشان ‌را‌ ‌به‌ بيماريها آميخته ‌و‌ ‌در‌ ‌هم‌ كن، ‌و‌ شهرهاشان ‌را‌ ‌به‌ زمين فروبر (كه نشانه ‌اى‌ ‌از‌ ‌آن‌ نماند) ‌و‌ ‌پى‌ ‌در‌ ‌پى‌ ‌بر‌ ‌آن‌ شهرها بلا ‌و‌ گرفتاريها برسان، ‌و‌ آنها ‌را‌ ‌به‌ قحطى ‌و‌ خشكسالى بكوب (گرفتار ‌كن‌ ‌به‌ طوريكه راه رهائى ‌از‌ ‌آن‌ ‌را‌ نيابند) ‌و‌ آذوقه هاشان ‌را‌ ‌در‌ تهى ترين زمين خود (زمين ‌كم‌ آب ‌و‌ گياه) ‌و‌ دورترين زمين خويش ‌از‌ ايشان (شهرهاى دوردست) قرار ‌ده‌ (تا ‌به‌ ‌آن‌ دسترسى نداشته باشند) ‌و‌ قلعه هاى زمين ‌را‌ ‌از‌ آنها بازدار (تا ‌به‌ آنها پناه نبرند) آنها ‌را‌ ‌به‌ گرسنگى هميشگى ‌و‌ بيمارى دردناك دچار فرما  

―    بار خدايا ‌و‌ ‌هر‌ جنگجوئى ‌از‌ اهل دين ‌تو‌ (مسلمانان) ‌كه‌ ‌با‌ ايشان (در شهرهاشان) بجنگد ‌يا‌ ‌هر‌ مجاهد ‌و‌ جنگ كننده ‌اى‌ ‌از‌ پيروان طريقه ‌و‌ راه ‌تو‌ (مومنين) ‌كه‌ ‌با‌ آنها (خواه ‌در‌ شهرها ‌و‌ خواه ‌در‌ غير شهرهاشان) جنگ نمايد ‌تا‌ دين ‌تو‌ (كه پيغمبر- صلى الله عليه ‌و‌ آله- ‌بر‌ ‌آن‌ مبعوث گرديده ‌بر‌ سائر دينها) بلندتر ‌و‌ حزب ‌و‌ گروه ‌تو‌ (بر همه ‌ى‌ حزبها) تواناتر ‌و‌ نصيب ‌و‌ بهره ‌ى‌ (ثواب ‌و‌ پاداش دوستان) ‌تو‌ كاملتر گردد، ‌پس‌ (در ‌هر‌ گرفتارى) ‌او‌ ‌را‌ آسانى پيش آور ‌و‌ كار ‌را‌ برايش ‌رو‌ ‌به‌ راه ساز، ‌و‌ پيروزى (روا شدن حاجات) ‌را‌ برايش عهده دار شو، ‌و‌ (بهترين) ياران ‌را‌ براى ‌او‌ برگزين (مقدر فرما) ‌و‌ پشتش ‌را‌ قوى ‌و‌ توانا ‌كن‌ (به آنچه نيازمند است ياريش نما) ‌و‌ جيره ‌اش‌ سرشار گردان، ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ نشاط ‌و‌ خرمى بهره مند ساز ‌و‌ گرمى آرزو ‌را‌ ‌از‌ ‌او‌ فرونشان (او ‌را‌ ‌بر‌ جدائى ‌از‌ كسى ‌كه‌ دوست دارد شكيبائى عطا فرما) ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ اندوه تنهائى برهان، ‌و‌ ياد زن ‌و‌ فرزند ‌را‌ فراموشش ساز  

―    و ‌او‌ ‌را‌ (هنگام جنگ ‌و‌ ‌در‌ ‌هر‌ امرى) ‌به‌ حسن نيت ‌و‌ آهنگ نيك راهنمائى ‌كن‌ (جمله ‌و‌ اثر له حسن النيه ‌را‌ چنين ترجمه نموده اند: ‌و‌ حسن نيت ‌را‌ برايش برگزين. ‌كه‌ درست نيست ‌و‌ درست آنست ‌كه‌ ‌ما‌ نوشتيم چنانكه ‌از‌ مراجعه ‌ى‌ ‌به‌ شرح صحيفه ‌ى‌ علامه ‌ى‌ عظيم الشان مرحوم سيد عليخان هويدا ‌مى‌ گردد) ‌و‌ عافيت ‌و‌ تندرستى (خير ‌و‌ نيكى دنيا ‌و‌ آخرت) ‌را‌ برايش عهده دار شو، ‌و‌ سلامتى ‌و‌ رهائى ‌از‌ بلاها ‌را‌ همراهش گردان، ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ ترس ‌و‌ سست دلى دور دار، ‌و‌ جرات ‌و‌ دليرى ‌در‌ دلش بيافكن، ‌و‌ نيرومندى روزيش نما (تا ‌در‌ كارزار ‌با‌ كفار سخت بجنگد) ‌و‌ ‌به‌ كمك ‌و‌ يارى (خود) ‌او‌ ‌را‌ يارى فرما، ‌و‌ راهها (احكام جهاد ‌با‌ كفار ‌و‌ دشمنان) ‌و‌ روشها (ى حضرت رسول- صلى الله عليه ‌و‌ آله-) ‌را‌ ‌به‌ ‌او‌ بياموز (توفيق آموختن ‌به‌ ‌او‌ عطا كن) ‌و‌ ‌در‌ حكم كردن راه درست ‌و‌ سزاوار ‌را‌ ‌به‌ ‌او‌ بنما، ‌و‌ رئاء ‌و‌ خودنمائى (در كردار) ‌را‌ ‌از‌ ‌او‌ بركنار كن، ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ انجام كارى براى اينكه مردم بشنوند برهان، ‌و‌ انديشه ‌و‌ ياد ‌و‌ سفر كردن ‌و‌ مانندش ‌را‌ ‌در‌ راه (پسنديده ى) خود ‌و‌ براى (به دست آوردن رضا ‌و‌ خشنودى) خويش قرار ‌ده‌  

―    پس هرگاه ‌با‌ دشمن ‌تو‌ ‌و‌ دشمن خود (كفار ‌كه‌ قصد جنگيدن ‌و‌ تباه ساختن ‌او‌ ‌را‌ دارند) روبرو شود آنان ‌را‌ ‌در‌ پيش چشمش اندك نما، ‌و‌ مقامشان ‌را‌ ‌در‌ دلش كوچك ساز، ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌بر‌ ايشان غلبه ‌ده‌ ‌و‌ آنها ‌را‌ ‌بر‌ ‌او‌ چيره مگردان، ‌پس‌ اگر زندگانيش ‌را‌ ‌به‌ نيكبختى پايان داده شهادت (كشته شدن ‌در‌ راه حق) ‌را‌ برايش مقدر نمودى، شهادتش ‌پس‌ ‌از‌ ‌آن‌ باشد ‌كه‌ دشمنت ‌را‌ ‌به‌ كشتن هلاك ‌و‌ تباه كند، ‌و‌ ‌پس‌ ‌از‌ ‌آن‌ باشد ‌كه‌ اسيرى ‌و‌ دستگيرى آنها ‌را‌ ‌به‌ رنج افكند، ‌و‌ ‌پس‌ ‌از‌ ‌آن‌ باشد ‌كه‌ ‌در‌ مرزهاى مسلمانان (يا ‌در‌ طوائف ايشان) ايمنى ‌و‌ آرامش برقرار شود، ‌و‌ ‌پس‌ ‌از‌ ‌آن‌ باشد ‌كه‌ دشمنانت (به ميدان جنگ) پشت كرده شكست خورده برگردند  

―    بار خدايا ‌و‌ ‌هر‌ مسلمانى ‌كه‌ جنگجو ‌يا‌ مرزدارى ‌را‌ ‌در‌ كار خانه ‌اش‌ جانشين شود، ‌يا‌ ‌در‌ نبودنش خانواده ‌ى‌ ‌او‌ ‌را‌ نگهدارى كند، ‌يا‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ برخى ‌از‌ دارائى خود كمك نمايد، ‌يا‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ اسباب جنگ (شمشير، تير، نيزه، اسب ‌و‌ مانند آن) يارى كند، ‌يا‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌بر‌ جهاد (جنگ كردن ‌در‌ راه خدا) وادارد، ‌يا‌ (اگر نتوانست اين كارها ‌را‌ انجام دهد) ‌او‌ ‌را‌ ‌در‌ راهى ‌كه‌ پيش گرفته ‌به‌ دعاء (درخواست فتح ‌و‌ فيروزى ‌او‌ ‌از‌ خداى تعالى) همراهى نمايد، ‌يا‌ ‌در‌ پشت ‌سر‌ ‌او‌ آبرويش ‌را‌ حفظ كند ‌پس‌ ‌او‌ ‌را‌ سنگ ‌به‌ سنگ ‌و‌ مانند ‌به‌ مانند برابر پاداش ‌آن‌ مسلمان جنگجو ‌و‌ مرزدار پاداش ده، ‌و‌ عوض كارش ‌را‌ ‌در‌ دنيا عطا فرما ‌كه‌ سود آنچه پيش ‌از‌ اين انجام داده ‌و‌ شادى كارى ‌كه‌ بجا آورده ‌به‌ زودى دريابد ‌تا‌ آنگاه ‌كه‌ زمان ‌او‌ ‌به‌ پايان رسيده (عمرش تمام گردد) ‌و‌ ‌به‌ آنچه براى ‌او‌ (در آخرت) ‌از‌ فضل ‌و‌ احسانت روان ساخته ‌اى‌ ‌و‌ ‌از‌ كرم ‌و‌ بخششت آماده نموده ‌اى‌ برسد  

―    بار خدايا ‌و‌ ‌هر‌ مسلمانى ‌كه‌ كار اسلام (گرفتارى مسلمانان ‌در‌ برابر كفر) ‌او‌ ‌را‌ نگران كند ‌و‌ گرد آمدن مشركين ‌او‌ ‌را‌ اندوهگين سازد، ‌پس‌ قصد جنگ (با آنها) ‌يا‌ آهنگ جهاد (طرفدارى ‌از‌ دين) نمايد ‌و‌ ضعف ‌و‌ سستى ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ رفتن ‌به‌ جنگ بنشاند، ‌يا‌ فقر ‌و‌ ‌بى‌ چيزى ‌او‌ ‌را‌ بدرنگ كردن (نرفتن ‌به‌ جنگ) وادارد، ‌يا‌ پيشامدى ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ قصد ‌و‌ آهنگش ‌به‌ تاخير اندازد، ‌يا‌ جلوگيرى ‌در‌ برابر اراده ‌و‌ خواسته ‌اش‌ پيش آيد، ‌پس‌ نام ‌او‌ ‌را‌ ‌در‌ عبادت كنندگان بنويس ‌و‌ پاداش جهادكنندگان ‌را‌ ‌به‌ ‌او‌ عطا فرما، ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌در‌ رشته ‌ى‌ كشته شدگان ‌در‌ راه ‌حق‌ ‌و‌ شايستگان قرار ‌ده‌ (حضرت امام جعفر صادق- عليه السلام- فرموده: بنده ‌ى‌ مومن فقير ‌و‌ ‌بى‌ چيز ‌مى‌ گويد: پروردگارا مرا روزى فرما ‌تا‌ ‌در‌ راههاى خير ‌و‌ نيكى چنين ‌و‌ چنان كنم، ‌پس‌ چون خداى عزوجل دانست ‌كه‌ قصد ‌او‌ ‌از‌ روى راستى ‌و‌ درستى است براى ‌او‌ پاداش ‌مى‌ نويسد مانند پاداشى ‌كه‌ اگر كارى ‌كه‌ قصد كرده بجا ‌مى‌ آورد براى ‌او‌ ‌مى‌ نوشت، زيرا خداوند ‌به‌ ‌هر‌ چيز احاطه دارد ‌و‌ داراى جود ‌و‌ بخشش است، ‌و‌ ‌هم‌ ‌آن‌ حضرت- عليه السلام- فرموده: ‌من‌ خود ‌را‌ ‌از‌ كشته شدگان طفوف «جمع طف جائى است ‌كه‌ حضرت سيد الشهداء- عليه السلام- ‌در‌ آنجا كشته شده، ‌و‌ اينكه كربلاء ‌را‌ طف ‌مى‌ نامند براى آنست ‌كه‌ طرف بيابان نزديك فرات واقع شده است» بيرون نمى نمايم، ‌و‌ پاداش خويش ‌را‌ ‌از‌ آنان كمتر نمى شمارم، زيرا اگر ‌آن‌ روز حاضر بودم قصد ‌من‌ نصرت ‌و‌ يارى كردن آنها بود، ‌و‌ همچنين شيعيان ‌ما‌ شهداء ‌و‌ كشته شدگانند ‌هر‌ چند ‌به‌ روى رختخوابشان بميرند)  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد بنده ‌و‌ فرستاده ‌ى‌ خود ‌و‌ ‌بر‌ ‌آل‌ محمد درود فرست، درودى ‌كه‌ ‌بر‌ درودها بلند ‌و‌ بالاى ستودنها باشد، درودى ‌كه‌ مدتش پايان نپذيرد ‌و‌ شماره ‌اش‌ بريده نشود مانند كاملترين درودهائى ‌كه‌ ‌بر‌ يكى ‌از‌ دوستانت گذشته (فرستاده اى) زيرا توئى بسيار بخشنده، ستوده شده، آغازكننده (آفريننده ‌ى‌ اشياء) بازگرداننده (زنده كننده ‌ى‌ مردم ‌در‌ قيامت) بجا آورنده ‌ى‌ ‌هر‌ ‌چه‌ خواهى.

.................................

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

کانال تلگرام بنیاد BonyadSahifeh @ 

logo