کلیپ های صوتی،تصویری

مطالب برگزیده

در ستايش خداوند، بخش نهم

حمدا يضى ء لنا ‌به‌ ظلمات البرزخ ‌و‌ يسهل علينا ‌به‌ سبيل المبعث ‌و‌ يشرف ‌به‌ منازلنا عند مواقف الاشهاد يوم

بیشتر...

رويت هلال حضرت با‌ اين دعا با‌ خدا راز ‌و‌

در وقت رويت هلال حضرت با‌  اين دعا با‌  خدا راز  ‌و‌  نياز مى فرمودند.


̶    خدايا اين ماه مبارك (رمضان) كه‌  در‌   ‌آن قرآن نازل شد براى هدايت مردم  ‌و‌  ادله

بیشتر...

عظمت نعمت سلامتى

سلامتى بدنى ، نعمت خاصى است ‌كه‌ خداوند سبحان ‌به‌ افراد سالم عطا فرموده است . انسان موجود پيچيده ‌اى‌ است ‌كه‌ داراى

بیشتر...

درود بر پیامبران و تصدیق کنندگان آنها، بخش دوم

بدانكه مومن بعد ‌از‌ اينكه نور ايمان ‌در‌ ‌دل‌ ايشان است ‌و‌ مورد تفضل ‌و‌ عنايت خدا هستند ‌پس‌ لايزال اخلاص ‌و‌ مودت ‌و‌ اطاعت ايشان ‌در‌ بندگى همديگر، دهر

بیشتر...

دعاى غم زدا ‌و‌ رافع گناه

̶    بار خدايا! اى آنكه بنده ‌ى‌ يكه ‌و‌ تنها ‌و‌ ناتوان را‌ بسنده اى ‌و‌ اى نگاهدارنده از‌ پيشامد سهمناك، خطاهاى من، مرا منزوى كرده ‌و‌ مرا مونسى نمانده است

بیشتر...

آمار بازدید

بازدید امروز
بازدید دیروز
کل بازدیدها
1480
12457
52499793
اوقات شرعی

‌در‌ ستايش خداوند

روش امام على ‌بن‌ حسين عليهماالسلام ‌در‌ مقام نيايش، چنين بود ‌كه‌ ‌با‌ ستايش ‌و‌ ثناى خداوند- عزوجل- آغاز ‌مى‌ نمود؛ ‌آن‌ گاه برآوردن نيازش ‌را‌ طلب ‌مى‌ كرد ‌و‌ ‌مى‌ گفت:

«1» الْحَمْدُ لِلَّهِ الْأَوَّلِ بِلَا أَوَّلٍ كَانَ قَبْلَهُ ، ‌و‌ الآْخِرِ بِلَا آخِرٍ يَكُونُ بَعْدَهُ «2» الَّذِي قَصُرَتْ عَنْ رُؤْيَتِهِ أَبْصَارُ النَّاظِرِينَ ، ‌و‌ عَجَزَتْ عَنْ نَعْتِهِ أَوْهَامُ الْوَاصِفِينَ . «3» ابْتَدَعَ بِقُدْرَتِهِ الْخَلْقَ ابْتِدَاعاً ، ‌و‌ اخْتَرَعَهُمْ عَلَى مَشِيَّتِهِ اخْتِرَاعاً . «4» ثُمَّ سَلَكَ بِهِمْ طَرِيقَ إِرَادَتِهِ ، ‌و‌ بَعَثَهُمْ فِي سَبِيلِ مَحَبَّتِهِ ، ‌لا‌ يَمْلِكُونَ تَأْخِيراً عَمَّا قَدَّمَهُمْ إِلَيْهِ ، ‌و‌ ‌لا‌ يَسْتَطِيعُونَ تَقَدُّماً إِلَى ‌ما‌ أَخَّرَهُمْ عَنْهُ . «5» ‌و‌ جَعَلَ لِكُلِّ رُوحٍ مِنْهُمْ قُوتاً مَعْلُوماً مَقْسُوماً ‌من‌ رِزْقِهِ ، ‌لا‌ يَنْقُصُ ‌من‌ زَادَهُ نَاقِصٌ ، ‌و‌ ‌لا‌ يَزِيدُ ‌من‌ نَقَصَ مِنْهُمْ زَائِدٌ . «6» ثُمَّ ضَرَبَ لَهُ فِي الْحَيَاةِ أَجَلًا مَوْقُوتاً ، ‌و‌ نَصَبَ لَهُ أَمَداً مَحْدُوداً ، يَتَخَطَّأُ إِلَيْهِ بِأَيَّامِ عُمُرِهِ ، ‌و‌ يَرْهَقُهُ بِأَعْوَامِ دَهْرِهِ ، حَتَّى إِذَا بَلَغَ أَقْصَى أَثَرِهِ ، ‌و‌ اسْتَوْعَبَ حِسَابَ عُمُرِهِ ، قَبَضَهُ إِلَى ‌ما‌ نَدَبَهُ إِلَيْهِ ‌من‌ مَوْفُورِ ثَوَابِهِ ، أَوْ مَحْذُورِ عِقَابِهِ ، لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَسَاوا بِمَا عَمِلوا ‌و‌ يَجْزِيَ الَّذِين أَحسَنُوا بِالْحُسْنَي . «7» عَدْلًا مِنْهُ ، تَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُهُ ، ‌و‌ تَظاَهَرَتْ آلَاؤُهُ ، ‌لا‌ يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ ‌و‌ ‌هم‌ يُسْأَلُونَ . «8» ‌و‌ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَوْ حَبَسَ عَنْ عِبَادِهِ مَعْرِفَةَ حَمْدِهِ عَلَى ‌ما‌ أَبْلَاهُمْ ‌من‌ مِنَنِهِ الْمُتَتَابِعَةِ ، ‌و‌ أَسْبَغَ عَلَيْهِمْ ‌من‌ نِعَمِهِ الْمُتَظَاهِرَةِ ، لَتَصَرَّفُوا فِي مِنَنِهِ فَلَمْ يَحْمَدُوهُ ، ‌و‌ تَوَسَّعُوا فِي رِزْقِهِ فَلَمْ يَشْكُرُوهُ . «9» ‌و‌ لَوْ كَانُوا كَذَلِكَ لَخَرَجُوا ‌من‌ حُدُودِ الْإِنْسَانِيَّةِ إِلَى ‌حد‌ الْبَهِيمِيَّةِ فَكَانُوا كَمَا وَصَفَ فِي مُحْكَمِ كِتَابِهِ ( إِنْ ‌هم‌ إِلَّا كَالْأَنْعامِ بَلْ ‌هم‌ أَضَلُّ سَبيلاً . ) «10» ‌و‌ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى ‌ما‌ عَرَّفَنَا ‌من‌ نَفْسِهِ ، ‌و‌ أَلْهَمَنَا ‌من‌ شُكْرِهِ ، ‌و‌ فَتَحَ لَنَا ‌من‌ أَبْوَابِ الْعِلْمِ بِرُبُوبِيَّتِهِ ، ‌و‌ دَلَّنَا عَلَيْهِ ‌من‌ الْإِخْلَاصِ لَهُ فِي تَوْحِيدِهِ ، ‌و‌ جَنَّبَنَا ‌من‌ الْإِلْحَادِ ‌و‌ الشَّكِّ فِي أَمْرِهِ . «11» حَمْداً نُعَمَّرُ ‌به‌ فِيمَنْ حَمِدَهُ ‌من‌ خَلْقِهِ ، ‌و‌ نَسْبِقُ ‌به‌ ‌من‌ سَبَقَ إِلَى رِضَاهُ ‌و‌ عَفْوِهِ . «12» حَمْداً يُضِي ءُ لَنَا ‌به‌ ظُلُمَاتِ الْبَرْزَخِ ، ‌و‌ يُسَهِّلُ عَلَيْنَا ‌به‌ سَبِيلَ الْمَبْعَثِ ، ‌و‌ يُشَرِّفُ ‌به‌ مَنَازِلَنَا عِنْدَ مَوَاقِفِ الْأَشْهَادِ ، يَوْمَ تُجْزَى كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ ‌و‌ ‌هم‌ ‌لا‌ يُظْلَمُونَ ، يَوْمَ ‌لا‌ يُغْنِي مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً ‌و‌ ‌لا‌ ‌هم‌ يُنْصَرُونَ . «13» حَمْداً يَرْتَفِعُ مِنَّا إِلَى أَعْلَى عِلِّيِّينَ فِي كِتَابٍ مَرْقُومٍ يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ . «14» حَمْداً تَقَرُّ ‌به‌ عُيُونُنَا إِذَا بَرِقَتِ الْأَبْصَارُ ، ‌و‌ تَبْيَضُّ ‌به‌ وُجُوهُنَا إِذَا اسْوَدَّتِ الْأَبْشَارُ . «15» حَمْداً نُعْتَقُ ‌به‌ ‌من‌ أَلِيمِ نَارِ اللَّهِ إِلَى كَرِيمِ جِوَارِ اللَّهِ . «16» حَمْداً نُزَاحِمُ ‌به‌ مَلَائِكَتَهُ الْمُقَرَّبِينَ ، ‌و‌ نُضَامُّ ‌به‌ أَنْبِيَاءَهُ الْمُرْسَلِينَ فِي دَارِ الْمُقَامَةِ الَّتِي ‌لا‌ تَزُولُ ، ‌و‌ مَحَلِّ كَرَامَتِهِ الَّتِي ‌لا‌ تَحُولُ . «17» ‌و‌ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي اخْتَارَ لَنَا مَحَاسِنَ الْخَلْقِ ، ‌و‌ أَجْرَى عَلَيْنَا طَيِّبَاتِ الرِّزْقِ . «18» ‌و‌ جَعَلَ لَنَا الْفَضِيلَةَ بِالْمَلَكَةِ عَلَى جَمِيعِ الْخَلْقِ ، فَكُلُّ خَلِيقَتِهِ مُنْقَادَةٌ لَنَا بِقُدْرَتِهِ ، ‌و‌ صَائِرَةٌ إِلَى طَاعَتِنَا بِعِزَّتِهِ . «19» ‌و‌ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَغْلَقَ عَنَّا بَابَ الْحَاجَةِ إِلَّا إِلَيْهِ ، فَكَيْفَ نُطِيقُ حَمْدَهُ أَمْ مَتَى نُؤَدِّي شُكْرَهُ ‌لا‌ ، مَتَى . «20» ‌و‌ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي رَكَّبَ فِينَا آلَاتِ الْبَسْطِ ، ‌و‌ جَعَلَ لَنَا أَدَوَاتِ الْقَبْضِ ، ‌و‌ مَتَّعَنَا بِأَرْوَاحِ الْحَيَاةِ ، ‌و‌ أَثْبَتَ فِينَا جَوَارِحَ الْأَعْمَالِ ، ‌و‌ غَذَّانَا بِطَيِّبَاتِ الرِّزْقِ ، ‌و‌ أَغْنَانَا بِفَضْلِهِ ، ‌و‌ أَقْنَانَا بِمَنِّهِ . «21» ثُمَّ أَمَرَنَا لِيَخْتَبِرَ طَاعَتَنَا ، ‌و‌ نَهَانَا لِيَبْتَلِيَ شُكْرَنَا ، فَخَالَفْنَا عَنْ طَرِيقِ أَمْرِهِ ، ‌و‌ رَكِبْنَا مُتُونَ زَجْرِهِ ، فَلَمْ يَبْتَدِرْنَا بِعُقُوبَتِهِ ، ‌و‌ لَمْ يُعَاجِلْنَا بِنِقْمَتِهِ ، بَلْ تَأَنَّانَا بِرَحْمَتِهِ تَكَرُّماً ، ‌و‌ انْتَظَرَ مُرَاجَعَتَنَا بِرَأْفَتِهِ حِلْماً . «22» ‌و‌ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي دَلَّنَا عَلَى التَّوْبَةِ الَّتِي لَمْ نُفِدْهَا إِلَّا ‌من‌ فَضْلِهِ ، فَلَوْ لَمْ نَعْتَدِدْ ‌من‌ فَضْلِهِ إِلَّا بِهَا لَقَدْ حَسُنَ بَلَاؤُهُ عِنْدَنَا ، ‌و‌ ‌جل‌ إِحْسَانُهُ إِلَيْنَا ‌و‌ جَسُمَ فَضْلُهُ عَلَيْنَا «23» فَمَا هَكَذَا كَانَتْ سُنَّتُهُ فِي التَّوْبَةِ لِمَنْ كَانَ قَبْلَنَا ، لَقَدْ وَضَعَ عَنَّا ‌ما‌ ‌لا‌ طَاقَةَ لَنَا ‌به‌ ، ‌و‌ لَمْ يُكَلِّفْنَا إِلَّا وُسْعاً ، ‌و‌ لَمْ يُجَشِّمْنَا إِلَّا يُسْراً ، ‌و‌ لَمْ يَدَعْ لِأَحَدٍ مِنَّا حُجَّةً ‌و‌ ‌لا‌ عُذْراً . «24» فَالْهَالِكُ مِنَّا ‌من‌ هَلَكَ عَلَيْهِ ، ‌و‌ السَّعِيدُ مِنَّا ‌من‌ رَغِبَ إِلَيْهِ «25» ‌و‌ الْحَمْدُ لِلَّهِ بِكُلِّ ‌ما‌ حَمِدَهُ ‌به‌ أَدْنَى مَلَائِكَتِهِ إِلَيْهِ ‌و‌ أَكْرَمُ خَلِيقَتِهِ عَلَيْهِ ‌و‌ أَرْضَى حَامِدِيهِ لَدَيْهِ «26» حَمْداً يَفْضُلُ سَائِرَ الْحَمْدِ كَفَضْلِ رَبِّنَا عَلَى جَمِيعِ خَلْقِهِ . «27» ثُمَّ لَهُ الْحَمْدُ مَكَانَ كُلِّ نِعْمَةٍ لَهُ عَلَيْنَا ‌و‌ عَلَى جَمِيعِ عِبَادِهِ الْمَاضِينَ ‌و‌ الْبَاقِينَ عَدَدَ ‌ما‌ أَحَاطَ ‌به‌ عِلْمُهُ ‌من‌ جَمِيعِ الْأَشْيَاءِ ، ‌و‌ مَكَانَ كُلِّ وَاحِدَةٍ مِنْهَا عَدَدُهَا أَضْعَافاً مُضَاعَفَةً أَبَداً سَرْمَداً إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ . «28» حَمْداً ‌لا‌ مُنْتَهَى لِحَدِّهِ ، ‌و‌ ‌لا‌ حِسَابَ لِعَدَدِهِ ، ‌و‌ ‌لا‌ مَبْلَغَ لِغَايَتِهِ ، ‌و‌ ‌لا‌ انْقِطَاعَ لِأَمَدِهِ «29» حَمْداً يَكُونُ وُصْلَةً إِلَى طَاعَتِهِ ‌و‌ عَفْوِهِ ، ‌و‌ سَبَباً إِلَى رِضْوَانِهِ ، ‌و‌ ذَرِيعَةً إِلَى مَغْفِرَتِهِ ، ‌و‌ طَرِيقاً إِلَى جَنَّتِهِ ، ‌و‌ خَفِيراً ‌من‌ نَقِمَتِهِ ، ‌و‌ أَمْناً ‌من‌ غَضَبِهِ ، ‌و‌ ظَهِيراً عَلَى طَاعَتِهِ ، ‌و‌ حَاجِزاً عَنْ مَعْصِيَتِهِ ، ‌و‌ عَوْناً عَلَى تَأْدِيَةِ حَقِّهِ ‌و‌ وَظَائِفِهِ . «30» حَمْداً نَسْعَدُ ‌به‌ فِي السُّعَدَاءِ ‌من‌ أَوْلِيَائِهِ ، ‌و‌ نَصِيرُ ‌به‌ فِي نَظْمِ الشُّهَدَاءِ بِسُيُوفِ أَعْدَائِهِ ، إِنَّهُ وَلِيٌّ حَمِیدٌ

1.    سپاس ‌و‌ ستايش خداى راست ‌كه‌ ‌در‌ «اوليت»، ‌بى‌ آغاز ‌و‌ در«آخريت»، ‌بى‌ انجام است (ازلى ‌و‌ ابدى است)؛

2.    خدايى ‌كه‌ ديده هاى بينندگان، ‌از‌ ديدار (جمال) ‌او‌ فرومانده، ‌و‌ انديشه ستايندگان، ‌در‌ وصف (كمال) ‌او‌ عاجز ‌و‌ ناتوان است.

3.    جهانيان ‌را‌ ‌به‌ قدرت ‌بى‌ مانندش آفريده، ‌و‌ موجودات ‌را‌ ‌بر‌ وفق مراد خويش، جامه ‌ى‌ هستى پوشاندده است، بدون الگو ‌و‌ نمونه ‌اى‌ ‌كه‌ ‌از‌ آن، اقتباس كرده باشد.

4.    سپس آنان ‌را‌ ‌به‌ پيمودن راهى ‌كه‌ خود ‌مى‌ خواست، واداشت ‌و‌ ‌در‌ راه رسيدن ‌به‌ محبت خويش، برانگيخت؛ ‌در‌ حالى ‌كه‌ آفريده ‌ها‌ ‌از‌ جايگاه ويژه ‌و‌ مرتبه ‌ى‌ خويش، قدم فراتر ننهاده اند ‌و‌ قدرت تجاوز ‌از‌ مرز معين هستى خود ‌را‌ ندارند.

5.    به ‌هر‌ زنده ء جانى، ‌به‌ فراخور نياز زندگى، ‌از‌ روزى قسمت شده ‌ى‌ خويش، توشه ‌اى‌ برنهاد، (به گونه ‌اى‌ كه) ‌بر‌ ‌هر‌ كس، فراخى ‌و‌ فزونى بخشيده، كاهنده ‌اى‌ ‌را‌ ياراى كاستن ‌از‌ آن، ‌از‌ ‌هر‌ ‌كس‌ ‌كه‌ بكاست، افزاينده ‌اى‌ ‌را‌ قدرت افزوردن ‌بر‌ ‌آن‌ نيست.

6.    آن گاه براى ‌هر‌ ‌يك‌ ‌از‌ آفريدگا ‌در‌ اين دنيا روزگارى معين ‌و‌ پايانى محدوده قرار داده است ‌كه‌ ‌با‌ گذشت ‌هر‌ روزش، گامى ‌به‌ سوى ‌آن‌ برمى دارد، ‌و‌ ‌با‌ گذر ‌از‌ سالهاى زندگى ‌اش‌ ‌به‌ ‌آن‌ نزديك ‌مى‌ شود، ‌تا‌ اين ‌كه‌ ‌به‌ نهايت رسد ‌و‌ پيمانه ‌ى‌ عمرش ‌پر‌ گردد. ‌در‌ اين هنگام، پروردگارش ‌او‌ ‌را‌ براى دريافت پاداش سرشار خود، فراخواند، ‌يا‌ ‌به‌ كيفر فراگير ‌و‌ ترسناكش بسپارد، ‌تا‌ (به آيين ‌و‌ رسم عدالت،) آنان ‌را‌ ‌كه‌ بدى كردند، بدانچه كردند، كيفر دهد ‌و‌ نيكوكاران ‌را‌ ‌به‌ پاداش نيكو پاداش دهد.

7.    (چرا كه) منزه است نامهاى او، ‌و‌ ‌پى‌ ‌در‌ ‌پى‌ ‌و‌ ناگسستنى است نعمتهايش. ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ آنچه ‌مى‌ كند، نپرسند، و(لى) آنان ‌را‌ (از كارهاشان) بپرسند.

8.    و سپاس ‌و‌ ستايش پروردگارى راست ‌كه‌ اگر معرفت ثنايش ‌و‌ آيين سپاسگزاريش ‌را‌ ‌از‌ بندگانش دريغ كرده بود ‌و‌ ‌به‌ آنان، رسم سپاس ‌و‌ ستايش نمى آموخت ‌تا‌ ‌در‌ برابر انبوه نعمتهاى وزين ‌و‌ ارجمندش ‌و‌ نيكى ‌ها‌ ‌و‌ دهش هاى ‌پى‌ درپى ‌اش‌ ‌او‌ ‌را‌ بستايند، ‌در‌ نعمتهايش تصرف ‌مى‌ كردند ‌و‌ ‌از‌ ثناى ‌او‌ لب فرو ‌مى‌ بستند، ‌و‌ ‌در‌ روزى هايش دست ‌مى‌ بردند ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ پاس نمى داشتند.

9.    و اگر چنين ‌مى‌ بودند (كه لب ‌به‌ ستايش نگشايند ‌و‌ نعمتها ‌را‌ پاس ندارند)، ‌از‌ قلمرو انسانيت بيرون رفته، ‌به‌ مرز حيوانيت ‌مى‌ رسيدند؛ بلكه ‌در‌ مرتبه ‌اى‌ فروتر ‌از‌ آن، گام ‌مى‌ نهادند ‌و‌ چنان ‌مى‌ بودند ‌كه‌ ‌در‌ كتاب حكمت آموزش (قرآن)، ‌به‌ توصيف آنان پرداخته است: «ناسپاسان، ‌جز‌ مانند چارپايان نيستند؛ بلكه گمراه ترند».

10.    و سپاس ‌و‌ ستايش پروردگارى ‌را‌ ‌كه‌ خود خويشتن ‌را‌ ‌به‌ ‌ما‌ شناسانده، ‌و‌ نعمت بزرگ شكر ‌و‌ سپاسگزارى ‌اش‌ ‌را‌ ‌به‌ ‌ما‌ الهام كرده است، ‌و‌ درهاى معرفت ربوبيت ‌و‌ پروردگارى ‌اش‌ ‌را‌ ‌به‌ روى ‌ما‌ گشوده است، ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ اخلاص ‌در‌ توحيد ‌و‌ يگانه انگاشتنش راه نموده است، ‌و‌ ‌از‌ الحاد ‌و‌ بدكيشى ‌و‌ كژروى ‌و‌ ترديد ‌در‌ امرش، دور داشته است.

11.    ستايشى چنان ‌در‌ خور ‌و‌ بايسته، ‌كه‌ ‌در‌ پرتو آن، ‌در‌ زمره ‌ى‌ ستايندگان ‌و‌ شاكرانش درآييم، ‌و‌ ‌در‌ مسابقه ‌ى‌ ‌به‌ سوى رضا ‌و‌ خنشودى ‌و‌ عفوش، گوى سبقت ‌را‌ ‌از‌ مشتاقان برباييم.

12.    سپاس ‌و‌ ستايشى ‌كه‌ ‌از‌ فروغ روشنى آن، تاريكستان برزخ (گور) ‌ما‌ روشن گردد، ‌و‌ راه ‌به‌ سوى رستاخيز ‌را‌ هموار سازد، ‌و‌ جايگاه ‌ما‌ ‌را‌ ‌در‌ پيشگاه گواهان ‌و‌ ناظران عمل (فرشتگان، پيامبران ‌و‌ امامان)، شامخ ‌و‌ سربلند گرداند، ‌در‌ ‌آن‌ روزى ‌كه‌ ‌هر‌ كس، ‌به‌ موجب آنچه ‌به‌ دست آورده، پاداش يابد؛ ‌و‌ ‌به‌ آنان، ستم نشود، روزى ‌كه‌ هيچ دوستى براى دوست خود سودى ندارد ‌و‌ ‌به‌ كار نيايد، ‌و‌ عذاب ‌را‌ ‌از‌ ‌او‌ دفع نكند، ‌و‌ ‌نه‌ يارى شود.

13.    سپاس ‌و‌ ستايشى اوج گيرنده ‌از‌ سوى ‌ما‌ ‌تا‌ برترين مقام، ‌در‌ كتابى نوشته شده ‌كه‌ ‌در‌ معرض نگاه مقربان است.

14.    سپاس ‌و‌ ستايشى ‌كه‌ روشنى بخش ديده هاى ماست، ‌در‌ ‌آن‌ هنگام ‌كه‌ چشم ‌ها‌ (از شدت هراس) ‌به‌ گردش درآيند، ‌و‌ چهره هاى ‌ما‌ ‌در‌ پرتو آن، سپيد گردد، ‌در‌ ‌آن‌ هنگام ‌كه‌ چهره هايى (از نكبت ‌و‌ تيرگى گناه) سياه اند.

15.    سپاس ‌و‌ ستايشى ‌كه‌ ‌در‌ پرتوش ‌از‌ آتش دردناك خداوند، برهيم ‌و‌ ‌در‌ جوار كرامت ‌او‌ بيارميم.

16.    سپاس ‌و‌ ستايشى ‌كه‌ دوش ‌بر‌ دوش فرشتگان مقرب نهيم ‌و‌ ‌با‌ آنان ‌به‌ رقابت برخيزيم، ‌و‌ ‌در‌ جايگاه ابدى ‌و‌ سرمدى (بهشت) ‌و‌ ‌در‌ سراى باقى، كريمانه ‌در‌ محفل پيامبران فرستاده شده ‌ى‌ ‌او‌ درآييم.

17.    و سپاس ‌و‌ ستايش خدايى راست ‌كه‌ براى ‌ما‌ زيبايى هاى آفرينش ‌را‌ برگزيد، ‌و‌ روزى خوش ‌و‌ پاكيزه ‌را‌ ‌بر‌ ‌ما‌ روان ساخت.

18.    و چيرگى ‌ما‌ ‌بر‌ آفريدگانش ‌را‌ مايه ‌ى‌ برترى ‌ما‌ قرار داد. ‌از‌ اين رو، جهانيان ‌در‌ پرتو قدرتش، ‌ما‌ ‌را‌ فرمانبردارند ‌و‌ ‌به‌ عزت ‌و‌ صلابتش اطاعت ‌ما‌ ‌را‌ ناچار.

19.    و سپاس ‌و‌ ستايش خدايى ‌را‌ ‌كه‌ ‌در‌ نياز ‌و‌ حاجت خواهى ‌را‌ ‌جز‌ ‌به‌ سوى خود نگشود. ‌پس‌ (با اين همه لطف ‌و‌ مهر،) چگونه توانايى سپاس ‌و‌ ستايش ‌او‌ ‌را‌ داريم؟ ‌با‌ ‌آن‌ ‌كه‌ ‌كى‌ ‌و‌ كجا ‌حق‌ شكرش ‌را‌ ‌به‌ جاى آريم؟ نه، هرگز! كجا؟!

20.    و سپاس ‌و‌ ستايش پروردگارى ‌را‌ ‌كه‌ ‌در‌ وجود ‌ما‌ ابزار قبض ‌و‌ بسط (رگ ‌و‌ ‌پى‌ ‌و‌ اندام ها) ‌و‌ مايه هاى اندوه ‌و‌ گشايش ‌و‌ ‌غم‌ ‌و‌ شادى ‌را‌ درهم آميخت ‌و‌ ‌از‌ نشاط ‌و‌ آسايش زندگى، برخوردارمان كرد، ‌و‌ اندامها ‌و‌ نيروها ‌را‌ (براى كار كردن) ‌در‌ پيكر ‌ما‌ تثبيت ‌و‌ برقرار ساخت. ‌با‌ روزى هاى پاكيزه ‌و‌ خوش، ‌ما‌ ‌را‌ پروريد، ‌و‌ ‌از‌ فضل ‌و‌ احسانش ‌بى‌ نيازمان كرد، ‌و‌ ‌از‌ خوان نعمت ‌بى‌ دريغش سرمايه بخشيد.

21.    سپس ‌بر‌ پيروى ‌از‌ خويش فرمان داد ‌تا‌ اطاعت ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ خويش بيازمايد، ‌و‌ ‌از‌ آنچه نبايد، ‌ما‌ ‌را‌ بازداشت ‌تا‌ ‌در‌ شكرگزارى، ‌ما‌ ‌را‌ محك زند؛ ولى ‌ما‌ ‌از‌ راه فرمانش بيرون رفتيم ‌و‌ ‌بر‌ (مركب هاى) نافرمانيش برنشستيم. ‌با‌ اين حال، ‌به‌ تنبيه ‌و‌ كيفر ‌ما‌ شتاب نكرد ‌و‌ ‌در‌ انتقام گرفتن ‌از‌ ‌ما‌ تعجيل ننمود؛ بلكه ‌به‌ مقتضاى رحمت ‌و‌ بنده پرورى ‌اش‌ ‌با‌ ‌ما‌ كريمانه مدارا كرد ‌و‌ ‌از‌ ‌سر‌ مهر ‌و‌ شفقت، بردبارانه بازگشت ‌ما‌ ‌از‌ بيراهه ‌را‌ ‌به‌ انتظار نشست.

22.    و ستايش ‌و‌ سپاس خدايى راست ‌كه‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ (حقيقت ‌و‌ گوهر) توبه ‌و‌ بازگشت (از گناه)، رهنمون گشت؛ رهنمونى ‌كه‌ ‌جز‌ ‌در‌ پرتو فضل ‌و‌ احسانش بدان راه نيافته ايم. بنابراين، چنان ‌كه‌ ‌از‌ فضل ‌و‌ احسانش تنها ‌به‌ نعمت توبه بسنده كنيم، عطاى ‌او‌ ‌بر‌ ‌ما‌ نيكو ‌و‌ احسانش بزرگ ‌و‌ فضلش عظيم خواهد بود.

23.    و هيچ گاه، سنت ‌و‌ آيين ‌او‌ ‌در‌ باب توبه، نسبت ‌به‌ پيشينيان چنين نبوده است، ‌و‌ ‌او‌ (در پرتو رحمت خود،) آنچه ‌را‌ ‌بر‌ دوش ‌ما‌ گران است ‌و‌ تاب تحمل ‌آن‌ ‌را‌ نداريم، برداشته ‌و‌ فراتر ‌از‌ ‌حد‌ طاقت ‌و‌ توان، تكليف نكرده است ‌و‌ ‌جز‌ ‌به‌ انجام دادن تكليف آسان، نگماشته است. بدين روى، راه هرگونه دليل ‌و‌ توجيه ‌را‌ ‌به‌ روى ‌ما‌ بسته است.

24.    پس نگون بخت، كسى است ‌كه‌ ‌در‌ خلاف رضا ‌و‌ خشنودى خدا، خويشتن ‌را‌ تباه سازد، ‌و‌ نيك بخت، كسى است ‌كه‌ ‌سر‌ ‌به‌ فرمان ‌او‌ نهد ‌و‌ روى ‌دل‌ ‌به‌ سويش بگرداند.

25.    و سپاس ‌و‌ ستايش خدايى ‌را‌ ‌به‌ ‌هر‌ آنچه ‌كه‌ ‌او‌ ‌را‌ مقرب ترين فرشتگان ‌و‌ گرامى ترين آفريدگان ‌و‌ شايسته ترين ستايندگان، ستايش كرده اند.

26.    ستودنى ‌از‌ همه ‌ى‌ ستايشها برتر، چونان برترى پروردگارمان ‌بر‌ آفريدگانش.

27.    پس سپاس ‌و‌ ستايش ‌از‌ ‌آن‌ اوست ‌در‌ برابر ‌هر‌ ‌يك‌ ‌از‌ نعمتهاى ‌او‌ ‌بر‌ ‌ما‌ ‌و‌ گذشتگان ‌و‌ باقى ماندگان ‌از‌ بندگانش، ‌به‌ شمار ‌هر‌ چيزى ‌كه‌ ‌در‌ قلمرو دانايى اوست، ‌و‌ ‌در‌ ازاى ‌هر‌ ‌يك‌ ‌از‌ آنها، چندين برابر، همواره ‌و‌ جاويدان ‌و‌ لايزال ‌تا‌ روز رستاخير.

28.    سپاس ‌و‌ ستايشى نامتناهى، ‌بى‌ ‌حد‌ ‌و‌ ‌بى‌ شمار ‌و‌ پايان ناپذير ‌تا‌ ابديت.

29.    سپاس ‌و‌ ستايشى ‌كه‌ مايه ‌ى‌ پيوند ‌ما‌ ‌به‌ طاعت او، ‌و‌ عفو ‌و‌ گذشت ‌او‌ ‌از‌ ما، ‌و‌ سبب خشنودى ‌اش‌ ‌و‌ وسيله ‌ى‌ آمرزش ‌او‌ ‌و‌ راهى ‌به‌ سوى بهشت او، ‌و‌ پناهى ‌از‌ عذاب او، ‌و‌ امانى ‌از‌ خشم او، ‌و‌ تكيه گاهى براى بندگى او، ‌و‌ سدى ‌در‌ برابر نافرمانى او، ‌و‌ ياور ‌و‌ مددكارى ‌بر‌ اداى ‌حق‌ ‌و‌ ‌به‌ انجام رساندن وظيفه ‌ى‌ بندگى ‌او‌ باشد.

30.    آنگونه سپاس ‌و‌ ستايشى ‌كه‌ بدان، ‌در‌ حلقه ‌ى‌ نيك بختان ‌و‌ دوستان خدا درآييم ‌و‌ ‌در‌ پرتو آن، ‌در‌ سلك شهيدان قرار گيريم؛ آنان ‌كه‌ ‌با‌ شمشيرهاى دشمنان خدا كشته شدند. ‌به‌ راستى ‌كه‌ اوست كارساز ستوده.

...............

منبع

قرآن و قرآن پژوهان،نهج البلاغه و ....

معرفی آثار صحیفه سجادیه

Have no items! Please recheck module config!