از دعاهاى امام عليه السلام است ‌پس‌ ‌از‌ اين ستايش ‌در‌ درود ‌بر‌ رسول خدا- صلى الله عليه ‌و‌ آله

از دعاهاى امام عليه السلام است ‌پس‌ ‌از‌ اين ستايش ‌در‌ درود ‌بر‌ رسول خدا- صلى الله عليه ‌و‌ آله- (گفته اند: فائده ‌ى‌ صلوات ‌بر‌ ‌آن‌ حضرت براى فرستنده است ‌كه‌ ‌بر‌ اثر اين عمل پاداش ‌مى‌ يابد، زيرا خداى تعالى درجه ‌و‌ مقامى ‌به‌ ‌آن‌ بزرگوار داده ‌و‌ نعمتهائى ‌به‌ ‌او‌ بخشيده ‌كه‌ درود ‌و‌ دعا ‌بر‌ ‌آن‌ چيزى نمى افزايد، ‌و‌ گفته اند: فائده ‌ى‌ ‌آن‌ درخواست بالا بردن درجه ‌و‌ افزوده شدن پاداش ‌آن‌ حضرت ‌هم‌ هست، زيرا نعمتهاى خدا ‌را‌ اندازه نيست، ‌و‌ ‌بر‌ اين گفتار اخبار رسيده ‌ى‌ ‌از‌ معصومين عليهم السلام دلالت دارد، ‌و‌ روايات ‌در‌ فضل ‌و‌ برترى صلوات فرستادن بسيار است ‌از‌ ‌آن‌ جمله: ‌از‌ حضرت صادق عليه السلام رسيده ‌كه‌ رسول خدا صلى الله عليه ‌و‌ آله فرمود: ‌هر‌ ‌كه‌ ‌بر‌ ‌من‌ درود فرستد خدا ‌و‌ فرشتگان ‌بر‌ ‌او‌ درود فرستند ‌پس‌ ‌هر‌ ‌كه‌ خواهد ‌كم‌ ‌و‌ ‌هر‌ ‌كه‌ خواهد بسيار درود فرستد، ‌و‌ ‌هم‌ ‌از‌ ‌آن‌ حضرت رسيده ‌كه‌ رسول خدا صلى الله عليه ‌و‌ آله فرمود: ارفعوا اصواتكم بالصلوه على فانها تذهب النفاق «صداهاتان ‌را‌ ‌به‌ درود ‌بر‌ ‌من‌ بلند كنيد ‌كه‌ نفاق ‌و‌ دوروئى ‌را‌ ‌از‌ بين ‌مى‌ برد» ‌و‌ درود ‌بر‌ ‌آن‌ حضرت ‌در‌ غير نماز ‌و‌ هنگامى ‌كه‌ نام ‌او‌ برده نشده مستحب است ‌و‌ ‌در‌ ‌دو‌ تشهد نماز ‌و‌ هنگامى ‌كه‌ نام ‌آن‌ بزرگوار برده شود ‌و‌ اگر ‌چه‌ شنونده مشغول ‌به‌ نماز باشد واجب ‌مى‌ باشد، ‌و‌ اگر شنونده ‌ى‌ نام ‌آن‌ حضرت ‌در‌ نماز درود نفرستاد گفته اند: نماز ‌او‌ باطل نمى شود، ‌و‌ اگر نام ‌آن‌ حضرت ‌پى‌ ‌در‌ ‌پى‌ برده شود براى كسى ‌كه‌ مشغول نماز است ‌پى‌ ‌در‌ ‌پى‌ درود فرستادن واجب نيست، ‌و‌ گفته اند: واجب، درود فرستادن ‌بر‌ ‌آن‌ حضرت است ‌و‌ درود ‌بر‌ ‌آل‌ ‌او‌ براى كمال ‌و‌ برترى آنست، ‌و‌ گفته اند: درود ‌بر‌ ‌آل‌ نيز واجب است ‌و‌ اين قول درست است ‌و‌ اخبار ‌بر‌ درستى ‌آن‌ بسيار ‌مى‌ باشد، ‌از‌ ‌آن‌ جمله رسول اكرم- صلى الله عليه ‌و‌ آله- فرموده: ‌لا‌ تصلوا على الصلوه البتراء، فقالوا ‌يا‌ رسول الله ‌ما‌ الصلوه البتراء؟ قال: ‌ان‌ تقولوا: اللهم صل على محمد، بل قولوا: اللهم صل على محمد ‌و‌ ال محمد «بر ‌من‌ درود ‌بى‌ دنباله نفرستيد، گفتند: ‌يا‌ رسول الله درود ‌بى‌ دنباله چيست؟ فرمود: اينكه ‌مى‌ گوئيد: اللهم صل على محمد، بلكه بگوئيد: اللهم صل على محمد ‌و‌ ال محمد، ‌و‌ درود ‌در‌ آغاز دعا ‌بر‌ ‌آن‌ حضرت ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ براى آنست ‌كه‌ ‌با‌ ‌آن‌ حاجت روا ‌مى‌ شود، حضرت صادق عليه السلام فرموده: ‌هر‌ ‌كه‌ ‌را‌ ‌به‌ خداى عزوجل حاجتى باشد هنگام شروع ‌به‌ درخواست ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرستد ‌پس‌ حاجت خود ‌را‌ بخواهد ‌و‌ باز ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرستد، زيرا خداى عزوجل كريمتر ‌و‌ بخشنده ‌تر‌ است ‌از‌ اينكه ‌دو‌ طرف حاجت ‌را‌ بپذيرد ‌و‌ وسط ‌را‌ نپذيرد، چون درخواست درود ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ پذيرفته است، ‌و‌ ناگفته نماند ‌كه‌ درود ‌بر‌ ‌آن‌ حضرت ‌و‌ ‌بر‌ ‌آل‌ ‌او‌ ‌در‌ نوشته ‌ها‌ بايد ‌به‌ طور آشكار نوشته شود ‌نه‌ بلفظ صلعم ‌و‌ مانند ‌آن‌ ‌كه‌ كمترين زيان ‌آن‌ ‌از‌ دست دادن پاداش بزرگ ‌آن‌ است، ‌از‌ رسول خدا- صلى الله عليه ‌و‌ آله- رسيده ‌كه‌ فرمود: ‌هر‌ ‌كه‌ ‌در‌ كتابى ‌بر‌ ‌من‌ درود فرستد همواره فرشتگان براى ‌او‌ استغفار نموده آمرزش ‌مى‌ طلبند مادامى ‌كه‌ نام ‌من‌ ‌در‌ ‌آن‌ كتاب است):  

―    و سپاس خداى ‌را‌ ‌كه‌ ‌به‌ محمد پيغمبرش- صلى الله عليه ‌و‌ آله- ‌بر‌ ‌ما‌ منت نهاد (او ‌را‌ ‌به‌ ‌ما‌ ارزانى داشت) منتى ‌كه‌ امتهاى گذشته ‌و‌ مردم پيش ‌از‌ ‌ما‌ ‌از‌ ‌آن‌ ‌بى‌ بهره بودند ‌به‌ قدرت ‌و‌ توانائى ‌كه‌ ‌از‌ چيزى ‌هر‌ چند بزرگ باشد ناتوان نيست ‌و‌ چيزى ‌از‌ ‌آن‌ نمى رهد اگر ‌چه‌ خرد باشد (و ‌او‌ ‌در‌ ‌و‌ سپاس خداى ‌را‌ عطف است ‌به‌ آنچه ‌در‌ دعاى يكم بيان شد، زيرا امام عليه السلام اين دعاء ‌را‌ ‌به‌ ‌آن‌ وصل ‌مى‌ نموده، چنانكه ‌از‌ ظاهر عنوان اين دعا ‌به‌ دست ‌مى‌ آيد، ‌يا‌ اينكه واو استيناف است، ‌و‌ اين جمله ‌ى‌ ‌از‌ دعاء اشاره است ‌به‌ قول خداى تعالى «س 3 ‌ى‌ 164»: لقد ‌من‌ الله على المومنين اذ بعث فيهم رسولا ‌من‌ انفسهم يتلوا عليهم اياته ‌و‌ يزكيهم ‌و‌ يعلمهم الكتاب ‌و‌ الحكمه ‌و‌ ‌ان‌ كانوا ‌من‌ قبل لفى ضلال مبين يعنى خدا ‌بر‌ اهل ايمان منت نهاد ‌كه‌ فرستاده ‌اى‌ ‌از‌ خودشان ‌در‌ ميان آنها برانگيخت ‌كه‌ ‌بر‌ آنان آيات ‌او‌ ‌را‌ بخواند ‌و‌ آنها ‌را‌ پاك گرداند ‌و‌ كتاب ‌و‌ حكمت «احكام ‌و‌ حقائق» ‌را‌ بياموزد ‌هر‌ چند ‌از‌ ‌آن‌ پيش ‌در‌ گمراهى آشكار بودند)  

―    و ‌ما‌ ‌را‌ آخرين همه ‌ى‌ كسانى ‌كه‌ آفريده (از پيغمبران ‌و‌ امتهايشان) قرار داد (در قرآن كريم «س 35 ‌ى‌ 24» فرموده: ‌و‌ ‌ان‌ ‌من‌ امه الا خلافيها نذير «و هيچ امتى نبوده ‌جز‌ آنكه ‌در‌ ميانشان ترساننده ‌و‌ پيغمبرى بوده» ‌پس‌ ‌ما‌ ‌را‌ خاتم همه ‌ى‌ امتها گردانيد چون ‌پس‌ ‌از‌ ‌ما‌ امتى نيست ‌كه‌ رسول ‌و‌ پيغمبرى براى آنها بفرستد) ‌و‌ (بعض از) ‌ما‌ (ائمه ‌ى‌ اطهار عليهم السلام) ‌را‌ ‌بر‌ كسانى (كفار ‌و‌ منافقين) ‌كه‌ (دين ‌و‌ احكام خدا را) انكار كرده اند گواه گردانيد (اين جمله اشاره است ‌به‌ قول خداى تعالى «س 2 ‌ى‌ 143»: ‌و‌ كذلك جعلناكم امه وسطا لتكونوا شهداء على الناس ‌و‌ يكون الرسول عليكم شهيدا يعنى ‌و‌ همچنين شما مسلمانان ‌را‌ امت وسط يعنى ‌با‌ عقل ‌و‌ عدالت قرار داديم ‌تا‌ ‌بر‌ مردم «انكاركنندگان پيغمبر» گواه باشيد، ‌و‌ رسول ‌بر‌ شما گواه باشد. ‌از‌ حضرت صادق عليه السلام روايت شده فرمود: گمان ‌مى‌ كنى مقصود خدا ‌از‌ اين آيه همه اهل قبله ‌و‌ خداپرستان بوده؟! آيا ‌مى‌ انديشى كسى ‌كه‌ گواهى ‌او‌ ‌در‌ دنيا ‌بر‌ ‌يك‌ صاع (پيمانه ى) خرما روا نيست خداوند روز قيامت شهادت ‌از‌ ‌او‌ ‌مى‌ طلبد ‌و‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌بر‌ همه ‌ى‌ امتهاى گذشته ‌مى‌ پذيرد؟ چنين نيست، خدا اين جور قصد نكرده، مقصود خدا امتى است ‌كه‌ دعوت ابراهيم ‌بر‌ ‌او‌ واجب است كنتم خير امه اخرجت للناس «س 3 ‌ى‌ 110» يعنى شما بهترين امت ‌و‌ گروهى هستيد ‌كه‌ براى مردم ‌به‌ وجود آمده ايد» ايشان ائمه ‌ى‌ وسطى ‌و‌ بهترين امت هستند ‌كه‌ براى مردم ‌به‌ وجود آمده اند، ‌و‌ ‌از‌ اميرالمومنين على عليه السلام رسيده ‌كه‌ فرمود: خداى تعالى ‌در‌ گفتار خود: لتكونوا شهداء على الناس ‌ما‌ ‌را‌ قصد نموده، ‌پس‌ رسول خدا صلى الله عليه ‌و‌ آله ‌بر‌ ‌ما‌ گواه است ‌و‌ ‌ما‌ گواهان خدائيم ‌بر‌ خلق ‌او‌ ‌و‌ ‌در‌ زمين حجت ‌او‌ هستيم، ‌و‌ مائيم كسانى ‌كه‌ خداى تعالى فرموده: ‌و‌ كذلك جعلناكم امه وسطا) ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ نعمت خود ‌بر‌ كسانى ‌كه‌ اندك بودند فزونى بخشيد (دين ‌ما‌ ‌را‌ ‌تا‌ پايان دنيا پايدار نمود ‌به‌ خلاف دين امتهاى گذشته ‌كه‌ زمان معينى بود، ‌يا‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌بر‌ آنها برتر ‌و‌ ارجمندتر گردانيد )  

―    بار خدايا درود فرست ‌بر‌ محمد ‌كه‌ ‌بر‌ وحى ‌و‌ پيغام ‌تو‌ درستكار بود (بى تغيير ‌و‌ تبديل ‌و‌ ‌كم‌ ‌و‌ زياد ‌آن‌ ‌را‌ ‌به‌ مردم رسانيد) ‌و‌ برگزيده ‌ى‌ ‌تو‌ ‌از‌ آفريدگانت ‌و‌ دوست ‌تو‌ ‌از‌ بندگانت ‌و‌ پيشواى رحمت ‌و‌ مهربانى (اشاره ‌به‌ فرمايش خداى تعالى «س 21 ‌ى‌ 107»: ‌و‌ ‌ما‌ ارسلناك الا رحمه للعالمين يعنى ‌ما‌ ترا نفرستاديم ‌جز‌ آنكه براى جهانيان رحمت باشى) ‌و‌ پيشاهنگ خير ‌و‌ نيكى، ‌و‌ كليد بركت (افزونى نيكبختى) است   
―    
―    همچنانكه ‌او‌ براى انجام فرمان ‌تو‌ خود ‌را‌ آماده نمود  
―    و ‌در‌ راه (رساندن دين ‌و‌ احكام) ‌تو‌ ‌تن‌ خويش ‌را‌ آماج (هرگونه) آزار ساخت   

―    و ‌در‌ دعوت (مردم) ‌به‌ سوى ‌تو‌ ‌با‌ خويشاوندانش (كه زير بار نمى رفتند) دشمنى آشكار نمود  

―    و ‌در‌ (راه) رضا ‌و‌ خشنوديت (خواسته ات) ‌با‌ قبيله ‌اش‌ كارزار كرد  
―    و ‌در‌ زنده (برپا) داشتن دين ‌تو‌ ‌از‌ خويشانش دورى گزيد (دين ‌تو‌ ‌را‌ ‌بر‌ ‌هر‌ چيز مقدم داشت ‌و‌ ‌از‌ آنچه مقتضى خويشاوندى است چشم پوشيد)  

―    و نزديكان (خويشان) ‌را‌ ‌بر‌ اثر انكارشان (تو را) دور گردانيد (رشته ‌ى‌ دوستى ‌را‌ ‌با‌ آنها گسيخت)  

―    و دوران (بيگانگان) ‌را‌ ‌بر‌ اثر پذيرفتنشان (دين ‌تو‌ را) نزديك نمود (با آنها راه يگانگى پيش گرفت)  

―    و ‌در‌ راه ‌تو‌ ‌با‌ دورترين (مردم) دوستى كرد  
―    و درباره ‌ى‌ ‌تو‌ ‌با‌ نزديكترين (خويشان) دشمنى نمود  
―    و ‌در‌ رساندن پيام ‌تو‌ خود ‌را‌ خسته كرد  
―    و ‌با‌ دعوت ‌به‌ دين ‌تو‌ خود ‌را‌ ‌به‌ رنج افكند  
―    و ‌به‌ نصيحت ‌و‌ پند كسانى ‌كه‌ آنان ‌را‌ (به راه حق) دعوت كرده ‌اى‌ خود ‌را‌ مشغول داشت   

―    و (از مكه ‌ى‌ معظمه) هجرت ‌و‌ دورى نمود ‌به‌ شهرهاى غربت (مدينه ‌و‌ اطراف آن) ‌و‌ بجاى دور ‌از‌ جاى خويشاوندان ‌و‌ جاى قدم (پرورشگاهش) ‌و‌ جاى ‌به‌ دنيا آمدن ‌و‌ جاى انس ‌و‌ ‌خو‌ گرفتنش (جمله ‌ى‌ ‌و‌ مسقط راسه يعنى جاى فرودآمدن، ‌و‌ ‌به‌ دنيا آمدن ‌از‌ ‌سر‌ منافات ندارد ‌با‌ آنچه ‌در‌ اخبار رسيده ‌كه‌ ‌از‌ خصائص ‌آن‌ حضرت صلى الله عليه ‌و‌ آله است ‌كه‌ هنگام ولادت ‌از‌ ‌پا‌ ‌به‌ دنيا آمد، زيرا مسقط الراس كنايه ‌ى‌ ‌از‌ جاى ‌به‌ دنيا آمدن است خواه ‌از‌ ‌سر‌ خواه ‌از‌ پا، ‌و‌ روايت شده: چون ‌آن‌ حضرت ‌از‌ مكه هجرت نمود متوجه ‌آن‌ گرديد ‌و‌ گمان كرد ديگر ‌به‌ آنجا برنمى گردد، ‌دل‌ شكسته شده گريه كرد، جبرئيل عليه السلام آمد ‌و‌ اين آيه ‌بر‌ ‌او‌ خواند «س 28 ‌ى‌ 85»: ‌ان‌ الذى فرض عليك القران لرادك الى معاد يعنى آنكه «تبليغ» قرآن ‌را‌ ‌بر‌ ‌تو‌ واجب نمود ‌تو‌ ‌را‌ ‌به‌ جايگاه خود بازگرداند) ‌و‌ خواسته ‌ى‌ ‌آن‌ حضرت ‌از‌ هجرت براى ارجمند نمودن دين ‌تو‌ ‌و‌ يارى خواستن (براى غلبه ى) ‌بر‌ اهل كفر (ملل مختلفه) بود  

―    تا آنچه (فتح ‌و‌ فيروزى) ‌كه‌ درباره ‌ى‌ دشمنانت (كافرين ‌به‌ تو) خواسته بود ‌به‌ دست آمد  

―    و آنچه (بزرگى ‌و‌ نيكبختى) ‌كه‌ درباره ‌ى‌ دوستانت (مومنين ‌به‌ تو) ‌مى‌ انديشيد انجام يافت   

―    پس ‌در‌ حالى ‌كه‌ ‌به‌ مدد ‌تو‌ يارى ‌مى‌ طلبيد، ‌و‌ ‌با‌ ناتوانائيش ‌به‌ يارى ‌تو‌ نيرو ‌مى‌ يافت ‌به‌ جنگ ايشان (دشمنانت) قيام نمود  

―    پس ‌با‌ آنها ‌در‌ ميان خانه هاشان جنگيد  
―    و ‌در‌ وسط منازلشان ناگهان ‌بر‌ آنان تاخت (مانند جنگيدن ‌آن‌ حضرت ‌با‌ بنوقينقاع «گروهى ‌از‌ يهود» ‌و‌ بنونضير «قبيله ‌ى‌ بزرگى ‌از‌ ايشان» ‌كه‌ ‌در‌ خانه هاشان ‌با‌ آنها جنگ كرد ‌و‌ آنها ‌را‌ ‌در‌ پناهگاهشان محاصره ‌و‌ ‌از‌ رسيدن كمك ‌به‌ آنها جلوگيرى نمود)  

―    تا امر ‌و‌ فرمان (شريعت) ‌تو‌ آشكار شد، ‌و‌ كلمه ‌ات‌ (دعوت ‌به‌ اسلام) بلند گرديد (افزايش يافت) ‌هر‌ چند مشركين كراهت داشتند (نمى پسنديدند)  

―    بار خدايا ‌به‌ رنجى ‌كه‌ ‌آن‌ حضرت درباره ‌ى‌ (دين) ‌تو‌ كشيد ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ بالاترين درجه ‌و‌ مقام بهشت خود برآور  

―    تا هيچ ‌كس‌ ‌در‌ رتبه ‌با‌ ‌او‌ مساوى ‌و‌ ‌در‌ مقام همانند نباشد، ‌و‌ هيچ فرشته ‌ى‌ مقرب ‌و‌ پيغمبر مرسل (صاحب شريعت) ‌با‌ ‌او‌ برابرى نكند  

―    و ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ شفاعت نيكو (شفاعت پذيرفته شده) درباره ‌ى‌ خويشانش ‌كه‌ (از ‌هر‌ عيب ‌و‌ نقصى) پاكيزه اند (ائمه ‌ى‌ معصومين عليهم السلام) ‌و‌ مومنين ‌از‌ امتش بيش ‌از‌ آنچه ‌به‌ ‌آن‌ حضرت وعده داده ‌اى‌ عطا فرما (وعده ‌ى‌ شفاعت ‌به‌ ‌آن‌ بزرگوار اشاره است ‌به‌ آنچه خداى تعالى ‌در‌ قرآن كريم «س 93 ‌ى‌ 5» فرموده: ‌و‌ لسوف يعطيك ربك فترضى يعنى ‌و‌ پروردگارت ‌به‌ زودى ‌به‌ ‌تو‌ عطا كند «در دنيا فتح ‌و‌ فيروزى ‌و‌ ‌در‌ آخرت مقام شفاعت» ‌كه‌ خشنود گردى، ‌و‌ مراد ‌از‌ شفاعت ‌آن‌ حضرت درباره ‌ى‌ اهل بيت طاهرين ‌و‌ ائمه ‌ى‌ معصومين- عليهم السلام- شفاعت خاصه است ‌كه‌ درخواست بلندى درجه ‌و‌ مقام ايشان است، ‌نه‌ درخواست گذشت ‌از‌ گناهان، چون آنها معصومين ‌و‌ ‌از‌ ‌هر‌ گناه ‌و‌ خطاء آراسته اند)  

―    اى انجام دهنده ‌ى‌ وعده (كه هرگز خلاف نكنى) ‌اى‌ وفاكننده ‌ى‌ گفتار، ‌اى‌ بدل كننده ‌ى‌ بديها ‌به‌ چندين برابرش ‌از‌ خوبيها (اشاره ‌به‌ فرمايش خداى تعالى «س 25 ‌ى‌ 70»: الا ‌من‌ تاب ‌و‌ امن ‌و‌ عمل عملا صالحا فاولئك يبدل الله سيئاتهم حسنات «جز آنانكه توبه كنند ‌و‌ ايمان آورند ‌و‌ عمل نيكو انجام دهند ‌پس‌ خدا گناهان آنها ‌را‌ ‌به‌ ثوابها تبديل گرداند» ‌و‌ تبديل گناه ‌به‌ چندين برابرش ‌از‌ ثواب ‌را‌ سبب آنست ‌كه‌ چون سيئه ‌و‌ گناه بنده ‌به‌ حسنه ‌و‌ ثواب تبديل شود چنان است ‌كه‌ حسنه ‌اى‌ ‌به‌ ‌جا‌ آورده ‌و‌ خداى تعالى فرموده «س 6 ‌ى‌ 160»: ‌من‌ جاء بالحسنه فله عشر امثالها يعنى ‌هر‌ ‌كه‌ كار نيكو كند ‌او‌ ‌را‌ ‌ده‌ برابر ‌آن‌ خواهد بود) ‌كه‌ ‌تو‌ صاحب احسان ‌و‌ نيكى بزرگ ‌مى‌ باشى
.

.....................

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

 telegram aparat

logo