• تــازه ها
  • متن دعا
  • فراز صحیفه
اوقات شرعی

آمار بازدید

بازدید امروز
بازدید دیروز
کل بازدیدها
2592
4293
61595290

موقعى كه‌ شروع به‌ نيايش كرد ‌و‌ با‌ سپاس خداوندِ ارجمند ‌و‌ بزرگ، ‌و‌ ستايش بر‌ او، (دعا را) آغاز نمود

و از‌ دعاى امام عليه السلام بود، موقعى كه‌ شروع به‌ نيايش كرد ‌و‌ با‌ سپاس خداوندِ ارجمند ‌و‌ بزرگ، ‌و‌ ستايش بر‌ او، (دعا را) آغاز نمود:

-    سپاس خداى را، اوّلى كه‌ پيش از‌ او‌ اوّلى نبوده ‌و‌ آخِرى كه‌ پس‌ از‌ او‌ آخرى نباشد.

-    همان كه‌ چشم هاى بينندگان از‌ ديدنش قاصر، ‌و‌ پندارهاى وصف كنندگان از‌ وصفش عاجز است.

-    به قدرت خويش آفريدگان را‌ بى هيچ نمونه اى‌ آفريد ‌و‌ ايشان را‌ به‌ خواست خود از‌ هيچ به‌ وجود آورد.

-    سپس آنها را‌ در‌ راهى كه‌ مى خواست روان ساخت ‌و‌ در‌ راه دوستى به‌ خود، برانگيخت. آنها توانايىِ عقب انداختن آنچه (خدا) آنان را‌ به‌ سوى ‌آن جلو انداخته، نداشته ‌و‌ نمى توانند آنچه را‌ كه‌ آنها را‌ از‌ ‌آن عقب انداخته، جلو اندازند.

-    و براى هر‌ جاندارى از‌ ايشان، معلومِ قسمت شده اى‌ از‌ رزقش قرار داد. از‌ كسى كه‌ (خدا) به‌ او‌ فراوانى داده، كاهنده اى‌ نمى كاهد ‌و‌ از‌ كسانى كه‌ كاسته، افزاينده اى‌ نمى افزايد.

-    سپس براى او‌ (آفريده اش) در‌ زندگى، سرآمدى خاص معيّن نمود، ‌و‌ برايش زمانى محدود قرار داد كه‌ با‌ روزهاى زندگى اش، به‌ سوى ‌آن گام بردارد، ‌و‌ با‌ سال هاى روزگارش، به‌ ‌آن نزديك مى شود. زمانى كه‌ به‌ پايان عمرش رسد ‌و‌ حساب زندگى اش را‌ بستاند، او‌ را‌ گرفته، به‌ سوى آنچه فراخوانده بود، از‌ پاداش فراوان يا‌ كيفر ترسناك خود روانه سازد. تا‌ كسانى را‌ كه‌ بد كرده اند، به‌ سبب آنچه كه‌ به‌ جا آورده اند، سزا دهد ‌و‌ آنان را‌ كه‌ به‌ سبب نيكويى، نيكويى نمودند را، جزا دهد.

-    و اين از‌ عدل اوست. نام هايش مقدّس ‌و‌ نعمت هايش آشكار ‌و‌ پى درپى است. از‌ آنچه او‌ انجام مى دهد، بازخواست نشود ‌و‌ ايشان (آفريدگان) بازخواست شوند.

-    و سپاس خداى را‌ كه‌ اگر بندگانش را‌ از‌ شناختن سپاسش بر‌ بخشش هاى پى درپى كه‌ به‌ ايشان داده ‌و‌ نعمت هاى آشكار كه‌ براى آنها تمام كرده بازمى داشت، آنها نعمت هايش را‌ صرف مى نمودند ‌و‌ او‌ را‌ سپاس نمى گزاردند ‌و‌ از‌ روزى اى‌ كه‌ عطا فرموده، فراوان استفاده مى برند ‌و‌ شكرش به‌ جا نمى آوردند.

-    و اگر چنين بودند، از‌ مرزهاى انسانيّت خارج شده، به‌ مرز حيوانيّت رومى آوردند. پس‌ چنان بودند كه‌ (خداوند) در‌ كتاب محكم خود وصف كرده: «آنها جز مانند چهارپايان نيستند، بلكه آنان گمراه ترند.»

-    و سپاس خداى را‌ كه‌ خودش را‌ به‌ ما‌ شناساند ‌و‌ شكرش را‌ به‌ ما‌ الهام نمود ‌و‌ درهايى از‌ علم به‌ پروردگارى اش را‌ بر‌ ما‌ گشود ‌و‌ ما‌ را‌ به‌ اخلاص در‌ يگانگى اش راهنمايى نمود ‌و‌ از‌ كج روى ‌و‌ شك در‌ امر خود، دور ساخت.

-    سپاسى كه‌ با‌ آن، بين آفريدگان سپاس گزارش، عمر طولانى نماييم ‌و‌ با‌ آن، بر‌ پيشى گرفتگان به‌ سوى خوشنودى ‌و‌ بخشايش او، پيشى گيريم.

-    سپاسى كه‌ با‌ آن، تاريكى هاى برزخ را‌ براى ما‌ روشن نمايد ‌و‌ با‌ ‌آن راه رستاخيز را‌ بر‌ ما‌ آسان سازد ‌و‌ با‌ ‌آن سپاس، منزلت ما‌ را‌ در‌ جايگاه هاى گواهان، شرافت (و آبرو) دهد، «روزى كه‌ هر‌ كس به‌ آنچه كسب كرده، جزا داده شود ‌و‌ آنان هرگز ستم نبينند». «روزى كه‌ هيچ دوست، به‌ كار دوست نيايد ‌و‌ يارى نمى شوند».

-    سپاسى كه‌ از‌ ما‌ به‌ سوى بالاترين مرتبه ها(ى بهشتى) بالا رود، «در كتاب نوشته شده اى‌ كه‌ مقرّبان الهى گواه آنند».

-    سپاسى كه‌ به‌ وسيله ‌آن چشمانمان روشن شود، هنگامى كه‌ ديده ها، خيره مى شود. ‌و‌ چهره هايمان با‌ ‌آن سفيد گردد، هنگامى كه‌ پوست ها سياه مى گردد.

-    سپاسى كه‌ به‌ سبب ‌آن از‌ آتش دردناك خداوند آزاد شده، به‌ جوار ارجمند خدا، واصل شويم.

-    سپاسى كه‌ به‌ سبب آن، جا را‌ بر‌ فرشتگان مقرّب تنگ نماييم ‌و‌ با‌ پيامبران فرستاده اش گرد آييم، در‌ سراى ماندگارى كه‌ جاودانى است ‌و‌ محل كرامتى كه‌ هميشگى است.

-    و سپاس خدايى را‌ كه‌ زيبايى هاى آفرينش را‌ براى ما‌ برگزيد ‌و‌ روزى هاى پاكيزه را‌ برايمان جارى ساخت.

-    و با‌ دادن قدرت به‌ ما، (ما را) بر‌ همه آفريدگان برترى داد. پس‌ به‌ قدرت او، همه آفريدگانش براى ما‌ فرمانبردار بوده ‌و‌ به‌ عزّت او، به‌ اطاعت از‌ ما‌ درمى آيند.

-    و سپاس خدايى را‌ كه‌ درِ نيازمندى را‌ جز به‌ سوى خود، بر‌ ما‌ بست. پس‌ چگونه سپاس او‌ را‌ به‌ جا آوريم يا‌ چه زمان توانيم شكرش گزاريم؟ نه! چه زمان (هيچ گاه)؟

-    و سپاس خداى را‌ كه‌ آلات بسط ‌و‌ گشادن را‌ در‌ ما‌ به‌ هم پيوست ‌و‌ افزارهاى قبض ‌و‌ در‌ هم كشيدن را‌ براى ما‌ قرار داد ‌و‌ ما‌ را‌ به‌ نسيم هاى زندگى بهره مند ساخت ‌و‌ اعضاى (كار و) كردارها را‌ در‌ ما‌ ثابت ساخت ‌و‌ با‌ روزى هاى پاكيزه، پرورشمان داد ‌و‌ ما‌ را‌ به‌ فضل خود، بى نياز گردانْد ‌و‌ به‌ نعمت خويش، سرمايه مان داد.

-    سپس ما‌ را‌ فرمان داد تا‌ اطاعت پذيريمان را‌ بيازمايد، ‌و‌ نهيمان نمود تا‌ شكرگزاريمان را‌ آزمايش كند. پس‌ از‌ راه فرمانش، مخالفت كرديم ‌و‌ بر‌ پشت (مركب)هاى نهيش سوار شديم. پس‌ او‌ در‌ كيفرِ ما، شتاب نكرد ‌و‌ در‌ سركوب ما‌ عجله ننمود. بلكه به‌ رحمتش از‌ روى كرامت، به‌ ما‌ مهلت داد ‌و‌ به‌ مهربانى اش از‌ روى بردبارى، بازگشت ما‌ را‌ انتظار كشيد.

-    و سپاس خداى را‌ كه‌ ما‌ را‌ به‌ توبه اى‌ ره‌ نمود كه‌ جز به‌ فضل او، ‌آن را‌ به‌ دست نياورديم. پس‌ اگر از‌ فضل او، جز همان توبه را‌ به‌ شمار نياوريم، مسلّماً نعمتش بر‌ ما‌ نيكو ‌و‌ احسانش بر‌ ما‌ بزرگ ‌و‌ فضلش بر‌ ما‌ تمام است.

-    البته روش او‌ در‌ (قبول) توبه، براى كسانى كه‌ پيش از‌ ما‌ بودند، اين چنين نبوده ‌و‌ از‌ (دوش) ما‌ آنچه به‌ ‌آن طاقت نداريم برداشته ‌و‌ جز به‌ اندازه توان، بر‌ ما‌ تكليف ننموده ‌و‌ ما‌ را‌ جز به‌ كار آسان نگماشته ‌و‌ براى احدى از‌ ما، برهان ‌و‌ عذرى به‌ جا ننهاده.

-    پس هلاك شونده از‌ ما‌ كسى است كه‌ به‌ خاطر نافرمانى او‌ هلاك شود ‌و‌ نيك بخت از‌ ما‌ كسى است كه‌ به‌ سوى او‌ رغبت ورزد.

-    و سپاس خداى را، به‌ هر‌ سپاسى كه‌ نزديك ترين فرشتگانش ‌و‌ گرامى ترين آفريدگانش ‌و‌ پسنديده ترين سپاس گويانش، او‌ را‌ ستوده اند.

-    سپاسى كه‌ بر‌ ساير سپاس ها، برترى يابد، همانند برترى پروردگارمان، بر‌ همه آفريدگانش.

-    پس سپاس او‌ را، به‌ جاى هر‌ نعمتى كه‌ او‌ بر‌ ما‌ ‌و‌ بر‌ همه بندگانش -گذشتگان ‌و‌ باقى ماندگان- دارد. به‌ شماره آنچه علمش -از همه چيزها- به‌ ‌آن احاطه دارد ‌و‌ به‌ جاى هر‌ يك از‌ آنها به‌ شماره چندين برابر، هميشه ‌و‌ جاويد تا‌ روز قيامت.

-    سپاسى كه‌ حدّش بدون انتها ‌و‌ عددش بى حساب ‌و‌ آخِرش بدون نهايت ‌و‌ مدّتش نامقطوع مى باشد.

-    سپاسى كه‌ به‌ سوى طاعت ‌و‌ بخشايش او‌ پيوند خوريم ‌و‌ سببى به‌ سوى خوشنودى اش ‌و‌ وسيله اى‌ به‌ سوى آمرزشش ‌و‌ راهى به‌ سوى بهشتش ‌و‌ پناه دهنده اى‌ از‌ عذابش ‌و‌ ايمنى از‌ خشمش ‌و‌ پشتيبانى بر‌ طاعتش ‌و‌ مانعى از‌ معصيتش ‌و‌ ياورى بر‌ اداى حقّ ‌و‌ وظائفش باشد.

-    سپاسى كه‌ با‌ ‌آن در‌ بين سعادتمندان از‌ دوستانش به‌ سعادت برسيم ‌و‌ با‌ ‌آن در‌ رديف كشته شدگان به‌ شمشيرهاى دشمنانش درآييم. به‌ درستى كه‌ او‌ يارى دهنده ستوده است
.

....................

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

 telegram aparat

logo