• تــازه ها
  • متن دعا
  • فراز صحیفه
اوقات شرعی

آمار بازدید

بازدید امروز
بازدید دیروز
کل بازدیدها
2568
4293
61595266

دعاى حضرت (ع) هنگامى ‌كه‌ ‌از‌ گناهان خود طلب گذشت ‌مى‌ كرد، ‌يا‌ ‌در‌ طلب عفو ‌از‌ عيوب خود زارى ‌مى‌ نمود

•    بار الها، ‌اى‌ كسى ‌كه‌ گنهكاران ‌به‌ وسيله ‌ى‌ رحمتت طلب فريادرسى ‌مى‌ كنند

•    و ‌اى‌ كسى ‌كه‌ بيچارگان ‌به‌ ياد احسانت پناه ‌مى‌ برند،
•    و ‌اى‌ كسى ‌كه‌ خطاكاران ‌از‌ ترست ‌به‌ شدت ‌مى‌ گريند.
•    اى آرام ‌دل‌ وحشتزدگان ‌از‌ وطن دور گشته ‌و‌ ‌اى‌ غمگسار غمديدگان ‌دل‌ شكسته ‌و‌ ‌اى‌ فريادرس ‌هر‌ تنهاى درمانده، ‌و‌ ‌اى‌ مددكار ‌هر‌ محتاج عقب رانده،

•    توئى ‌كه‌ همه چيز ‌را‌ ‌به‌ علم ‌و‌ رحمتت فراگرفته اى،
•    و توئى ‌كه‌ براى ‌هر‌ آفريده ‌در‌ نعمتهايت بهره ‌اى‌ برقرار كرده اى.
•    و توئى ‌كه‌ عفوت ‌بر‌ عقابت غالب است.
•    و توئى ‌كه‌ رحمتت ‌بر‌ غضبت سابق است،
•    و توئى ‌كه‌ عطايت ‌از‌ منعت فزون است  
•    و توئى ‌كه‌ آفريدگان همه ‌در‌ (محيط) توانگريت گنجيده اند،
•    و توئى ‌كه‌ ‌از‌ ‌هر‌ ‌كه‌ ‌به‌ ‌او‌ نعمت بخشى توقع پاداش ندارى.
•    و توئى ‌كه‌ ‌در‌ عقاب عاصيان افراط نمى كنى.
•    و ‌من‌ ‌اى‌ خداى ‌من‌ ‌آن‌ بنده ‌ى‌ توام ‌كه‌ چون ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ دعا فرمان دادى، گفت: لبيك! ‌و‌ سعديك اينك منم- ‌اى‌ پروردگار من- ‌كه‌ ‌در‌ پيشگاهت (به خاك) افتاده ام.

•    منم ‌كه‌ بار خطاها پشتم ‌را‌ گران كرده. ‌و‌ منم ‌كه‌ گناهان عمر مرا ‌به‌ ‌سر‌ برده، ‌و‌ منم ‌كه‌ ‌از‌ ‌سر‌ نادانى ‌تو‌ ‌را‌ عصيان كرده ام، ‌در‌ صورتى ‌كه‌ ‌تو‌ ‌از‌ طرف ‌من‌ سزاوار عصيان نبودى.

•    آيا- ‌اى‌ خداى ‌من‌ ‌بر‌ ‌هر‌ ‌كه‌ ‌تو‌ ‌را‌ بخواند رحم كننده ‌اى‌ ‌تا‌ ‌در‌ دعا بكوشم؟ ‌يا‌ ‌هر‌ ‌كه‌ ‌را‌ پيشت بگريد آمرزنده اى، ‌تا‌ ‌در‌ گريه شتاب كنم؟ ‌يا‌ ‌از‌ ‌هر‌ ‌كه‌ ‌به‌ عنوان خوار شمردن خود روى خويش ‌را‌ ‌در‌ پيشگاهت ‌به‌ خاك سايد، درگذرنده اى؟ ‌يا‌ ‌هر‌ ‌كه‌ ‌را‌ ‌از‌ ‌سر‌ توكل ‌از‌ فقر خود ‌به‌ ‌تو‌ شكايت كند ‌بى‌ نياز كننده اى؟

•    بار الها، آنكه ‌را‌ ‌جز‌ تو، دهنده ‌اى‌ نمى يابد، نوميد مگردان. ‌و‌ كسى ‌را‌ ‌كه‌ ‌از‌ ‌تو‌ ‌به‌ غير ‌تو‌ ‌بى‌ نياز نمى شود وامگذار

•    خداى ‌من‌ ‌پس‌ ‌بر‌ محمد ‌و‌ آلش رحمت فرست، ‌و‌ اكنون ‌كه‌ ‌از‌ روى حقيقت ‌به‌ ‌تو‌ ‌رو‌ آورده ام، روى ‌از‌ ‌من‌ مگردان. ‌و‌ ‌در‌ صورتى ‌كه‌ روى ‌دل‌ ‌را‌ ‌به‌ ‌تو‌ متوجه ساخته ‌ام‌ محرومم مكن. ‌و‌ ‌در‌ اين حال ‌كه‌ ‌در‌ پيشگاهت ايستاده ام، دست ‌رو‌ ‌بر‌ سينه ‌ام‌ مگذار-

•    توئى ‌كه‌ خود ‌را‌ ‌به‌ رحمت توصيف كرده اى. ‌پس‌ ‌بر‌ محمد ‌و‌ آلش رحمت فرست، ‌و‌ ‌بر‌ ‌من‌ رحمت آور ‌و‌ توئى ‌كه‌ خود ‌را‌ خطابخش ناميده ‌اى‌ ‌پس‌ ‌از‌ ‌من‌ درگذر.

•    اى خداى من، ‌تو‌ جريان اشك مرا ‌از‌ خوف خود، ‌و‌ پريشانى دلم ‌را‌ ‌از‌ ترس خويش، ‌و‌ لرزيدن اعضايم ‌را‌ ‌از‌ هيبتت خود، ‌مى‌ بينى.

•    همه ‌ى‌ اينها ‌در‌ اثر شرمندگى ام. ‌از‌ سوء رفتار خويش است ‌و‌ ‌به‌ اين جهت ‌از‌ شدت زارى ‌به‌ درگاه ‌تو‌ صدايم گرفته ‌و‌ زبانم ‌از‌ راز ‌و‌ نياز ‌با‌ ‌تو‌ كند شده.

•    پس سپاس ‌تو‌ را- ‌اى‌ خداى من- ‌چه‌ بسا، عيبها ‌كه‌ ‌بر‌ ‌من‌ مستور ساخته ‌اى‌ ‌و‌ مرا (از افشاى آن) رسوا نكرده اى! ‌و‌ ‌چه‌ بسا گناه ‌كه‌ ‌بر‌ ‌من‌ پوشيده ‌اى‌ ‌و‌ مرا ‌به‌ ‌آن‌ مشهور نساخته ‌اى‌ ‌و‌ ‌چه‌ بسا آلودگيها ‌و‌ زشتيها ‌كه‌ ‌به‌ ‌جا‌ آورده ‌ام‌ ‌و‌ پرده ‌ى‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌بر‌ ‌من‌ ندريده اى! ‌و‌ طوق آزار ننگ ‌آن‌ ‌را‌ ‌بر‌ گردنم نيفكنده اى. ‌و‌ زشتيهايش ‌را‌ ‌بر‌ همسايگان عيبجو ‌و‌ حسودان نعمتى ‌كه‌ ‌به‌ ‌من‌ بخشيده اى. آشكار نساخته اى.

•    آنگاه اين همه مرحمتها مرا ‌از‌ تعقيب بديهائى ‌كه‌ ‌از‌ ‌من‌ سراغ دارى باز نداشته،

•    پس كيست ‌كه‌ ‌از‌ من- ‌اى‌ خداى من- ‌به‌ خير ‌و‌ صلاح خود نادانتر، ‌و‌ ‌از‌ بهره ‌ى‌ خود غافلتر، ‌و‌ ‌از‌ اصلاح (و تهذيب) نفس خود دورتر باشد؟ ‌در‌ صورتى ‌كه‌ رزقى ‌را‌ ‌كه‌ ‌بر‌ ‌من‌ روان ساخته ‌اى‌ ‌در‌ معصيتهائى ‌كه‌ مرا ‌از‌ ‌آن‌ نهى كرده ‌اى‌ صرف ‌مى‌ كنم! ‌و‌ كيست ‌كه‌ بيش ‌از‌ ‌من‌ ‌به‌ قعر باطل فرو رفته ‌و‌ ‌بر‌ اقدام ‌به‌ بدى جرات ورزيده باشد، ‌و‌ ‌در‌ ‌آن‌ هنگام ‌كه‌ ‌بر‌ ‌سر‌ ‌دو‌ راه دعوت ‌تو‌ ‌و‌ دعوت شيطان ‌مى‌ ايستم ‌پس‌ دعوت شيطان ‌را‌ ‌با‌ چشم باز ‌و‌ حواس جمع ‌مى‌ پذيرم.

•    در صورتى ‌كه‌ يقين دارم ‌كه‌ دعوت ‌تو‌ ‌به‌ بهشت ‌و‌ دعوت ‌او‌ ‌به‌ سوى جهنم منتهى ‌مى‌ شود.

•    منزهى ‌تو‌ ‌اى‌ خدا (از آنكه سزاوار چنين رفتار باشى) ‌چه‌ شگفت انگيز است آنچه ‌من‌ درباره ‌ى‌ خويش ‌به‌ ‌آن‌ گواهى ‌مى‌ دهم. ‌و‌ ‌آن‌ كارهاى پنهانم ‌كه‌ خود ‌آن‌ ‌را‌ برمى شمارم.

•    و عجبتر ‌از‌ ‌آن‌ بردبارى ‌تو‌ ‌از‌ ‌من‌ ‌و‌ درنگ كردنت ‌از‌ مواخذه ‌ى‌ سريع ‌من‌ است! ‌و‌ اين ‌نه‌ ‌از‌ جهت گرامى بودن ‌من‌ پيش توست. بلكه ‌از‌ جهت مداراى ‌تو‌ ‌با‌ ‌من‌ ‌و‌ تفضلت ‌بر‌ ‌من‌ است: ‌تا‌ ‌از‌ نافرمانى خشم انگيز ‌تو‌ باز ايستم، ‌و‌ خود ‌را‌ ‌از‌ گناهان خواركننده ‌ى‌ خويش باز دارم، ‌و‌ ‌از‌ جهت ‌آن‌ است ‌كه‌ عفو ‌تو‌ ‌از‌ ‌من‌ ‌در‌ نظرت ‌از‌ عقوبتم خوشايندتر است.

•    بلكه من- ‌اى‌ خداى من- گناهم بيشتر ‌و‌ آثارم زشت ‌تر‌ ‌و‌ كردارم بدتر ‌و‌ تهورم ‌در‌ باطل سختتر ‌و‌ تنبهم ‌در‌ مقام اطاعت ‌تو‌ ضعيفتر، ‌و‌ آگاهى ‌و‌ مراقبتم نسبت ‌به‌ تهديد ‌تو‌ كمتر ‌از‌ ‌آن‌ است ‌كه‌ عيوب خود ‌را‌ براى ‌تو‌ بشمارم. ‌يا‌ ‌بر‌ ياد كردن گناهانم قادر باشم  

•    و منظورم (از اين اعتراف) ‌جز‌ اين نيست ‌كه‌ ‌از‌ روى طمع ‌در‌ مهربانى تو- ‌كه‌ صلاح كار گنهكاران ‌در‌ ‌آن‌ است- ‌و‌ ‌از‌ نظر اميد ‌به‌ رحمت تو- ‌كه‌ آزادى گردنهاى خطا كاران ‌به‌ ‌آن‌ است- خويش ‌را‌ سرزنش كنم.

•    بار الها، ‌و‌ اين گردن ‌من‌ است (غم) گناهان ‌آن‌ ‌را‌ باريك كرده. ‌پس‌ ‌بر‌ محمد ‌و‌ آلش رحمت فرست. ‌و‌ ‌به‌ عفو خود ‌آن‌ ‌را‌ آزاد ساز. ‌و‌ اين پشت ‌من‌ است ‌كه‌ بار خطاها ‌آن‌ ‌را‌ سنگين ساخته، ‌پس‌ ‌بر‌ محمد ‌و‌ آلش رحمت فرست ‌و‌ ‌به‌ انعام خود ‌آن‌ ‌را‌ سبك ساز.

•    اى خداى ‌من‌ اگر چندان ‌در‌ برابر ‌تو‌ بگريم ‌كه‌ پلكهاى ‌هر‌ ‌دو‌ چشمم بيفتد، ‌و‌ اگر چندان صدا ‌به‌ گريه بلند كنم ‌كه‌ صوتم قطع شود، ‌و‌ اگر چندان برايت بپا ايستم ‌كه‌ ‌هر‌ ‌دو‌ پايم آماس كند، ‌و‌ آنقدر برايت ركوع كنم ‌كه‌ استخوانهاى پشتم ‌از‌ ‌هم‌ بپاشد، ‌و‌ آنقدر ‌تو‌ ‌را‌ سجده كنم ‌كه‌ چشمهايم ‌از‌ كاسه بدر آيد ‌و‌ ‌در‌ دوره ‌ى‌ عمر خود خاك زمين بخورم ‌و‌ ‌تا‌ پايان زندگى آب خاكسترآلود بنوشم ‌و‌ ‌در‌ اثناى اين احوال آنقدر ذكر ‌تو‌ ‌را‌ بگويم ‌كه‌ زبانم ‌از‌ كار فرو ماند، سپس ‌از‌ روى شرمندگى ‌از‌ ‌تو‌ چشم ‌را‌ ‌به‌ آفاق آسمان نگشايم، (با اين همه) سزاوار محو يكى ‌از‌ گناهانم نخواهم بود

•    و اگر ‌در‌ ‌آن‌ هنگام ‌كه‌ مستوجب آمرزشت شوم مرا بيامرزى، ‌و‌ ‌در‌ ‌آن‌ زمان ‌كه‌ مستحق عفو ‌تو‌ گردم ‌از‌ ‌من‌ درگذرى ‌پس‌ همانا ‌كه‌ ‌آن‌ آمرزش ‌و‌ عفو ‌در‌ ‌حق‌ ‌من‌ ‌از‌ جهت استحقاق ‌من‌ لازم نيامده. ‌و‌ ‌من‌ ‌از‌ روى سزاوارى شايسته ‌ى‌ ‌آن‌ نشده ‌ام‌ زيرا جزاى من، ‌در‌ اولين بار ‌كه‌ ‌تو‌ ‌را‌ عصيان كرده ‌ام‌ جهنم بود. ‌و‌ ‌به‌ اين جهت اگر مرا عذاب فرمائى درباره ‌ى‌ ‌من‌ ستمكارى نخواهد بود

•    پس اكنون ‌كه‌ مرا ‌به‌ ستارى خود مستور داشته ‌اى‌ ‌و‌ رسوا نكرده ‌اى‌ ‌و‌ ‌به‌ كرم خود ‌با‌ ‌من‌ مدارا كرده ‌اى‌ ‌و‌ ‌در‌ عقابم شتاب ننموده اى، ‌و‌ ‌به‌ تفضل خود درباره ‌ام‌ حكم كرده ‌اى‌ ‌و‌ نعمتت ‌را‌ ‌از‌ ‌من‌ نگردانده ‌اى‌ ‌و‌ احسانت ‌را‌ نسبت ‌به‌ ‌من‌ تيره (و آلوده) نساخته ‌اى‌ ‌پس‌ ‌بر‌ طول تضرع ‌و‌ شدت مسكنت ‌و‌ بدى حالم رحمت آور.

•    بار الها، ‌بر‌ محمد ‌و‌ آلش رحمت فرست ‌و‌ مرا ‌از‌ گناهان نگاهدار ‌و‌ ‌به‌ فرمانبردارى وادار ‌و‌ حسن انابت روزيم ‌كن‌ ‌و‌ ‌به‌ توبه پاكم ساز ‌و‌ ‌با‌ نگهدارى خود تاييدم ‌كن‌ ‌و‌ ‌به‌ عافيت روبراهم نماى، ‌و‌ شيرينى آمرزش ‌را‌ ‌به‌ ‌من‌ بچشان، ‌و‌ مرا رها شده ‌ى‌ عفو ‌و‌ آزاد گشته ‌ى‌ رحمت خود قرار ‌ده‌ ‌و‌ برات ايمنى ‌از‌ خشم خود برايم بنويس. ‌و‌ مرا ‌هم‌ اكنون- ‌نه‌ ‌در‌ آينده- ‌به‌ ‌آن‌ ايمنى بشارت ده. چنان بشارتى ‌كه‌ ‌آن‌ ‌را‌ بشناسم ‌و‌ نشانه ‌اى‌ ‌در‌ ‌آن‌ ‌به‌ ‌من‌ معرفى ‌كن‌ ‌كه‌ ‌به‌ آسانى ‌آن‌ ‌را‌ دريابم  

•    زيرا ‌كه‌ اين كار براى تو- ‌در‌ جنب قوتت- دشوار نيست. ‌و‌ ‌تو‌ ‌را‌ ‌در‌ قدرتت دچار مشكلى نمى سازد ‌و‌ ‌تو‌ ‌بر‌ ‌هر‌ چيز- ‌به‌ منتهى درجه- قدرت دارى.

----------------------------

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

 telegram aparat

logo