اقرار به‌ گناه پس‌ از‌ نافله ‌ى‌ عشاء

̶    بار خدايا! اى دارنده ‌ى‌ پادشاهى ابد مدت ‌و‌ جاودان 

̶    و سلطنتى كه‌ بى سپاه 

̶    و دستيار با‌ عزت پايدار در‌ طى دهور ‌و‌ مرور ازمنه ‌و‌ توالى ايام ‌و‌ سالها همچنان بر‌ جاست.

̶    سلطنتت چنان بلند پايه است كه‌ نه ‌آن را‌ آغاز ‌و‌ نه پايانى است 

̶    و پادشاهى تو‌ چنان متعالى است كه‌ هيچ چيز كنه ‌آن را‌ در‌ نيابد

̶    و نهايت وصف واصفان به‌ هر‌ اندازه فرا رود به‌ كمترين مرتبه ‌ى‌ رفعتى كه‌ براى خويش بر‌ گزيده اى نرسد،

̶    اوصاف درباره ‌ى‌ تو‌ گم شده ‌و‌ رشته ‌ى‌ نعمتها در‌ پيشگاه تو‌ گسيخته ‌و‌ اوهام باريك در‌ نعمت كبريايى تو‌ مبهوت گرديده است.

̶    آرى تو‌ اينگونه بوده اى اى خدا! در‌ آغاز بى آغازت ‌و‌ اينگونه خواهى بود در‌ انجام بى انجامت 

̶    و منم ‌آن بنده ‌ى‌ ناتوان در‌ كار، ‌و‌ آرزو پرداز كه‌ موجبات پيوندها ‌و‌ اسباب ‌آن از‌ كفم به‌ در‌ رفته، جز آنچه رحمت تو‌ مايه ‌ى‌ اتصال ‌آن شده ‌و‌ رشته هاى اميد من‌ پاك گسيخته، مگر ‌آن رشته ‌ى‌ گذشت تو‌ كه‌ من‌ در‌ ‌آن سخت در‌ آويخته ام

̶    مرا از‌ طاعتت چيزى كه‌ ارائه دهم نيست ‌و‌ بسيار فراوان است گناهان بر‌ دوش من‌ ‌و‌ هرگز در‌ گذشتن از‌ بنده ات، هر‌ چند بد كرده باشد، بر‌ تو‌ دشوار نيست، پس‌ از‌ من‌ در‌ گذر!

̶    بار خدايا! دانش تو‌ بر‌ كارهاى نهانى ما‌ اشراف دارد ‌و‌ هر‌ پوشيده اى در‌ برابر آگاهى تو‌ آشكارست ‌و‌ دقايق امور از‌ تو‌ نهان نيست ‌و‌ رازهاى نهانى از‌ تو‌ پوشيده نمى ماند.

̶    آرى چيره گشت بر‌ من‌ همان دشمن آنچنانى تو‌ كه‌ براى بيراهه كردن من‌ از‌ تو‌ زمان خواست ‌و‌ تواش فرصت دادى ‌و‌ تا‌ روز كيفر از‌ تو‌ مهلت طلبيد تا‌ به‌ گمراه كردن من‌ پردازد ‌و‌ تواش مهلت دادى،

̶    و در‌ حالى كه‌ از‌ گناهان خرد به‌ هلاك كشنده ‌و‌ معاصى مهلك كشنده به‌ سوى تو‌ روى در‌ گريز داشتم، مرا بر‌ زمين زد ‌و‌ از‌ در‌ خيانت كلمه ‌ى‌ كافر كيش خود را‌ از‌ خم دل ريشم كرد ‌و‌ با‌ بيزارى از‌ من‌ فاصله گرفت ‌و‌ پشت نمود ‌و‌ مرا در‌ بيابان تنهايى فرو گذاشت ‌و‌ بر‌ آستان انتقامت مطرودم كرد.

̶    نه شفيعى كه‌ در‌ پيش تو‌ شفاعتم كند ‌و‌ نه پناه دهنده اى است كه‌ از‌ دست تو‌ به‌ سوى وى پناه برم ‌و‌ نه دژى است كه‌ مرا از‌ تو‌ مانع گردد.

̶    در حضور تو‌ كسى ايستاده كه‌ غير تو‌ پناهى ندارد ‌و‌ سراپا معترف به‌ گناه خويش است، تا‌ مبادا فضلت از‌ من‌ دريغ ورزد ‌و‌ از‌ دامان عفوت دستم كوتاه گردد ‌و‌ مباد كه‌ من‌ مايوس ترين بندگان تو‌ به‌ كار تو‌ باشم كه‌ روى به‌ درگاهت آورده باشم ‌و‌ مباد كه‌ من‌ بى بهره ترين كسانى باشم كه‌ با‌ دو‌ صد اميد روى به‌ سويت نهاده اند. ‌و‌ مرا بيامرز كه‌ تو‌ نيك ترين آمرزشگرانى.

̶    بار خدايا! فرمانم دادى ‌و‌ من‌ به‌ ترك فرمانت گفتم، ‌و‌ نهيم كردى ‌و‌ من‌ مرتكب شدم، انديشه ‌ى‌ بد گناه را‌ در‌ ديده ام بياراست ‌و‌ زياده روى نمودم.

̶    هيچ روزى را‌ در‌ روزه به‌ سر‌ نبرده ام تا‌ گواه خود گيرم ‌و‌ هيچ شبى را‌ شب زنده دار نبوده ام تا‌ ‌آن را‌ دستمايه ‌ى‌ زينهار خود قرار دهم،

̶    و هيچ سنتى را‌ زنده نكرده ام كه‌ مورد ستايش قرار گيرم، جز فرائضى كه‌ هر‌ كس به‌ ترك ‌آن گويد هلاك شود. چگونه مى توانم به‌ فضيلت نوافل خود متمسك شوم با‌ آنكه از‌ بسيارى از‌ وظايف خود در‌ اداى فرايضت قصور ورزيده ام ‌و‌ از‌ مرز مناهى تو‌ در‌ گذشته ‌و‌ مرتكب گناهان بزرگ شده ام، كه‌ تنها عافيت تو‌ چون پرده اى مرا از‌ رسوايى هاى ‌آن در‌ ذيل خود فرو گرفته است.

̶    در اينجا منم ‌آن كس كه‌ به‌ سبب شرم از‌ اعمال خود بر‌ خود خشم زده ‌و‌ از‌ تو‌ خشنود، در‌ ايستاده ام، ‌و‌ با‌ قلبى فروتن ‌و‌ گردنى ‌و‌ پشتى خميده از‌ بار گناه، اميدوار به‌ تو‌ ‌و‌ هراسناك از‌ تو‌ موضع گرفته ام 

̶    و سزاوارتر از‌ تو‌ كسى را‌ نيافته ام كه‌ دل در‌ وى بندم يا‌ از‌ وى بترسم يا‌ بپرهيزم.
̶    اى پروردگار من! آنچه را‌ كه‌ بدان اميد بسته ام به‌ من‌ عطا كن ‌و‌ از‌ آنچه بيم زده ام مرا ايمن گردان ‌و‌ صله ‌ى‌ رحمت خود را‌ بهره ام فرماى، كه‌ تو‌ گرامى ترين كسى مى باشى كه‌ از‌ او‌ چشم مسئلت دارند.

̶    بار خدايا! اكنون كه‌ مرا در‌ زير پرده ‌ى‌ گذشت خود ‌و‌ در‌ نابود سراى دنيا، در‌ برابر اقران ‌و‌ امثال مرا با‌ تشريف فضلت در‌ پوشيده اى، در‌ سراى پايدار آخرت نيز در‌ مواقف مشهود فرشتگان مقرب ‌و‌ رسولان بزرگوار ‌و‌ شهيدان ‌و‌ صلحا نيز از‌ ‌آن همسايه اى كه‌ بديهايم را‌ از‌ وى نهان مى داشتم ‌و‌ از‌ ‌آن خويشاوندى كه‌ نمى خواستم به‌ خفاياى كار من‌ آگاه شود، در‌ پناه گير!

̶    پروردگارا! من‌ به‌ رازدارى آنها اطمينان نكردم ‌و‌ تنها، پروردگارا، وثوقم به‌ توست، ‌و‌ تنها تويى كه‌ سزاوارترين كس به‌ اطمينانى ‌و‌ تو‌ بخشنده ترين كسى مى باشى كه‌ روى بدو كنند ‌و‌ تو‌ مهربان ترين كسى مى باشى كه‌ از‌ او‌ چشمداشت مهربانى دارند، پس‌ به‌ من‌ رحم كن!

̶    بار الها! من‌ قطره ‌ى‌ آبى ناچيز بودم كه‌ مرا از‌ پشت پدر، از‌ خلال استخوانهاى به‌ هم فشرده ‌و‌ راههاى باريك به‌ تنگناى رحم مادر در‌ پس‌ ‌آن پرده ها كه‌ بر‌ ‌آن پوشيده اى، فرو افكندى ‌و‌ مرا از‌ حالتى به‌ حالتى در‌ آوردى، تا‌ آنگاه كه‌ بدان شكلى تمام بخشيدى، ‌و‌ اعضا بدان دادى، همانگونه كه‌ در‌ كتاب خود آوردى: نطفه اى بود، آنگاه آويزك (شد ‌و‌ به‌ جدار رحم آويخت) سپس گوشت جويده شد، بعد عضله گرديد، آنگاه روى عضلات را‌ گوشت پوشانيدى ‌و‌ سپس از‌ من، همانگونه كه‌ خواستى، شكل (نهايى) ديگر آفريدى.

̶    تا چون نيازمند روزى تو‌ شدم ‌و‌ از‌ فريادرسى ‌و‌ احسان تو‌ بى نياز نبودم، از‌ مازاد خوراكى ‌و‌ نوشيدنى كنيز خود كه‌ مرا در‌ اندرون او‌ جا داده ‌و‌ در‌ امانتخانه ‌ى‌ زهدانش به‌ وديعت نهاده بودى قوتى برايم مقرر فرمودى.

̶    و پروردگارا! اگر مرا در‌ اين احوال بتدبير خود وامى نهادى، يا‌ متكى به‌ نيروى خويشم مى ساختى، مرا نه توانى بود ‌و‌ نه نيرويى.

̶    ولى تو‌ مرا با‌ مهربانى ‌و‌ لطف ‌و‌ از‌ سر‌ احسان غذا دادى ‌و‌ ‌آن همه لطف را‌ از‌ سر‌ رحمت تا‌ بدين پايه كه‌ رسيده ام همچنان بر‌ من‌ مبذول داشته اى، نيكيت كم نمى شود ‌و‌ روش خوب تو‌ كندى نمى گيرد، با‌ اين همه وثوقم نسبت به‌ تو‌ استوار نمى گردد تا‌ براى آنچه در‌ نزد تو‌ مرا ثمر بخش تر است تلاش كنم.

̶    شيطان لگام مرا در‌ چنگ گرفته ‌و‌ مرا به‌ وادى بدگمانى مى كشاند ‌و‌ پايه هاى يقين مرا سخت سست مى گرداند ‌و‌ از‌ اين روى من‌ از‌ سوء مجاورت وى ‌و‌ پيروى نفسم از‌ او‌ ‌و‌ فرمان پذيريم از‌ وى، پيش تو‌ شكوه مى آغازم ‌و‌ از‌ سلطه اش نسبت به‌ من‌ چنگ در‌ دامن تو‌ درمى زنم ‌و‌ در‌ بازگرداندن ترفند او‌ از‌ خويش به‌ سوى تو‌ زار زار مى گريم 

̶    و خواستارم كه‌ موجبات تسهيل روزيم را‌ فراهم آورى، پس‌ تو‌ را‌ سپاس باد بر‌ ‌آن نعمتهاى بزرگى كه‌ در‌ آغازم دادى ‌و‌ نيز حمد باد تو‌ را‌ كه‌ سپاس احسان ‌و‌ انعامت را‌ به‌ من‌ الهام فرمودى.
̶    درود بر‌ محمد ‌و‌ خاندان وى، ‌و‌ روزى مرا به‌ آسانى براى من‌ فراهم ساز ‌و‌ از‌ تو‌ خواستارم كه‌ مرا به‌ همان اندازه كه‌ خود برايم مقرر فرمودى خرسند دارى ‌و‌ به‌ سهم خود در‌ هر‌ آنچه براى من‌ مقدر كرده اى خشنود سازى ‌و‌ چنان كنى كه‌ هر‌ چه از‌ بدنم كاسته مى شود ‌و‌ از‌ روزهاى عمرم سپرى مى گردد، در‌ راه طاعت خود حساب كنى، چرا كه‌ تو‌ بهترين روزى رسانانى.

̶    بار خدايا! پناه به‌ تو‌ مى برم از‌ آتشى كه‌ ‌آن را‌ وسيله ‌ى‌ تنگ گرفتن بر‌ سركشان درگاهت قرار داده اى ‌و‌ بدان هر‌ كه‌ را‌ از‌ طريق خشنودى تو‌ منحرف گردد بيم داده اى،

̶    از آتشى كه‌ نور ‌آن تاريكى است ‌و‌ ملايمش درد آور ‌و‌ دور ‌آن نزديك است ‌و‌ از‌ ‌آن آتشى كه‌ پاره اى از‌ زبانه هاى ‌آن پاره اى ديگر را‌ مى خورند ‌و‌ برخى بر‌ برخى مى تازند ‌و‌ از‌ آتشى كه‌ استخوانها را‌ مى پوساند ‌و‌ ساكنان خود را‌ آب جوشان مى نوشاند ‌و‌ از‌ آتشى كه‌ نه بر‌ ‌آن كس كه‌ زار زار مى كند ابقا مى نمايد ‌و‌ نه بر‌ ‌آن كس كه‌ از‌ او‌ تقاضاى ترحم مى كند اظهار مهر از‌ خود نشان مى دهد، آتشى كه‌ بر‌ ‌آن كس كه‌ در‌ برابرش فروتنى نمايد يا‌ تسليم گردد تخفيفى نمى دهد، بلكه ساكنان خود را‌ با‌ كيفرى سوزنده ‌و‌ دردناك ‌و‌ وبالى سخت مى گدازد.

̶    و به‌ تو‌ پناه مى برم از‌ كژدم هاى دهان گشوده ‌و‌ مارهاى تيز دندان ‌و‌ ‌آن آشاميدنيهايش كه‌ امعاء ‌و‌ احشاء را‌ پاره پاره مى گرداند ‌و‌ دلهاى ساكنانش را‌ جاى كن مى نمايد ‌و‌ از‌ تو‌ راه مى جويم بدانچه مرا از‌ ‌آن شراره ها دور ‌و‌ بر‌ كنار مى سازد.

̶    بار خدايا! درود بر‌ محمد ‌و‌ خاندان وى، ‌و‌ مرا به‌ فضل رحمت خويش از‌ ‌آن آتش زنهار ده‌ ‌و‌ به‌ حسن عفو خويش از‌ خطايايم در‌ گذر! اى بهترين پناه دهندگان! خوارم مپسند

̶    چرا كه‌ تو‌ از‌ مكروه بيزارى، ‌و‌ خوبى را‌ عطا مى فرمايى ‌و‌ هر‌ چه را‌ خواهى به‌ جاى مى آورى ‌و‌ تو‌ به‌ هر‌ كار توانايى بى پايان دارى.

̶    بار الها! هر‌ زمان كه‌ يادى از‌ نيكان كنند بر‌ محمد ‌و‌ خاندان وى درود ‌و‌ تا‌ شب ‌و‌ روز از‌ پى هم درآيند بر‌ محمد ‌و‌ خاندان وى چنان رحمتى باد كه‌ دنباله ‌ى‌ ‌آن انقطاع نپذيرد ‌و‌ شماره ‌ى‌ ‌آن به‌ حساب در‌ نيايد، چنان رحمتى كه‌ هوا را‌ مشحون ‌و‌ زمين ‌و‌ آسمان را‌ آكنده سازد.

̶    درود خدا بر‌ محمد باد تا‌ آنگاه كه‌ وى از‌ تواتر رحمت تو‌ خشنود گردد ‌و‌ پس‌ از‌ خشنوديش باز سرشارى رحمت بر‌ او‌ گسترده باد! چنان رحمتى كه‌ مرز پايان نداشته باشد، اى مهربانترين مهربانان
.

...........................

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

 telegram aparat

logo