• تــازه ها
  • متن دعا
  • فراز صحیفه
اوقات شرعی

آمار بازدید

بازدید امروز
بازدید دیروز
کل بازدیدها
4092
4765
62320465

براى فرزندانش عليهم السلام

از دعاهاى امام عليه السلام است براى فرزندانش عليهم السلام  
(رسول خدا صلى الله عليه ‌و‌ آله فرموده: خدا رحمت كند پدر ‌و‌ مادرى ‌را‌ ‌كه‌ ‌با‌ خوشرفتارى نمودن خود فرزندشان ‌را‌ كمك نمايند. مردى ‌از‌ انصار ‌به‌ ‌آن‌ حضرت گفت: ‌به‌ ‌چه‌ كسى نيكى نمايم؟ حضرت فرمود: ‌به‌ پدر ‌و‌ مادرت، گفت: آنها مرده اند، فرمود: ‌به‌ فرزندت نيكى كن. حضرت صادق عليه السلام فرموده: خداوند ‌به‌ بنده رحم ‌مى‌ كند براى بسيار فرزند ‌را‌ دوست داشتن. رسول خدا- صلى الله عليه ‌و‌ آله- فرموده: دعاى چهار ‌كس‌ ‌رد‌ نمى شود ‌تا‌ اينكه درهاى آسمان بروى آنها گشوده شده ‌به‌ عرش ‌مى‌ رسد: دعاى پدر براى فرزندش، ‌و‌ دعاى ستمديده براى ستمگر ‌به‌ او، ‌و‌ دعاى بجا آورنده ‌ى‌ عمره «افعال مخصوصه ‌اى‌ است ‌در‌ مكه» ‌تا‌ اينكه بازگردد، ‌و‌ دعاى روزه دار ‌تا‌ اينكه افطار نمايد «بخورد ‌و‌ بياشامد». حضرت صادق- عليه السلام- فرموده: پدرم ‌مى‌ فرمود: پنج دعاء است ‌كه‌ ‌از‌ پروردگار- تبارك ‌و‌ تعالى- پنهان نمى ماند «روا ‌مى‌ شود»: دعاى امام عادل ‌و‌ دعاى مظلوم ‌كه‌ خداى عزوجل ‌مى‌ فرمايد: ‌من‌ براى ‌تو‌ انتقام ‌مى‌ كشم «ستمگرت ‌را‌ ‌به‌ كيفر ‌مى‌ رسانم» اگر ‌چه‌ ديرى بگذرد، ‌و‌ دعاى فرزند شايسته براى پدر ‌و‌ مادرش، ‌و‌ دعاى پدر نكوكار براى فرزندش، ‌و‌ دعاى مومن ‌در‌ پشت ‌سر‌ برادرش ‌كه‌ خداى تعالى ‌مى‌ فرمايد: براى ‌تو‌ است ‌دو‌ برابر آن):  

―    بار خدايا ‌به‌ ‌من‌ نعمت عطا فرما بماندن فرزندانم، ‌و‌ ‌به‌ شايسته گردانيدن ايشان براى (اطاعت ‌و‌ پيروى از) من، ‌و‌ ‌به‌ بهره بردن ‌من‌ ‌از‌ ايشان   

―    بار خدايا عمرشان ‌را‌ براى ‌من‌ دراز گردان، ‌و‌ مدت زندگانيشان ‌را‌ بسيار نما، ‌و‌ خردانشان ‌را‌ براى ‌من‌ پرورش ده، ‌و‌ ناتوانشان ‌را‌ نيرومند ساز، ‌و‌ تنها ‌و‌ كيشها ‌و‌ خوهاشان ‌را‌ براى ‌من‌ سالم بدار، ‌و‌ ‌در‌ جانها ‌و‌ اندامشان ‌و‌ ‌در‌ ‌هر‌ ‌چه‌ ‌از‌ كار ايشان ‌به‌ ‌آن‌ ‌مى‌ كوشم تندرستى ‌ده‌ (از دردها ‌و‌ پيشامدهاى ناروا نگاهداريشان فرما) ‌و‌ روزيهاشان ‌را‌ براى ‌من‌ ‌و‌ ‌به‌ دست ‌من‌ فراوان گردان   

―    و ايشان ‌را‌ نيكوكاران ‌و‌ پرهيزكاران (از گناه) ‌و‌ بينايان (راه حق) ‌و‌ شنوندگان (سخن راست) ‌و‌ فرمانبران خودت ‌و‌ دوستداران پنددهندگان براى دوستانت ‌و‌ دشمنان ‌و‌ كينه داران براى همه ‌ى‌ دشمنانت (كه ‌به‌ ‌تو‌ نگرويده اند) قرار ‌ده‌ آمين (خدايا دعايم ‌را‌ روا ساز)  

―    بار خدايا بازوى مرا ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ايشان استوار گردان، ‌و‌ كجى مرا ‌به‌ آنان راست نما (در سختى ‌و‌ گرفتارى ‌و‌ پريشانى آنها ‌را‌ كمك ‌من‌ گردان) ‌و‌ عدد ‌و‌ شماره ‌ى‌ (اهل ‌و‌ خويش) مرا ‌به‌ آنان افزون كن، ‌و‌ مجلس مرا ‌به‌ ايشان بيارا (آنان ‌را‌ اهل علم ‌و‌ دانش ‌و‌ فضل ‌و‌ كمال قرار ده) ‌و‌ ياد مرا ‌به‌ آنها زنده بدار، ‌و‌ ‌در‌ نبودنم مرا ‌به‌ سبب ايشان ‌بى‌ نياز ‌كن‌ (آنها ‌را‌ جانشين ‌من‌ گردان) ‌و‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ اينان مرا ‌بر‌ حاجت ‌و‌ خواسته ‌ام‌ يارى فرما، ‌و‌ ايشان ‌را‌ براى ‌من‌ دوستدار ‌و‌ مهربان ‌و‌ روى آور، ‌و‌ (در كمك ‌و‌ يارى) پابرجا، ‌و‌ (در انجام دستورم) فرمانبر قرار ده، ‌نه‌ گناهكار ‌و‌ بدكننده ‌و‌ مخالفت كننده ‌و‌ خطاكار  

―    و مرا ‌در‌ پرورش ‌و‌ تاديب (راه پسنديده نمودن) ‌و‌ نيكى كردن ايشان يارى فرما، ‌و‌ مرا ‌از‌ جانب خود افزون برايشان فرزندان نرينه ببخش، ‌و‌ ‌آن‌ ‌را‌ براى ‌من‌ نيك قرار ده، ‌و‌ آنها ‌را‌ ‌در‌ آنچه (در اين راز ‌و‌ نياز كه) ‌از‌ ‌تو‌ خواسته ‌ام‌ ياورم گردان   

―    و مرا ‌و‌ فرزندانم ‌را‌ ‌از‌ شيطان رانده شده ‌ى‌ (از رحمتت) پناه ده، زيرا ‌تو‌ ‌ما‌ ‌را‌ آفريدى ‌و‌ (به نيكيها) امر كردى ‌و‌ (از زشتيها) نهى فرمودى ‌و‌ ‌در‌ پاداش آنچه ‌ما‌ ‌را‌ امر نمودى خواهان ‌و‌ ‌از‌ كيفر (مخالفت) ‌آن‌ (يا كيفر آنچه ‌ما‌ ‌را‌ نهى كردى) ترسانيدى، ‌و‌ براى ‌ما‌ دشمنى قرار دادى ‌كه‌ ‌با‌ ‌ما‌ مكر ‌مى‌ كند، ‌او‌ ‌را‌ درباره ‌ى‌ ‌ما‌ تسلط ‌و‌ توانايى دادى ‌بر‌ آنچه (جميع اعضاء) ‌كه‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌بر‌ ‌آن‌ درباره ‌ى‌ ‌او‌ تسلط ندادى (براى آنكه) ‌او‌ ‌را‌ ‌در‌ سينه هاى ‌ما‌ ‌جا‌ دادى، ‌و‌ ‌در‌ رهگذرهاى خونهاى ‌ما‌ روان گردانيدى (گفته اند: مراد ‌از‌ صدر «سينه» جايگاه قلب «دل» است، ‌و‌ جائز است ‌كه‌ مراد ‌به‌ ‌آن‌ قلب باشد ‌كه‌ پاره ‌ى‌ گوشت صنوبرى الشكل «مانند ميوه ‌ى‌ درخت كاج» است ‌كه‌ ‌در‌ سمت چپ سينه قرار گرفته، ‌و‌ مراد ‌از‌ قلبى ‌كه‌ محققين فرموده اند: شيطان ‌را‌ ‌بر‌ ‌آن‌ راهى نيست ‌و‌ نيز مفسرين ‌در‌ قول خداى تعالى «س 114 ‌ى‌ 5»: الذى يوسوس ‌فى‌ صدور الناس «آن شيطان ‌كه‌ وسوسه ‌و‌ انديشه ‌ى‌ ‌بد‌ ‌و‌ بيجا ‌در‌ سينه هاى مردم افكند» فرموده اند: اينكه نفرموده: ‌فى‌ قلوب الناس «در دلهاى مردم» براى آنست ‌كه‌ شيطان ‌را‌ ‌بر‌ ‌دل‌ مومن الذى ‌هو‌ بين اصبعين ‌من‌ اصابع الرحمن «دلى ‌كه‌ بين ‌دو‌ انگشت ‌از‌ انگشتهاى رحمت خداوند است» تسلط ‌و‌ توانائى نيست، ‌آن‌ قلب لطيفه ‌ى‌ ربانيه ‌ى‌ نورانيه ‌ى‌ عالمه است ‌كه‌ جاى فرود انوار الهيه است ‌و‌ ‌به‌ ‌آن‌ انسان، انسان ‌مى‌ باشد ‌و‌ همان حقيقت انسان است ‌كه‌ ‌به‌ سبب ‌آن‌ براى پيروى احكام آماده ‌مى‌ گردد ‌و‌ ‌از‌ ‌آن‌ گاهى ‌به‌ نفس ناطقه ‌و‌ گاهى ‌به‌ روح ‌و‌ گاهى ‌به‌ عقل تعبير ‌مى‌ شود، ‌و‌ ‌بر‌ گفتار محققين دلالت دارد فرمايش حضرت صادق- عليه السلام- ‌به‌ اينكه خداى تعالى مومن ‌را‌ گرفتار ‌مى‌ سازد ‌به‌ ‌هر‌ گرفتارى ‌و‌ ‌مى‌ ميراند ‌به‌ ‌هر‌ مردنى ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ ‌از‌ بين رفتن عقلش گرفتار نمى گرداند، آيا نمى بينى ايوب ‌را‌ ‌كه‌ چگونه شيطان ‌را‌ ‌بر‌ مال ‌و‌ فرزند ‌و‌ اهل ‌و‌ ‌هر‌ چيز ‌او‌ چيره گردانيد ‌و‌ ‌بر‌ عقل ‌او‌ مسلط ننمود ‌تا‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ تنها ‌به‌ خدا ايمان داشته باشد، ‌و‌ گفته اند: معنى جريان شيطان ‌در‌ مجارى خون آنست ‌كه‌ ‌او‌ ‌از‌ فرزند آدم ‌تا‌ زنده است جدا نمى شود چنانكه خون ‌از‌ ‌او‌ جدا نمى گردد، ولى بزرگان ‌و‌ محققين معنى ظاهرى ‌آن‌ ‌را‌ گرفته ‌و‌ فرموده اند: شيطان ‌را‌ چنان توانائى داده شده است ‌كه‌ ‌بر‌ اثر لطافت هيئت خود ‌در‌ عروق ‌و‌ رگها ‌كه‌ مجارى خون است روان ‌مى‌ گردد ‌تا‌ ‌به‌ قلب شخص ‌مى‌ رسد ‌و‌ طبق ضعف ‌و‌ سستى ايمان بنده ‌و‌ كمى يادآورى ‌و‌ بسيارى غفلت ‌او‌ وسوسه ‌مى‌ نمايد ‌و‌ ‌به‌ مقدار قوت ‌و‌ بيدارى ‌و‌ بسيارى ذكر ‌و‌ اخلاص توحيد بنده تسلط ‌او‌ ‌كم‌ گشته ‌و‌ ‌از‌ ‌او‌ دور ‌مى‌ گردد، ‌و‌ علامه ‌ى‌ مجلسى «رحمه الله» ‌در‌ مجلد چهاردهم بحارالانوار ‌مى‌ فرمايد: بين اماميه «علماى اثنى عشرى» بلكه بين مسلمين «علماى اسلام» خلاف نيست ‌در‌ اينكه ‌جن‌ ‌و‌ شياطين اجسام لطيفه ‌اى‌ هستند ‌كه‌ ‌در‌ بعض اوقات ديده ‌مى‌ شوند ‌و‌ ‌در‌ برخى ديده نمى شوند ‌و‌ آنها ‌را‌ جنبشهاى تند ‌و‌ توانائى ‌بر‌ كارهاى دشوار است ‌و‌ ‌در‌ رهگذر خون اجساد بنى آدم روان ‌مى‌ گردند، ‌و‌ گاهى خداوند ‌به‌ جهت مصالحى آنها ‌را‌ ‌به‌ اشكال مختلفه ‌و‌ صورتهاى گوناگون درآورد چنانكه سيد مرتضى- عليه الرحمه- ‌بر‌ ‌آن‌ رفته، ‌يا‌ آنكه خداوند آنها ‌را‌ توانائى داده ‌كه‌ ‌به‌ اشكال مختلفه درآيند چنانكه اين مطلب ‌از‌ اخبار آشكارتر است) ‌بى‌ خبر نيست (از ما) اگر ‌ما‌ (از او) غافل شويم، ‌و‌ (ما را) ‌از‌ ياد نمى برد اگر ‌ما‌ (از او) فراموش كنيم، ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ كيفر ‌تو‌ ايمن ‌مى‌ سازد (وسوسه ‌مى‌ كند ‌و‌ ‌در‌ ‌دل‌ شخص ‌مى‌ افكند ‌كه‌ فلان گناه ‌را‌ بجا آور ‌كه‌ خداوند آمرزنده ‌و‌ مهربان است) ‌و‌ ‌از‌ غير ‌تو‌ ‌مى‌ ترساند (مثلا وسوسه ‌مى‌ نمايد ‌كه‌ اگر فلان كار ناروا ‌را‌ براى فلان شخص بجا نياورى چنين ‌و‌ چنان ‌مى‌ شود)  

―    اگر گناه بزرگى قصد كنيم ‌ما‌ ‌را‌ ‌بر‌ ‌آن‌ دلير ‌مى‌ نمايد، ‌و‌ اگر كار شايسته ‌اى‌ آهنگ نمائيم ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ ‌آن‌ بازمى دارد، ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ خواهشها ‌و‌ گناهان ‌مى‌ طلبد، ‌و‌ شبهه ‌ها‌ براى ‌ما‌ برپا ‌مى‌ كند (در بين ‌ما‌ شبهه ‌ها‌ ‌مى‌ اندازد ‌تا‌ گمراهمان سازد) اگر ‌به‌ ‌ما‌ وعده ‌و‌ نويد دهد (به كار خير ‌و‌ نيكى بخواند) دروغ ‌مى‌ گويد، ‌و‌ اگر ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ آرزو ‌و‌ سرگرم نمايد خلاف ‌آن‌ ‌مى‌ كند، ‌و‌ اگر مكرش ‌را‌ ‌از‌ ‌ما‌ برنگردانى گمراهمان ‌مى‌ سازد، ‌و‌ اگر ‌از‌ فساد ‌و‌ تباهكاريش نگاهمان ندارى ‌ما‌ ‌را‌ ‌مى‌ لغزاند  

―    بار خدايا ‌پس‌ ‌به‌ توانائى خود ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ تسلط ‌بر‌ ‌ما‌ مغلوب نما ‌تا‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ دعا خواندن بسيار براى ‌تو‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ ‌ما‌ بازدارى ‌پس‌ ‌به‌ كمك ‌تو‌ ‌از‌ مكر ‌او‌ ‌در‌ جمله ‌ى‌ نگاهداشته شدگان (از ‌شر‌ او) درآئيم   

―    بار خدايا همه ‌ى‌ درخواستهايم ‌را‌ عطا كن، ‌و‌ حاجتهايم ‌را‌ برآور، ‌و‌ مرا ‌از‌ برآوردن (درخواستهايم) بازمدار ‌كه‌ خود ‌آن‌ ‌را‌ برايم ضامن شده ‌اى‌ (بر خويشتن لازم گردانيده اى) ‌و‌ دعايم ‌را‌ ‌از‌ (درگاه) خود منع مفرما ‌كه‌ ‌تو‌ خود مرا ‌به‌ ‌آن‌ امر فرمودى (اين ‌دو‌ جمله ‌از‌ دعا اشاره است ‌به‌ قول خداى تعالى «س 40 ‌ى‌ 60»: ‌و‌ قال ربكم ادعونى استجب لكم ‌ان‌ الذين يستكبرون عن عبادتى سيدخلون جهنم داخرين يعنى ‌و‌ پروردگار شما فرمود بخوانيد مرا ‌تا‌ خواسته ‌ى‌ شما ‌را‌ برآورم، آنانكه ‌از‌ عبادت ‌و‌ پرستش ‌من‌ «مرا خواندن» سركشى كنند ‌به‌ زودى ‌با‌ ذلت ‌و‌ خوارى ‌در‌ دوزخ درآيند. حضرت صادق- عليه السلام- فرموده: عبادت ‌در‌ قول خداى تعالى: ‌ان‌ الذين يستكبرون عن عبادتى سيدخلون جهنم داخرين دعاء است، ‌و‌ افضل ‌و‌ برترين عبادت دعاء است) ‌و‌ آنچه ‌در‌ دنيا ‌و‌ آخرت ‌من‌ باعث اصلاح حالم شود ‌به‌ ‌من‌ انعام فرما، ‌از‌ ‌آن‌ يادآورده ‌يا‌ فراموش كرده باشم (به زبان) اظهار نموده ‌يا‌ (در دل) پنهان داشته ‌ام‌ (براى مردم) آشكار كرده ‌يا‌ (براى ديگرى) ‌در‌ پنهان گفته باشم   

―    و مرا ‌در‌ همه ‌ى‌ احوال ‌به‌ وسيله ‌ى‌ درخواستم ‌از‌ ‌تو‌ ‌از‌ جمله ‌ى‌ اصلاح كنندگان (انديشه ‌و‌ كردارشان) ‌و‌ ‌به‌ طلب ‌از‌ ‌تو‌ ‌از‌ فيروزى يافتگان (حاجت برآورده شده ها) ‌كه‌ ‌با‌ توكل ‌و‌ اعتماد ‌بر‌ ‌تو‌ منع ‌و‌ بازداشته نشده اند، قرار ‌ده‌   

―    و مرا ‌در‌ جمله ‌ى‌ كسانى درآور ‌كه‌ ‌به‌ پناه بردن ‌بر‌ ‌تو‌ ‌خو‌ گرفته، ‌و‌ ‌در‌ سوداى ‌با‌ ‌تو‌ سود برده، ‌و‌ ‌به‌ عزت ‌و‌ توانائى ‌تو‌ پناه برده، ‌كه‌ ‌از‌ فضل ‌و‌ بخشش بسيار ‌تو‌ روزى حلال برايشان فراخ گشته، ‌و‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌تو‌ ‌از‌ ذلت ‌و‌ خوارى ‌به‌ عزت ‌و‌ بزرگوارى رسيده، ‌و‌ ‌از‌ ظلم ‌و‌ ستم ‌به‌ عدل ‌و‌ داد ‌تو‌ پناه جسته، ‌و‌ ‌به‌ رحمت ‌و‌ مهربانيت ‌از‌ بلا ‌و‌ گرفتارى بهبودى يافته، ‌و‌ ‌به‌ ‌بى‌ نيازيت ‌از‌ فقر ‌و‌ ‌بى‌ چيزى توانگر گشته، ‌و‌ ‌به‌ ترس ‌از‌ ‌تو‌ ‌از‌ گناهان ‌و‌ لغزشها ‌و‌ نادرستيها نگاهداشته شده، وبه پيروى ‌از‌ ‌تو‌ ‌به‌ نيكى ‌و‌ راه راست ‌و‌ درست توفيق يافته، ‌و‌ ‌به‌ قدرت ‌تو‌ ميان ايشان ‌و‌ گناهان حائل ‌و‌ مانعى درآمده، ‌و‌ ‌هر‌ نافرمانى ‌تو‌ ‌را‌ رها كرده، ‌و‌ ‌در‌ جوار ‌و‌ همسايگى ‌تو‌ آرميده اند (از ‌هر‌ آفت ‌و‌ بلائى رهائى يافته اند)  

―    بار خدايا همه ‌ى‌ ‌آن‌ خواسته ‌ها‌ ‌را‌ ‌به‌ توفيق ‌و‌ جور شدن اسباب كار ‌و‌ رحمت ‌و‌ مهربانيت ‌به‌ ‌ما‌ عطا فرما، ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ آزار آتش پناه ده، ‌و‌ مانند آنچه ‌از‌ ‌تو‌ براى خود ‌و‌ فرزندانم ‌در‌ دنياى كنونى ‌و‌ آخرت آينده خواستم ‌به‌ همه ‌ى‌ مردان ‌و‌ زنان مسلمان ‌و‌ مردان ‌و‌ زنان ‌با‌ ايمان ببخش، زيرا ‌تو‌ نزديك، اجابت كننده، شنوا، دانا، عفوكننده، ‌و‌ آمرزنده، مهربان ‌و‌ بخشنده ‌اى‌ (رسول خدا- صلى الله عليه ‌و‌ آله- فرموده: ‌هر‌ مومنى ‌كه‌ براى مومنين ‌و‌ مومنات دعا كند خداى عزوجل ‌از‌ ‌هر‌ مومن ‌و‌ مومنه ‌اى‌ ‌كه‌ ‌از‌ اول روزگار گذشته ‌يا‌ آنكه ‌تا‌ روز قيامت آينده است مانند آنچه ‌را‌ ‌كه‌ ‌او‌ براى ايشان دعا كرده ‌به‌ ‌او‌ بازمى گرداند)  

―    و ‌ما‌ ‌را‌ ‌در‌ دنيا حسنه ‌و‌ نيكوئى (توفيق عبادت ‌و‌ بندگى) ‌و‌ ‌در‌ آخرت حسنه (بهشت جاويد) عطا فرما، ‌و‌ ‌از‌ عذاب ‌و‌ شكنجه ‌ى‌ آتش (دوزخ) نگاهمان دار
.

..................

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

 telegram aparat

logo