• تــازه ها
  • متن دعا
  • فراز صحیفه
اوقات شرعی

آمار بازدید

بازدید امروز
بازدید دیروز
کل بازدیدها
2540
4293
61595238

ستايش خداى ‌عز‌ ‌و‌ ‌جل‌

كيفيت دعاى ‌آن‌ حضرت اين بود ‌كه‌ پيش ‌از‌ آغاز ‌هر‌ دعا شروع ‌مى‌ كرد ‌به‌ ستايش خداى ‌عز‌ ‌و‌ ‌جل‌ ‌و‌ ثناى ‌بر‌ ‌او‌ شروع ‌مى‌ كرد ‌و‌ ‌مى‌ گفت:

―    سپاس خدايى ‌را‌ ‌كه‌ اول است ‌بى‌ آنكه پيش ‌از‌ ‌او‌ اولى باشد، ‌و‌ آخر است ‌بى‌ آنكه ‌پس‌ ‌از‌ ‌او‌ آخرى باشد.

―    خدايى ‌كه‌ ديده هاى بينندگان ‌از‌ ديدنش فرومانده ‌و‌ انديشه هاى توصيف كنندگان ‌از‌ وصفش عاجز شده اند.

―    آفريدگان ‌را‌ ‌به‌ قدرت خود پديد آورده، ‌و‌ ايشان ‌را‌ ‌بر‌ وفق خواست خود اختراع فرمود،

―    آنگاه ‌در‌ طريق اراده ‌ى‌ خود روان ساخته، ‌و‌ ‌در‌ راه محبت خود برانگيخته، ‌در‌ حالى ‌كه‌ ‌از‌ حدى ‌كه‌ ‌بر‌ ايشان تعيين نموده قدمى پيش ‌و‌ ‌پس‌ نتوانند نهاد.

―    براى ‌هر‌ ‌يك‌ ‌از‌ ايشان روزى معلوم مقسومى قرار داده: ‌هر‌ ‌كه‌ ‌را‌ فزونى داده كاهنده ‌اى‌ ‌را‌ نيروى كاستن ‌آن‌ نيست ‌و‌ ‌هر‌ ‌كه‌ ‌را‌ كاستى داده افزاينده ‌اى‌ ‌را‌ قدرت افزودن ‌بر‌ ‌آن‌ نيست  

―    سپس براى ‌او‌ ‌در‌ زندگى مدت معلومى تعيين كرده، ‌و‌ پايان معينى قرار داده ‌كه‌ ‌با‌ روزهاى عمر خود ‌به‌ سوى ‌آن‌ گام برمى دارد، ‌و‌ ‌با‌ سالهاى زندگيش ‌به‌ ‌آن‌ نزديك ‌مى‌ شود، ‌تا‌ چون ‌به‌ پايان مدتش رسيد ‌و‌ پيمانه ‌ى‌ عمرش ‌را‌ ‌پر‌ كرد ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ طرف ثواب سرشار ‌يا‌ عقاب وحشتبار خود فراكشد،

―    و ‌به‌ آئين عدالت كسانى ‌را‌ ‌كه‌ بدى كرده اند ‌به‌ عمل خود ‌و‌ آنان ‌را‌ ‌كه‌ نيكويى كرده اند ‌به‌ نيكى جزا دهد. منزه است نام هاى ‌او‌ پياپى است نعمتهاى او، ‌از‌ كرده خود مسوول نيست ‌و‌ ديگران مسوولند.

―    و سپاس خدايى ‌را‌ ‌كه‌ اگر بندگانش ‌را‌ ‌از‌ شناختن آيين سپاسگزاريش ‌بر‌ عطاياى متواترى ‌كه‌ ‌به‌ ايشان داده، ‌و‌ نعمت هاى پيوسته ‌اى‌ ‌كه‌ برايشان كامل ساخته محروم ‌مى‌ ساخت، ‌در‌ نعمتهايش تصرف ‌مى‌ كردند ‌و‌ سپاس نمى گزارند. ‌در‌ روزيش دست ‌مى‌ گشودند ‌و‌ شكر نمى كردند،

―    و اگر چنين ‌مى‌ بودند ‌از‌ حدود انسانيت ‌به‌ مرز بهيميت ‌مى‌ رفتند، ‌و‌ چنان ‌مى‌ بودند ‌كه‌ ‌در‌ كتاب محكم خود وصف كرده است: «ايشان ‌جز‌ مانند چارپايان نيستند بلكه خود گمراه ترند».

―    و سپاس خداى ‌را‌ ‌بر‌ آنچه ‌از‌ خدايى خود ‌به‌ ‌ما‌ شناسانده ‌و‌ ‌بر‌ آنچه ‌از‌ شكر خود ‌به‌ ‌ما‌ الهام كرده، ‌و‌ ‌بر‌ ‌آن‌ درها ‌كه‌ ‌از‌ علم ربوبيتش ‌بر‌ ‌ما‌ گشوده، ‌و‌ ‌بر‌ اخلاص ‌در‌ توحيدش ‌كه‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ ‌آن‌ رهبرى كرده ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ كجروى ‌و‌ ‌شك‌ ‌در‌ كار خودش دور ساخته،

―    چنان سپاسى ‌كه‌ ‌به‌ ‌آن‌ ‌در‌ زمره سپاسگزاران خلقش زندگى كنيم، ‌و‌ ‌بر‌ ‌هر‌ ‌كه‌ بخشنودى ‌و‌ عفوش پيشى جسته سبقت گيريم.

―    سپاسى ‌كه‌ تاريكيهاى برزخ ‌در‌ پرتوش ‌بر‌ ‌ما‌ روشن شود، ‌و‌ راه رستاخيز ‌را‌ ‌بر‌ ‌ما‌ همواره سازد، ‌و‌ منازل ‌ما‌ ‌را‌ ‌در‌ پيشگاه گواهان- ‌از‌ فرشتگان ‌و‌ پيغمبران ‌و‌ امامان- بلند گرداند، ‌در‌ ‌آن‌ روزى ‌كه‌ ‌هر‌ كسى ‌به‌ سزاى عمل خود ‌مى‌ رسد، ‌و‌ ‌به‌ مردم ستم نمى شود. روزى ‌كه‌ ‌به‌ هيچ وجه دوستى ‌به‌ كار دوستى نمى خورد ‌و‌ كسى ايشان ‌را‌ يارى نمى كند.

―    سپاسى ‌كه‌ ‌در‌ نامه ‌ى‌ نوشته شده ‌اى‌ ‌كه‌ مقربين ‌آن‌ ‌را‌ مشاهده ‌مى‌ كنند. ‌از‌ جانب ‌ما‌ ‌به‌ اعلى عليين بالا رود.

―    سپاسى ‌كه‌ چون ‌از‌ هول رستاخيز چشمها خيره گردد ديده هاى ‌ما‌ ‌به‌ ‌آن‌ روشن شود ‌و‌ چون رويها سياه شود چهره هاى ‌ما‌ ‌به‌ ‌آن‌ سفيد گردد.

―    سپاسى ‌كه‌ ‌در‌ پرتوش ‌از‌ آتش دردناك خدا آزاد شويم، ‌و‌ ‌به‌ جوار كرمش درآئيم.

―    سپاسى ‌كه‌ ‌به‌ يمن تاييد ‌آن‌ شانه ‌بر‌ شانه ‌ى‌ فرشتگان مقرب ‌او‌ زنيم، ‌و‌ ‌در‌ اقامتگاه جاودانى ‌و‌ سراى عزت سرمديش ‌در‌ سلك پيغمبران مرسل درآئيم.

―    سپاس خدايى ‌را‌ ‌كه‌ زيبائيهاى آفرينش ‌را‌ براى ‌ما‌ برگزيد ‌و‌ روزى هاى پاكيزه ‌را‌ ‌بر‌ ‌ما‌ روان ساخت،

―    و ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ تسلط ‌بر‌ همه ‌ى‌ آفريدگان برترى داد ‌و‌ ‌از‌ اين جهت همه ‌ى‌ مخلوقاتش ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ قدرت ‌او‌ فرمانبردار، ‌و‌ ‌به‌ نيرويش ‌از‌ اطاعت ‌ما‌ ناچارند

―    و سپاس خدايى ‌را‌ كه، ‌در‌ احتياج ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ غير خود فرو بست. ‌پس‌ ‌در‌ برابر اين همه نعمت چگونه ‌بر‌ سپاس ‌او‌ طاقت داريم؟ ‌يا‌ ‌كى‌ توانيم شكرش ‌را‌ ‌به‌ ‌جا‌ آريم؟ چنين كارى محال است. ‌نه‌ جاى استفهام ‌و‌ سوال است.

―    سپاس خدايى ‌را‌ ‌كه‌ براى قبض ‌و‌ بسط اعضاء آلات ‌و‌ عضلاتى ‌در‌ بدن ‌ما‌ تركيب كرد، ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ آسايشهاى زندگى بهره مند گردانيد، ‌و‌ اعضايى براى كار ‌در‌ پيكر ‌ما‌ برقرار كرد ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ روزيهاى پاكيزه اطعام فرمود، ‌و‌ ‌به‌ فضل خود توانگر ساخت. ‌به‌ نعمت خود سرمايه بخشيد،

―    سپس ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ پيروى اوامر خود فرمان داد ‌تا‌ طاعتمان ‌را‌ بسنجد، ‌و‌ ‌از‌ ارتكاب نواهى خود نهى فرمود ‌تا‌ شكرمان ‌را‌ بيازمايد. ‌پس‌ ‌از‌ راه امرش منحرف شديم ‌و‌ ‌بر‌ مركب نهيش برآمديم ‌با‌ اين حال ‌به‌ عقوبت ‌ما‌ شتاب نكرده ‌و‌ ‌در‌ انتقام ‌ما‌ تعجيل نفرمود، بلكه ‌به‌ رحمت خود ‌از‌ روى كرم ‌با‌ ‌ما‌ مدارا كرد، ‌و‌ ‌به‌ مهربانى خويش ‌از‌ روى حلم بازگشتن ‌ما‌ ‌را‌ انتظار كشيد.

―    سپاس خدايى ‌را‌ ‌كه‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ توبه رهبرى كرد ‌و‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌جز‌ ‌از‌ فضل ‌او‌ نيافته ايم. ‌پس‌ اگر ‌جز‌ اين ‌يك‌ نعمت ‌از‌ فضل ‌او‌ ‌را‌ بشمار نياوريم هرآينه عطاى ‌او‌ ‌در‌ ‌حق‌ ‌ما‌ بزرگ ‌و‌ احسانش درباره ‌ى‌ ‌ما‌ جليل ‌و‌ فضلش ‌بر‌ ‌ما‌ عظيم خواهد بود.

―    زيرا سنت ‌او‌ ‌در‌ باب توبه نسبت ‌به‌ اقوام قبل ‌از‌ ‌ما‌ چنين نبود. ‌او‌ ‌به‌ حقيقت نسبت ‌به‌ اقوام قبل ‌از‌ ‌ما‌ چنين نبوده است. ‌او‌ ‌به‌ حقيقت آنچه ‌را‌ ‌كه‌ تاب تحمل ‌آن‌ ‌را‌ نداشتيم ‌از‌ ذمه ‌ى‌ ‌ما‌ برداشته، ‌و‌ بيرون ‌از‌ ‌حد‌ طاقتمان تكليف نفرموده ‌و‌ ‌جز‌ ‌به‌ كار آسانمان نگماشته، ‌و‌ براى هيچ ‌يك‌ ‌از‌ ‌ما‌ حجتى ‌به‌ عذرى باقى نگذاشته.

―    پس بدبخت ‌از‌ ميان ‌ما‌ كسى است ‌كه‌ ‌بر‌ خلاف رضاى خدا خود ‌را‌ ‌به‌ هلاك افكند، ‌و‌ نيكبخت كسى است ‌كه‌ روى ‌دل‌ ‌به‌ سوى ‌او‌ آورد.

―    سپاس خداى ‌را‌ بهر ‌آن‌ آيين ‌كه‌ نزديكترين فرشتگان ‌به‌ ‌او‌ ‌و‌ گراميترين آفريدگان او، ‌و‌ پسنديده ترين ستايش كنندگان ‌در‌ پيشگاه ‌او‌ ‌وى‌ ‌را‌ سپاس گذارده اند.

―    سپاسى ‌كه‌ ‌از‌ ديگر سپاسها برتر باشد، مانند برترى پروردگار ‌ما‌ ‌بر‌ همه ‌ى‌ آفريدگانش.

―    سپس حمد ‌او‌ ‌را‌ بجاى ‌هر‌ نعمتى ‌كه‌ ‌بر‌ ذمه ‌ى‌ ‌ما‌ ‌و‌ همه ‌ى‌ بندگان گذشته ‌و‌ بازمانده ‌ى‌ خود دارد، ‌به‌ شماره ‌ى‌ ‌هر‌ چيزى ‌از‌ همگى چيزها ‌كه‌ علم ‌او‌ ‌بر‌ ‌آن‌ احاطه كرده، ‌و‌ ‌به‌ جاى ‌هر‌ ‌يك‌ ‌از‌ آنها چندين برابر ‌آن‌ هميشه ‌و‌ جاويد ‌تا‌ روز رستاخيز.

―    سپاسى ‌كه‌ كشش ‌آن‌ پايان نپذيرد، ‌و‌ شماره ‌اش‌ ‌به‌ احصا درنيايد، ‌و‌ ‌به‌ نهايتش دسترسى ‌و‌ براى مدتش انقطاعى نباشد.

―    سپاسى ‌كه‌ موجب رسيدن ‌به‌ طاعت ‌و‌ عفو او، ‌و‌ سبب خشنودى، ‌و‌ وسيله آمرزش، ‌و‌ راه ‌به‌ سوى بهشت، ‌و‌ پناه ‌از‌ انتقام، ‌و‌ ايمنى ‌از‌ خشم، ‌و‌ پشتيبان طاعت، ‌و‌ مانع ‌از‌ نافرمانى، ‌و‌ مددكار ‌بر‌ اداء ‌حق‌ ‌و‌ وظايف ‌او‌ باشد.

―    سپاسى ‌كه‌ ‌به‌ ‌آن‌ ‌در‌ ميان نيكبختان ‌از‌ دوستانش نيكبخت شويم، ‌و‌ بوسيله ‌ى‌ ‌آن‌ ‌در‌ سلك شهيدان شمشيرهاى دشمنانش درآييم. همانا ‌كه‌ خدا يارى دهنده ‌و‌ ستوده است.

.........................

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

 telegram aparat

logo