• تــازه ها
  • متن دعا
  • فراز صحیفه
اوقات شرعی

آمار بازدید

بازدید امروز
بازدید دیروز
کل بازدیدها
4024
5545
61920734

از دعاهاى امام عليه السلام است ‌در‌ روز فطر ‌و‌ ‌در‌ روز جمعه

از دعاهاى امام عليه السلام است ‌در‌ روز فطر (اول ماه شوال) ‌و‌ ‌در‌ روز جمعه هنگامى ‌كه‌ نماز ‌آن‌ ‌را‌ بجا ‌مى‌ آورد ‌رو‌ ‌به‌ قبله ‌مى‌ ايستاد ‌و‌ ‌مى‌ گفت:  

―    اى آنكه رحم ‌مى‌ كند كسى ‌را‌ ‌كه‌ بندگان ‌به‌ ‌او‌ رحم نمى كنند (زيرا رحمت ‌و‌ مهربانى خداوند متعال ‌از‌ قبيل آفريدن، روزى دادن، سود رساندن ‌و‌ جلوگيرى ‌از‌ ضرر ‌و‌ زيان ‌بى‌ علت ‌و‌ غرضى همه ‌ى‌ موجودات ‌را‌ فرا خواهد گرفت، ‌و‌ رحمت بندگان يكديگر ‌را‌ ‌از‌ روى علت ‌و‌ غرضى است مانند پاداش خواستن ‌و‌ ستودن ‌بر‌ آن، ‌پس‌ هرگاه علت ‌و‌ غرضى نباشد رحمت ‌و‌ مهربانى نخواهد بود، ‌از‌ اين ‌رو‌ خداوند رحم ‌مى‌ كند كسى ‌را‌ ‌كه‌ بندگان ‌به‌ ‌او‌ رحم نمى كنند، ‌و‌ گفته اند: ‌از‌ جمله ‌ى‌ كمال رحمت ‌او‌ پوشاندن عيوب ‌و‌ زشتيهاى ‌تو‌ است، ‌و‌ ‌او‌ عيوبى ‌از‌ ‌تو‌ ‌مى‌ داند ‌كه‌ اگر ‌آن‌ ‌را‌ پدرت ‌مى‌ دانست ‌از‌ ‌تو‌ جدائى ‌مى‌ نمود، ‌و‌ اگر همبسترت ‌مى‌ دانست ‌با‌ ‌تو‌ زندگى نمى كرد، ‌و‌ اگر خدمتكارت ‌مى‌ دانست ‌مى‌ گريخت، ‌و‌ اگر همسايه ‌ات‌ ‌مى‌ دانست ‌در‌ ويران ساختن خانه ‌ات‌ ‌مى‌ كوشيد، ‌پس‌ كدام رحمت ‌و‌ مهربانى كاملتر ‌از‌ رحمت خداوند سبحان است)  

―    و ‌اى‌ آنكه ‌مى‌ پذيرد كسى ‌را‌ ‌كه‌ اهل شهرها ‌او‌ ‌را‌ نمى پذيرند  
―    و ‌اى‌ آنكه نيازمندانش ‌را‌ خوار نمى گرداند  
―    و ‌اى‌ آنكه اصراركنندگان خود (كسانى ‌كه‌ پيوسته ‌از‌ ‌او‌ حاجت ‌مى‌ طلبند) ‌را‌ نوميد نمى سازد  

―    و ‌اى‌ آنكه دست ‌رد‌ ‌و‌ منع ‌بر‌ پيشانى كسانى ‌كه‌ ‌به‌ محبت ‌و‌ دوستى ‌او‌ اعتماد دارند ‌و‌ ‌بر‌ ‌او‌ افراط ‌و‌ تجاوز ‌از‌ ‌حد‌ ‌مى‌ نمايند نمى زند  

―    و ‌اى‌ آنكه چيز خردى ‌را‌ ‌كه‌ ‌به‌ ‌او‌ ارمغان دهند (عمل كوچكى ‌را‌ ‌كه‌ ‌به‌ ‌او‌ اختصاص دهند) ‌مى‌ پذيرد، ‌و‌ اندك چيزى (كارى) ‌را‌ ‌كه‌ براى ‌او‌ انجام دهند جزا ‌مى‌ دهد  

―    و ‌اى‌ آنكه عمل ‌كم‌ ‌را‌ ‌مى‌ پذيرد ‌و‌ پاداش بزرگ ‌مى‌ دهد  
―    و ‌اى‌ آنكه نزديك ‌مى‌ شود (احسان ‌و‌ نيكى ‌مى‌ نمايد) ‌به‌ كسى ‌كه‌ ‌به‌ ‌او‌ نزديك شود (عبادت ‌و‌ بندگى كند)  

―    و ‌اى‌ آنكه ‌به‌ سوى خود ‌مى‌ خواند (به توبه ‌و‌ بازگشت امر ‌مى‌ فرمايد) كسى ‌را‌ ‌كه‌ ‌از‌ ‌او‌ روبرگرداند (معصيت ‌و‌ نافرمانى كند)  

―    و ‌اى‌ آنكه نعمت ‌و‌ بخشش ‌را‌ (بزرگ باشد ‌يا‌ كوچك) تغيير نمى دهد (نيست ‌و‌ نابود نمى گرداند)، ‌و‌ ‌به‌ عذاب ‌و‌ كيفر تبديل نمى نمايد، اشاره ‌به‌ قول خداى تعالى «س 13 ‌ى‌ 11»: ‌ان‌ الله ‌لا‌ يغير ‌ما‌ بقوم حتى يغيروا ‌ما‌ بانفسهم «خدا نعمت قوم ‌و‌ گروهى ‌را‌ دگرگون نمى سازد ‌تا‌ اينكه نيكيشان ‌را‌ ‌به‌ بدى تبديل نمايد» ‌و‌ ‌در‌ واقع تغيير نعمت ايشان ‌از‌ جانب خداوند سبحان نيست ‌تا‌ گفته شود بين عبارت دعاء: ‌يا‌ ‌من‌ ‌لا‌ يغير النعمه ‌و‌ آيه ‌ى‌ شريفه منافات دارد، بلكه تغيير نعمت ‌به‌ سبب بدى آنان است ‌پس‌ گوئيا ايشان تغييردهنده ‌ى‌ نعمت هستند) ‌و‌ ‌به‌ كيفر رساندن (گنهكاران) شتاب نمى كند (بلكه ‌از‌ راه لطف ‌و‌ احسان آنها ‌را‌ مهلت ‌مى‌ دهد ‌تا‌ ‌از‌ معصيت ‌و‌ گناه توبه نمايند)  

―    و ‌اى‌ آنكه نيكى ‌را‌ ‌به‌ بار ‌مى‌ آورد ‌تا‌ ‌آن‌ ‌را‌ بيافزايد (داراى ثمره ‌و‌ سود گرداند) ‌و‌ ‌از‌ بدى درمى گذرد ‌تا‌ ‌آن‌ ‌را‌ ناپديد كند (ببخشد)  

―    آرزوها پيش ‌از‌ رسيدن ‌به‌ منتهى ‌و‌ پايان جود ‌و‌ بخشش ‌تو‌ ‌با‌ (روا شدن) خواسته ‌ها‌ برگشتند (زيرا غايت ‌و‌ منتهى براى كرم وجود ‌تو‌ نيست) ‌و‌ جامهاى حاجات ‌و‌ خواسته ‌ها‌ ‌به‌ جريان ‌و‌ روان شدن جود ‌و‌ بخشش ‌تو‌ ‌پر‌ شد، ‌و‌ اوصاف پيش ‌از‌ رسيدن ‌به‌ (كنه ‌و‌ حقيقت) وصف ‌تو‌ ‌از‌ ‌هم‌ گسيختند (ناتوان گشته مانده اند) زيرا بلندترين بلندى ‌بر‌ بالاى ‌هر‌ بلندى، ‌و‌ بزرگترين بزرگى ‌بر‌ بالاى ‌هر‌ بزرگى بس ‌تو‌ ‌را‌ است (نه غير ‌تو‌ را)  

―    هر بزرگى ‌در‌ برابر ‌تو‌ خرد، ‌و‌ ‌هر‌ ارجمندى ‌در‌ كنار ارجمنديت خوار است (هر چند نسبت ‌به‌ ديگرى بزرگ ‌و‌ ارجمند باشد، زيرا ‌هر‌ موجودى ‌در‌ تحت قدرت ‌و‌ توانائى ‌و‌ مشيت ‌و‌ خواست ‌تو‌ است) آنانكه ‌به‌ سوى غير ‌تو‌ آمدند نوميد گشتند، ‌و‌ آنانكه ‌جز‌ ‌تو‌ ‌را‌ درخواست نمودند زيان كردند، ‌و‌ آنانكه ‌به‌ درگاه ‌جز‌ ‌تو‌ فرود آمدند تباه شدند، ‌و‌ نعمت خواهان ‌جز‌ كسى ‌كه‌ ‌از‌ فضل ‌و‌ احسان ‌تو‌ نعمت خواست دچار خشكسالى (بدبختى ‌و‌ گرفتارى) گرديدند  

―    در (رحمت) ‌تو‌ ‌به‌ روى آنانكه خواهانند باز است، ‌و‌ بخشش ‌تو‌ براى درخواست كنندگان مباح ‌و‌ روا است (ممنوع ‌و‌ بازداشته نشده) ‌و‌ فريادرسيت ‌به‌ فرياد رس خواهان نزديك است   

―    اميدواران ‌از‌ ‌تو‌ محروم نمى مانند، ‌و‌ درخواست كنندگان عطاء ‌و‌ بخششت نوميد نمى گردند، ‌و‌ آمرزش خواهان ‌به‌ عذاب ‌و‌ كيفرت بدبخت نمى شوند (اشاره ‌به‌ قول خداى تعالى «س 8 ‌ى‌ 33»: ‌و‌ ‌ما‌ كان الله ليعذبهم ‌و‌ انت فيهم، ‌و‌ ‌ما‌ كان الله معذبهم ‌و‌ ‌هم‌ يستغفرون يعنى ‌و‌ خدا ايشان ‌را‌ عذاب نخواهد كرد ‌در‌ حالى ‌كه‌ ‌تو‌ ‌در‌ ميان ايشان باشى، ‌و‌ ‌هم‌ آنان ‌را‌ ‌به‌ كيفر نمى رساند ‌در‌ حالى ‌كه‌ استغفار نموده آمرزش ‌مى‌ طلبند)  

―    روزى ‌تو‌ براى كسى ‌كه‌ معصيت ‌و‌ نافرمانيت كرده گسترده (از جهت اظهار كمال كرم ‌و‌ بخششت ‌او‌ ‌را‌ ‌هم‌ فراگرفته) ‌و‌ حلم ‌و‌ بردباريت (شتاب نكردن ‌در‌ انتقام ‌و‌ ‌به‌ كيفر رساندن) براى آنكه ‌با‌ ‌تو‌ دشمنى نموده (فرمانت نبرده) روآورنده است (زيرا) عادت ‌و‌ روش ‌تو‌ ‌به‌ بدكاران احسان ‌و‌ نيكى است، ‌و‌ طريقه ‌ى‌ (حكمت) ‌تو‌ ‌بر‌ تجاوزكنندگان ‌از‌ ‌حد‌ رحمت ‌و‌ مهربانى است (اين سخن ‌با‌ قول خداى تعالى «س 2 ‌ى‌ 190»: ‌ان‌ الله لايحب المعتدين يعنى خدا تجاوزكنندگان ‌از‌ ‌حد‌ «ستمكاران» ‌را‌ دوست ندارد «رحمت ‌او‌ ايشان ‌را‌ فرانخواهد گرفت» منافات ندارد، زيرا رحمت ‌او‌ ‌بر‌ ايشان ‌از‌ جهت اقتضاء ذات ‌او‌ است، ‌و‌ دوست نداشتنش آنها ‌را‌ ‌از‌ جهت اقتضاء ‌از‌ ‌حد‌ تجاوز نمودن آنان است) ‌تا‌ اينكه مهلت دادن ‌تو‌ ايشان ‌را‌ ‌از‌ بازگشت (از باطل ‌به‌ سوى حق) مغرور ساخته ‌و‌ فريب داده، ‌و‌ شتاب نكردن ‌تو‌ (در كيفر) آنها ‌را‌ ‌از‌ بازايستادن (بجا نياوردن گناه) بازداشته   

―    و (ايشان غفلت دارند از) اينكه آنان ‌را‌ مهلت داده ‌اى‌ براى آنست ‌كه‌ ‌به‌ فرمان ‌تو‌ بازگردند، ‌و‌ اينكه درباره ‌ى‌ (كيفر) آنها شتاب ننمودى ‌از‌ جهت اعتماد ‌به‌ دوام ‌و‌ هميشگى ملك ‌و‌ پادشاهى خود ‌مى‌ باشد (چون كسى عجله ‌و‌ شتاب ‌مى‌ نمايد ‌كه‌ ‌از‌ گذشتن وقت بترسد، ولى كسى ‌كه‌ ‌بر‌ قدرت ‌و‌ تسلط خويش ‌بر‌ ‌هر‌ ‌كه‌ بخواهد ‌و‌ ‌هر‌ وقت ‌كه‌ بخواهد اعتماد داشته باشد سببى براى عجله ‌و‌ شتاب ‌او‌ نيست) ‌پس‌ ‌هر‌ ‌كه‌ سزاوار نيكبختى بوده خاتمه ‌و‌ پايان كارش ‌را‌ نيكبخت گردانيدى، ‌و‌ ‌هر‌ ‌كه‌ شايسته ‌ى‌ بدبختى بوده ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ جهت بدبختى خوار ساختى (كمك ‌و‌ يارى نكرده ‌به‌ خود واگذاشتى)  

―    همه ‌ى‌ ايشان (نيكبختان ‌و‌ بدبختان) ‌به‌ حكم ‌تو‌ ‌مى‌ رسند، ‌و‌ گفتار ‌و‌ كردارشان ‌به‌ فرمان ‌تو‌ بازمى گردد (بازگشت همه ‌به‌ سوى ‌تو‌ است، ‌و‌ ‌تو‌ درباره ‌ى‌ ايشان ‌به‌ پاداش ‌و‌ كيفر ‌و‌ گذشت حكم كرده فرمان خواهى داد، چنانكه ‌در‌ قرآن كريم «س 6 ‌ى‌ 60» فرموده: ثم اليه مرجعكم ثم ينبئكم بما كنتم تعملون يعنى ‌پس‌ بازگشت شما «بعد ‌از‌ مرگ» ‌به‌ سوى ‌او‌ است، سپس «در روز قيامت» شما ‌را‌ ‌به‌ آنچه بجا ‌مى‌ آوريد آگاه ‌مى‌ سازد) ‌و‌ طول مدت (مهلت دادن توبه ى) ايشان حجت ‌و‌ دليل ‌تو‌ ‌را‌ (در انتقام ‌بر‌ آنها) سست نساخته (چنانكه ‌جز‌ ‌تو‌ ‌هر‌ ‌كه‌ ‌را‌ ‌بر‌ ديگرى حجتى باشد ‌و‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ ‌در‌ گرفتن ‌حق‌ خود شتاب ننمايد ‌تا‌ آنكه ‌به‌ طول انجامد حجتش سست ‌و‌ ‌از‌ گرفتن ‌حق‌ خود ناتوان گردد) ‌و‌ ‌از‌ جهت شتاب نكردن ‌در‌ (باره ‌ى‌ بازخواست از) اينان دليل آشكار ‌تو‌ (درباره ‌ى‌ عذاب آنان) باطل ‌و‌ نادرست نشده (به اينكه گفته شود: اگر خداى تعالى ‌را‌ ‌بر‌ آنها حجت ‌و‌ دليلى بود مهلتشان نمى داد)  

―    حجت ‌و‌ دليل ‌تو‌ پابرجا است ‌كه‌ باطل نمى شود، ‌و‌ سلطنت ‌و‌ پادشاهيت ثابت ‌و‌ هميشگى است ‌كه‌ نيست نمى گردد، ‌پس‌ عذاب هميشگى كسى ‌را‌ است ‌كه‌ ‌از‌ ‌تو‌ برگشته، ‌و‌ نوميدى خواركننده كسى ‌را‌ است ‌كه‌ ‌از‌ ‌تو‌ نوميد گرديده، ‌و‌ بدبختترين بدبختى براى كسى است ‌كه‌ ‌به‌ (كرم ‌و‌ بخشش) ‌تو‌ مغرور ‌و‌ فريفته ‌و‌ (بر معصيت ‌و‌ نافرمانيت) جرات نموده دلير شود (زيرا كريم هرگاه ‌به‌ كسى ‌بى‌ عوض ‌و‌ غرضى نعمت داد ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ چيزى امر نمود ‌و‌ ‌او‌ معصيت ‌و‌ نافرمانيش كرد ‌و‌ شكر نعمتش ‌را‌ بجا نياورد لازمه ‌ى‌ كرمش چشم پوشى ‌از‌ گناه ‌او‌ نمى باشد)  

―    چه بسيار است ‌پى‌ ‌در‌ ‌پى‌ بازگشت ‌او‌ (آن مغرور ‌به‌ كرمت) ‌در‌ شكنجه ‌ى‌ تو، ‌و‌ ‌چه‌ طولانى است سرگردانيش ‌در‌ كيفر تو، ‌و‌ ‌چه‌ دور است پايان ‌غم‌ ‌و‌ اندوهش، ‌و‌ ‌چه‌ نوميد است ‌از‌ رهائى يافتن ‌به‌ آسانى!! (همه ‌ى‌ اين گرفتاريهاى او) ‌از‌ روى عدل ‌در‌ حكم ‌تو‌ است ‌كه‌ ‌در‌ ‌آن‌ ظلم نمى كنى، ‌و‌ ‌از‌ روى انصاف ‌و‌ دادگرى ‌در‌ فرمان ‌تو‌ است ‌كه‌ ‌بر‌ ‌او‌ ستم نمى نمائى   

―    براى آنكه حجتها ‌و‌ دليلهايت ‌را‌ ‌پى‌ ‌در‌ ‌پى‌ ‌و‌ ‌به‌ كمك يكديگر گردانيده اى، ‌و‌ دليلها ‌را‌ بيان كرده آشكار ساخته اى، ‌و‌ تهديد ‌و‌ ترساندن (از عذاب خود) ‌را‌ اعلام نموده اى، ‌و‌ ‌در‌ ترغيب ‌و‌ خواهان نمودن (به پاداش) لطف ‌و‌ نيكوئى بجا آورده اى، ‌و‌ (در قرآن كريم) مثلها زده ‌و‌ داستانها بيان فرموده اى، ‌و‌ مهلت دادن ‌را‌ طولانى كرده، ‌و‌ (كيفر را) ‌به‌ تاخير انداخته ‌اى‌ ‌در‌ حالى ‌كه‌ ‌تو‌ ‌بر‌ شتاب كردن توانائى، ‌و‌ شتاب نكردى ‌و‌ ‌تو‌ ‌به‌ شتاب نمودن قادرى   

―    مكث ‌و‌ درنگ نمودن ‌تو‌ ‌نه‌ ‌از‌ روى ناتوانى است، ‌و‌ مهلت دادنت ‌نه‌ ‌از‌ روى سستى است، ‌و‌ خودداريت ‌نه‌ ‌از‌ روى بيخبرى است ‌و‌ ‌به‌ تاخير انداختنت ‌نه‌ ‌از‌ روى ملاطفت ‌و‌ خوشرفتارى است (كه ‌از‌ ترس ‌شر‌ كسى ‌كه‌ ‌او‌ ‌را‌ مهلت داده ‌اى‌ باشد) بلكه براى آنست ‌كه‌ حجت ‌تو‌ رساتر ‌و‌ كرم ‌و‌ بخشش ‌تو‌ كاملتر ‌و‌ نيكى ‌تو‌ فراوانتر ‌و‌ نعمت ‌تو‌ تمامتر باشد، ‌و‌ همه ‌ى‌ آنچه گفته ‌شد‌ (جمله ‌ى‌ بيست ‌و‌ يكم ‌تا‌ اينجا) بوده ‌و‌ هميشه بوده ‌و‌ هست ‌و‌ هميشه خواهد بود  

―    حجت ‌و‌ دليل ‌تو‌ بزرگتر ‌از‌ آنست ‌كه‌ ‌به‌ همه ‌ى‌ (وصف) ‌آن‌ وصف شود (حجت ‌تو‌ منزه است ‌از‌ اينكه مخلوق ‌و‌ آفريده ‌اى‌ ‌بر‌ احاطه ‌ى‌ ‌به‌ وصف ‌آن‌ توانائى داشته باشد) ‌و‌ بزرگى ‌تو‌ بالاتر ‌از‌ آنست ‌كه‌ كنه ‌و‌ حقيقت ‌آن‌ ‌به‌ حدى درآيد (پايانى براى ‌آن‌ تعيين گردد) ‌و‌ نعمت ‌تو‌ افزونتر ‌از‌ آنست ‌كه‌ همه ‌ى‌ ‌آن‌ شمرده شود، ‌و‌ نيكى ‌تو‌ بيشتر ‌از‌ آنست ‌كه‌ ‌بر‌ كمتر ‌آن‌ سپاس گزارده شوى   

―    و خاموشى مرا ‌از‌ سپاسگزاردن ‌تو‌ ناتوان ساخته، ‌و‌ خوددارى مرا ‌از‌ بزرگ داشتن ‌تو‌ درمانده كرده (من ‌از‌ سپاسگزاردن ‌و‌ بزرگ داشتن ‌تو‌ ناتوان ‌و‌ درمانده ‌ام‌ ‌از‌ اينرو خاموش گشته ‌و‌ خوددارى ‌مى‌ نمايم، ‌پس‌ گوئيا خاموشى ‌و‌ خوددارى مرا ناتوان ‌و‌ درمانده نموده است) ‌و‌ نهايت كوشش ‌من‌ (در سپاسگزارى) اعتراف ‌به‌ درماندگى است، ‌نه‌ ‌از‌ روى ‌بى‌ رغبتى ‌و‌ دورى گزيدن ‌از‌ سپاسگزارى- ‌اى‌ خداى من- بلكه ‌از‌ روى عجز ‌و‌ ناتوانى است   

―    پس (چون حال چنين است) اينك منم ‌كه‌ آمدن ‌به‌ درگاه ‌تو‌ ‌را‌ قصد ‌مى‌ كنم، ‌و‌ عطا ‌و‌ بخشش نيكو ‌از‌ ‌تو‌ ‌مى‌ خواهم، ‌پس‌ ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ رازم ‌را‌ بشنو، ‌و‌ دعا ‌و‌ درخواستم ‌را‌ روا ساز، ‌و‌ روزم ‌را‌ ‌به‌ نوميدى ‌به‌ پايان مرسان، ‌و‌ ‌در‌ خواهشم دست ‌رد‌ ‌و‌ منع ‌بر‌ پيشانيم مزن (مرا نوميد مگردان) ‌و‌ رفتنم ‌را‌ ‌از‌ نزد خود ‌و‌ بازگشتنم ‌را‌ ‌به‌ سويت گرامى دار، زيرا ‌تو‌ ‌به‌ آنچه بخواهى گرفتار سختى نمى شوى، ‌و‌ ‌از‌ آنچه ‌از‌ ‌تو‌ خواسته شود ناتوان نيستى، ‌و‌ ‌تو‌ ‌بر‌ ‌هر‌ چيز توانائى، ‌و‌ انتقال (از معاصى) ‌و‌ توانائى (بر طاعت براى ما) نيست ‌جز‌ ‌به‌ يارى خداى بلند مرتبه ‌ى‌ بزرگ (كه خردها ‌از‌ درك حقيقت ذات ‌او‌ فرومى مانند)
.

.....................................

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

 telegram aparat

logo