• تــازه ها
  • متن دعا
  • فراز صحیفه
اوقات شرعی

آمار بازدید

بازدید امروز
بازدید دیروز
کل بازدیدها
3992
4765
62320365

‌در‌ كمك خواستن ‌بر‌ پرداختن وام

از دعاهاى امام عليه السلام است ‌در‌ كمك خواستن (از خداى تعالى) ‌بر‌ پرداختن وام  
(رسول خدا- صلى الله عليه ‌و‌ آله- فرموده: دردى ‌جز‌ درد چشم ‌و‌ اندوهى ‌جز‌ اندوه قرض ‌و‌ وام نيست، ‌و‌ ‌هم‌ ‌آن‌ حضرت- صلى الله عليه ‌و‌ آله- فرموده: دين حلقه ‌ى‌ خدا است ‌در‌ زمين، چون بخواهد بنده ‌اى‌ ‌را‌ خوار گرداند ‌آن‌ ‌را‌ ‌در‌ گردن ‌او‌ ‌مى‌ اندازد، ‌و‌ حضرت صادق عليه السلام فرموده: ‌از‌ تسلط ‌و‌ چيرگى دين ‌و‌ ‌از‌ غلبه ‌ى‌ ستمگران ‌و‌ ‌از‌ زنان ‌بى‌ شوهرى ‌كه‌ كسى ‌به‌ ‌او‌ رغبت ننمايد «به خداى تعالى» پناه بريد، ‌و‌ حضرت باقر- عليه السلام- فرموده: كشته شدن ‌در‌ راه خدا ‌هر‌ گناهى ‌را‌ ‌مى‌ پوشاند ‌جز‌ دين ‌كه‌ ‌آن‌ ‌را‌ پوشاننده ‌اى‌ ‌جز‌ اداء ‌و‌ پرداختن ‌آن‌ نيست، ‌يا‌ آنكه صاحب «وارث ‌و‌ ولى» ‌او‌ ‌آن‌ ‌را‌ اداء نمايد ‌يا‌ بستانكار ‌به‌ وامدار ببخشد، ‌و‌ حضرت اميرالمومنين- عليه السلام- فرموده: برحذر باشيد ‌و‌ بپرهيزيد ‌از‌ وام گرفتن، زيرا وام ‌در‌ روز شرمندگى ‌و‌ خوارى است ‌و‌ ‌در‌ ‌شب‌ ‌غم‌ ‌و‌ اندوه ‌و‌ ‌در‌ دنيا ‌و‌ آخرت اداء است «بايد ‌آن‌ ‌را‌ پرداخت». ‌و‌ ‌از‌ اين ‌رو‌ است ‌كه‌ علماء ‌و‌ مجتهدين «رحمهم الله» فرموده اند: وام گرفتن ‌در‌ هنگام نيازمند نبودن مكروه ‌و‌ ناپسند است، ‌و‌ برخى فرموده اند: حرام ‌مى‌ باشد، ‌و‌ گفته اند: هرگاه كسى ‌را‌ داشته باشد ‌كه‌ ‌آن‌ ‌را‌ اداء نمايد، ‌يا‌ مال ‌و‌ دارائى ‌كه‌ ‌از‌ ‌آن‌ مال ‌آن‌ ‌را‌ اداء نمايد جائز ‌و‌ روا است اگر ‌چه‌ بهتر وام نگرفتن ‌و‌ درخواست ‌از‌ خداى تعالى است، بله هرگاه حاجت ‌به‌ ‌آن‌ داشته باشد كراهت تخفيف ‌مى‌ يابد ‌و‌ اگر بسيار نيازمند باشد كراهت ‌از‌ بين ‌مى‌ رود ‌و‌ اگر خوف تلف داشته باشد ‌و‌ راهى ‌جز‌ وام گرفتن ندارد واجب است ‌كه‌ وام بستاند ‌و‌ ‌بر‌ ‌او‌ واجب است ‌كه‌ نيت ‌و‌ قصد اداء ‌و‌ پرداختن ‌آن‌ ‌را‌ داشته باشد، چون حضرت صادق- عليه السلام- فرموده: ‌هر‌ ‌كه‌ وام بستاند ‌و‌ اداء ‌آن‌ ‌را‌ قصد نكند ‌به‌ منزله ‌ى‌ دزد است، ‌و‌ ‌هم‌ ‌آن‌ حضرت فرموده: ‌هر‌ ‌كه‌ ‌بر‌ ‌او‌ دينى باشد ‌و‌ اداى ‌آن‌ ‌را‌ نيت نمايد ‌از‌ جانب خدا ‌دو‌ نگهبان ‌با‌ ‌او‌ همراهند ‌كه‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌بر‌ اداء امانت ‌و‌ سپرده ‌ى‌ ‌او‌ يارى ‌مى‌ نمايند، ‌پس‌ هرگاه ‌در‌ نيت اداى ‌او‌ كوتاهى روى دهد ‌آن‌ ‌دو‌ نگهبان ‌از‌ يارى كردن ‌به‌ اندازه ‌ى‌ كوتاهى نيت ‌او‌ كوتاهى خواهند نمود. ‌و‌ گفته اند واجب است ‌كه‌ وامدار ‌به‌ اداى دين بشتابد ‌و‌ ‌با‌ رسيدن مدت ‌و‌ توانائى داشتن پرداخت ‌و‌ مطالبه ‌ى‌ بستانكار تاخير انداختن جائز نيست، ‌پس‌ اگر ‌در‌ اين هنگام تاخير انداخت ‌بر‌ حاكم شرع واجب است ‌كه‌ ‌او‌ ‌را‌ حبس نموده ‌به‌ زندان برد، زيرا حضرت صادق- عليه السلام- فرموده: ‌كه‌ على عليه السلام وامدارى ‌را‌ ‌كه‌ مال بستانكارها ‌را‌ تباه ‌مى‌ نمود حبس ‌مى‌ كرد ‌و‌ مالش ‌را‌ بين آنها ‌هر‌ ‌كس‌ ‌را‌ نسبت ‌به‌ حصه ‌و‌ بهره ‌اش‌ قسمت ‌مى‌ نمود، ‌و‌ پدرم مالش ‌را‌ ‌مى‌ فروخت ‌و‌ بين ايشان قسمت ‌مى‌ كرد. بنابراين اگر وامدارى اصرار ‌بر‌ تباه كردن مال بستانكار داشته باشد فاسق ‌و‌ گناهكار است ‌و‌ شهادت ‌او‌ پذيرفته نيست ‌و‌ نمازش ‌در‌ اول وقت بلكه ‌در‌ ضيق وقت صحيح ‌و‌ درست نيست، ‌و‌ واجبى ‌از‌ واجبات موسعه ‌در‌ اول وقت ‌كه‌ ‌با‌ اداى دين منافات داشته باشد صحيح نمى باشد، ‌و‌ همچنين سائر حقوق واجبه مانند زكوه ‌و‌ خمس ‌هر‌ چند حاكم شرع ‌آن‌ ‌را‌ مطالبه ننمايد، ‌و‌ گفته اند: هرگاه وامدار بميرد ‌و‌ توانائى نداشته ‌كه‌ دين خود ‌را‌ اداء نمايد ‌و‌ چيزى ‌هم‌ ‌از‌ ‌او‌ بجا نمانده ‌تا‌ ‌از‌ ‌آن‌ آنرا اداء نمايند گناهكار نمى باشد اگر ‌آن‌ دين ‌را‌ ‌در‌ راه معصيت ‌و‌ گناه خرج نكرده باشد، ولى اگر ‌در‌ راه معصيت بكار برده ‌يا‌ قصد اداى آنرا نداشته گناهكار است، ‌و‌ هرگاه وامدار معسر يعنى پريشان ‌و‌ تنگدست بوده ‌و‌ مرده مستحب است ‌كه‌ بستانكار ‌از‌ ‌او‌ بگذرد ‌كه‌ حضرت صادق- عليه السلام- فرموده: هرگاه وام ‌را‌ ‌بر‌ ‌او‌ حلال كند بجاى ‌هر‌ درهمى ‌ده‌ درهم ‌مى‌ دهند ‌و‌ هرگاه حلال ننمايد بجاى ‌هر‌ درهمى ‌يك‌ درهم خواهند داد):  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ مرا برهان ‌از‌ وامى ‌كه‌ ‌به‌ سبب ‌آن‌ آبرويم ‌را‌ ببرى، ‌و‌ هوشم ‌در‌ ‌آن‌ پريشان شود، ‌و‌ انديشه ‌ام‌ ‌به‌ ‌آن‌ پراكنده گردد، ‌و‌ كارم ‌در‌ چاره ‌ى‌ ‌آن‌ طول كشد  

―    و ‌به‌ ‌تو‌ پناه ‌مى‌ برم- ‌اى‌ پروردگارم- ‌از‌ اندوه قرض ‌و‌ انديشه ‌ى‌ آن، ‌و‌ ‌از‌ كار وام ‌و‌ بيخوابيش، ‌پس‌ ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ مرا ‌از‌ ‌آن‌ پناه ده، ‌و‌ ‌از‌ ‌تو‌ زنهار ‌و‌ پناه ‌مى‌ جويم- ‌اى‌ پروردگارم- ‌از‌ ذلت ‌و‌ خوارى وام ‌در‌ زندگى ‌و‌ ‌از‌ وبال ‌و‌ سختى ‌و‌ گرفتارى ‌آن‌ ‌پس‌ ‌از‌ مرگ، ‌پس‌ ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ مرا ‌به‌ توانگرى بسيار ‌يا‌ روزى ‌به‌ اندازه ‌ى‌ حاجت ‌و‌ نيازمندى ‌بى‌ ‌كم‌ ‌و‌ زياد ‌كه‌ هميشه باشد ‌از‌ ‌آن‌ برهان   

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ مرا ‌از‌ اسراف ‌و‌ زياده روى (در صرف مال) بازدار، ‌و‌ ‌به‌ بخشيدن ‌و‌ ميانه روى (در زندگى) مستقيم ساز (كه اعوجاج ‌و‌ كجى ‌در‌ ‌آن‌ راه نداشته ‌از‌ ‌حد‌ تجاوز ننمايم) ‌و‌ روش نيكو ‌در‌ معيشت ‌و‌ زندگى (صرف مال ‌به‌ اندازه ‌ى‌ توانائى) ‌را‌ ‌به‌ ‌من‌ بياموز (در ‌دل‌ ‌من‌ انداز طورى ‌كه‌ شايسته است رفتار نمايم، حضرت باقر عليه السلام فرموده: علامت ‌و‌ نشانه ‌ى‌ مومن ‌سه‌ چيز است: حسن تقدير ‌و‌ نيك اندازه گرفتن ‌در‌ معيشت، ‌و‌ شكيبائى ‌بر‌ مصيبت ‌و‌ سختى، ‌و‌ آموختن احكام دين) ‌و‌ مرا ‌به‌ لطف (پرورش) خود ‌از‌ بيجا خرج كردن بازدار- (گفته اند: اسراف زياده روى ‌در‌ صرف مال است ‌در‌ آنچه شايسته است، ‌و‌ تبذير زياده روى ‌در‌ صرف مال است ‌در‌ آنچه پسنديده نيست) ‌و‌ روزيهاى مرا ‌از‌ وسائل حلال روان گردان، ‌و‌ انفاق ‌و‌ خرج كردنم ‌را‌ ‌در‌ راههاى خير ‌و‌ نيكى بگردان (حضرت صادق- عليه السلام- فرموده: خير ‌و‌ نيكى نيست ‌در‌ كسى ‌كه‌ نخواهد گردآوردن دارائى ‌از‌ حلال ‌را‌ ‌كه‌ ‌به‌ ‌آن‌ آبروى خود ‌را‌ ‌از‌ گدائى كردن نگاه دارد ‌و‌ وامش ‌را‌ بپردازد ‌و‌ ‌به‌ خويشانش ببخشد) ‌و‌ ‌آن‌ دارائى ‌را‌ ‌كه‌ براى ‌من‌ گردنكشى ‌و‌ خودبينى آورد، ‌يا‌ ‌به‌ ظلم ‌و‌ ستم بكشاند، ‌يا‌ ‌در‌ ‌پى‌ ‌آن‌ گرفتار طغيان ‌و‌ سركشى گردم ‌از‌ ‌من‌ بگير  

―    بار خدايا همنشينى فقراء ‌و‌ درويشان ‌را‌ برايم محبوب گردان، ‌و‌ مرا ‌به‌ صبر ‌و‌ شكيبائى نيكو (صبرى ‌كه‌ نفس ‌به‌ ‌آن‌ اطمينان ‌و‌ آرامش داشته اضطراب ‌و‌ نگرانى ‌در‌ ‌آن‌ راه نيابد) ‌بر‌ همنشينى ايشان يارى فرما  

―    و آنچه ‌از‌ كالاى دنياى نابود شدنى ‌از‌ ‌من‌ گرفتى (مرا ‌بى‌ بهره نمودى) ‌پس‌ (عوض ‌و‌ بجاى) ‌آن‌ ‌را‌ ‌در‌ گنجينه هاى خود (در آخرت) ‌كه‌ هميشگى است برايم اندوخته نما  

―    و آنچه ‌از‌ مال ‌و‌ دارائى دنيا ‌كه‌ ‌به‌ ‌من‌ ارزانى داشته اى، ‌و‌ آنچه ‌از‌ كالاى ‌آن‌ ‌كه‌ براى ‌من‌ پيش انداخته ‌اى‌ (در دنيا عطا فرموده اى) وسيله ‌ى‌ رسيدن ‌به‌ جوار (رحمت) خود ‌و‌ پيوستن ‌به‌ قرب (فضل ‌و‌ كرم) خويش ‌و‌ وسيله ‌ى‌ ‌به‌ سوى بهشتت گردان، زيرا ‌تو‌ داراى احسان بزرگ ‌و‌ بسيار بخشنده ‌ى‌ بزرگوارى
.

................................

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

 telegram aparat

logo