در اين فراز از دعا ، امام معصوم عليه السلام درمان گرفتارى هاى متنوع را اسماى گوناگون خداوند متعال دانسته و رفع هر گرفتارى را در گرو يادكرد اسم متناسب با آن گرفتارى بازگو نموده است ؛ مثلا براى شفاى مريض بايد به اسم شافى متوسل شد نه به اسم ديگرى مانند : منتقم ، يا براى نفرين دشمن به اسم منتقم تمسك جست نه به اسم شافى . بنابراين ، هر اسم در عرصه ى خاصى از نهاد هستى حاكم است و بدين جهت امام عليه السلام آن جا كه مسئله ، به استغاثه ى گنه كاران مربوط است ، به اسم و صفت رحمت متوسل شده است و آن جا كه لابه ى درمانده اى در كار است ، به صفت احسان توجه فرموده است و در مورد اشك ريختن گنه كاران كلمه ى خيفت را ذكر نموده است و براى پناه افراد غريب و مطرود ، دو ويژگى انس گرفتن و عضد بودن بارى تعالى براى بندگان را راهشگا ديده است.
..............................
