امام سجاد عليه السلام در اين فراز از دعا توفيق يافتن در دعا را وابسته به تقدير الهى مى دانند ؛ يعنى مشيت حق بايد راه گشاى حركت قربى دعا كننده باشد و طبعا اين حسن تقدير ، خود از بزرگ ترين نعمت ها و درهاى رحمت الهى است كه بر روى بنده گشوده شده است ، زيرا چه بسيارند مردمانى كه به گرفتارى هاى گوناگون و كمر شكن مبتلا مى گردند ، ولى هرگز در دعا به روى آنها باز نمى شود و توفيق دست تضرع به آسمان دراز كردن را نمى يابند . پس معلوم است كه موفقيت در دعا ، خود بخش مهمى از رحمت حضرت حق است و نشانه ى اراده ى خير خالق براى بنده ى خود مى باشد .
مشروط بودن دعا به برداشته شدن موانع اجابت
از سوى ديگر ، امام عليه السلام اجابت را مشروط به اين مى داند كه خداوند متعال موانع سر راه اجابت را برطرف فرمايد ، چه اگر چه برداشته شدن مشكلات عادتا محال مى نمايد ، ولى آن چه براى ما بسيار مشكل است ، براى خدا بسيار آسان است . بدين ترتيب ، سختى هاى بسيار در اثر دعا به آسانى تبديل مى شود.
....................
