در مكارم الاخلاق طبرسى به سند خود از عبدالله بن مسعود، روايت مى نمايد گفت عبدالله بن مسعود: داخل شدم من و با پنج نفر از اصحاب ما بر حضرت ختمى مآب صلى الله عليه و آله روزى زمانى بود كه مبتلا بوديم به قحط و غلا چهار ماه بود كه دست ما نمى رسيد مگر به آب و شير و برگ درخت، عرض نموديم: يا رسول الله تا چه مقدار بايست ما مبتلا باشيم به اين گرسنگى شديد؟ فرمودند: از اين بليه نجات نخواهيد يافت مادامى كه زنده هستيد پس شكر و ثناء خالق خود نمائيد زيرا كه من تلاوت نمودم كتابى را كه خداى عزوجل بر من نازل نموده است و بر كسى كه پيش از من بوده است و نديدم در آن كتاب كه كسى داخل بهشت شود مگر كسانى كه صبر كننده باشند يابن مسعود خداى عزوجل مى فرمايد: انما يوفى الصابرون اجرهم بغير حساب، اولئك يجزون الغرفه بما صبروا، انى جزيتهم اليوم بما صبروا انهم هم الفائزون.
و خداى عزوجل مى فرمايد: جزاى صبركنندگان بهشت عنبر سرشت است و مر ايشان را به واسطه ى صبر ايشان دو اجر داده مى شود، مى فرمايد خداى تبارك و تعالى آيا گمان مى كنيد شما داخل بهشت مى شويد و حال آنكه نرسيده است به شما مثل چيزهائيكه رسيده است گذشتگان شما از بدى و ضرر البته خواهم امتحان نمود من شما را به اندكى از ترس و گرسنگى و نقصان در اموال و انفس و ثمرات و مژده بده صبركنندگان را، عرض نموديم: يا رسول الله كيانند صبركنندگان؟ فرمود: كسانى هستند كه صبر مى كنند بر طاعت خدا و از معصيت او، و كسانى هستند كه كسب حلال مى نمايند و اسراف نمى نمايند در معيشت و خرج خود و زياده از حاجت خودشان را از براى خداى خود صدقه دهند، پس ايشان رستگار شدند و به مطلب خود رسيدند.
........................
