فرازهاى اين دعا پرده از توجه تام توحيدى امام زين العابدين عليه السلام به ساحت قدس حضرت ربوبى برمى دارد ، زيرا با آن كه آن بزرگوار اين دعا را به هنگام پيش آمدن بيمارى ها ، ناراحتى ها و گرفتارى ها مى خوانده است ، ولى تو گويى كه اصلا هيچ ناملايمى متوجه آن حضرت نشده است ، چرا كه توجه او به خدا و آثار اخروى - معنوى بيمارى و بلا و مصيبت دوخته شده است .
اللهم لك الحمد على ما لم أزل أتصرف فيه من سلامة بدنى ، و لك الحمد على ما أحدثت بى من علة فى جسدى ، فما أدرى - يا الهى - أى الحالين أحق بالشكر لك ، و أى الوقتين أولى بالحمد لك ؛
پروردگارا ! تو را بر تندرستى اى كه تا كنون از آن بهره برده ام ، سپاس مى گويم و نيز تو را بر بيمارى كه گاه در بدنم پديد آورده اى شكر گزارم . اى معبود من ! نمى دانم بر كدام يك از اين دو (سلامتى يا بيمارى) بيشتر شكر كنم و نمى دانم كدام يك از دو وقت براى سپاس گزارى سزاوارتر است.
..............................
