و بعضى گفته اند: به معنى منت گذاشتن است و اين معنى در ظاهر كلام امام عليه السلام بعيد نيست لكن بعضى گفته اند: در اين صورت متعدى بالى شدن حسن ندارد، و مراد به حسن التجاوز آن است كه در مورد عقوبت و ايذاء اكرام و انعام نمايد.
يعنى: اى كسى كه منت گذاشته است به سوى بندگان خود به خوبى در گذشتن.
عادت: معنى او واضحست.
انابت: بازگشت نمودن، بدان كه اگر خداى عزوجل قبول انابه عبد نكند او را بايست مبتلا نمايد به امراض و اسقام و خوف و عذاب دنيوى و او را مبتلا نمى كند.
علامت قبول انابه ى او است، بلى در بعضى اشخاص خداى عزوجل قبول انابه ننموده است و لكن تاخير عقوبت ايشان نمود از جهت حكم و مصالحى كه خود مى داند و بس.
يعنى: اى كسى كه عادت داده است بندگان خود را در قبول نمودن توبه و بازگشت نمودن.
از حضرت امام محمد باقر عليه السلام مروى است كه: هر وقتى كه مومنى رجوع كند به استغفار و از خداى طلب غفران نمود و توبه كرد خداى عزوجل عود نمايد به آمرزيدن زيرا كه خداى عزوجل غفور و رحيم است.
............................



















