• تــازه ها
  • متن دعا
  • فراز صحیفه

آمار بازدید

بازدید امروز
بازدید دیروز
کل بازدیدها
828
1957
62386260
اوقات شرعی

وداع با‌ ماه رمضان

از دعاهاى  ‌آن حضرت است در‌  وداع با‌  ماه رمضان


o    خدايا، اى كه‌  خواهان پاداش از‌  كسى نيستى.

o    و اى كه‌  از‌  عطا  ‌و‌  بخشش پشيمان نمى گردى.

o    و اى كه‌  بنده ات را‌  همسان عملش پاداش نمى دهى (يعنى با‌  او‌  مقابله به‌  مثل نمى كنى).

o    بخشش تو‌  ابتدايى  ‌و‌  بى مقدمه،  ‌و‌  گذشتت از‌  روى تفضل،  ‌و‌  كيفرت عين عدالت،  ‌و‌  حكمت خير  ‌و‌  مصلحت است.

o    اگر چيزى ببخشى، بخشش خود را‌  با‌  منت نياميزى،  ‌و‌  اگر دريغ ورزى دريغت ستم  ‌و‌  تجاوز نباشد.

o    از كسى كه‌  تو‌  را‌  شكر كرده قدردانى مى كنى با‌   ‌آن كه‌  خود، شكرت را‌  به‌  او‌  الهام كرده اى.

o    و به‌   ‌آن كه‌  تو‌  را‌  ستوده عوض مى دهى با‌   ‌آن كه‌  خود، ستايش را‌  به‌  او‌  آموخته اى.

o    مى پوشانى عيب كسى را‌  كه‌  اگر مى خواستى رسوايش مى ساختى،  ‌و‌  جود  ‌و‌  بخشش مى كنى به‌  كسى كه‌  اگر مى خواستى محرومش مى داشتنى، حال  ‌آن كه‌  هر‌  دو‌  از‌  سوى تو‌  شايسته رسوايى  ‌و‌  محروميت اند، جز  ‌آن كه‌  تو‌  اساس كارهايت را‌  بر‌  تفضل نهاده اى،  ‌و‌  قدرتت را‌  بر‌  عفو  ‌و‌  گذشت جارى ساخته اى.

o    و با‌  كسى كه‌  تو‌  را‌  نافرمانى نموده با‌  بردبارى برخورد مى كنى،  ‌و‌  به‌  كسى كه‌  (با گناه) قصد ستم بر‌  خويش دارد مهلت مى دهى، زيرا با‌  درنگ خود منتظر بازگشت آنان مى مانى،  ‌و‌  تا‌  وقت توبه شتاب در‌  عذابشان را‌  ترك مى گويى، تا‌  هلاك شونده آنان به‌  خاطر تو‌  به‌  هلاكت نرسد،  ‌و‌  بدبخت آنان با‌  نعمت تو‌  به‌  بدبختى نيفتد، مگر پس‌  از‌  دادن هشدارهاى فراوان،  ‌و‌  تمام كردن حجت هاى پياپى،  ‌و‌  اينها همه از‌  روى كرم عفو توست اى كريم،  ‌و‌  به‌  خاطر بهره اى از‌  مهربانى توست اى بردبار.

o    تويى كه‌  درى را‌  به‌  سوى عفو خود به‌  روى بندگانت گشوده  ‌و‌   ‌آن را‌  توبه ناميده اى،  ‌و‌  رهنمايى از‌  وحى خود به‌  سوى  ‌آن گمارده اى تا‌  از‌  راه  ‌آن گم نشوند،  ‌و‌  تو- اى مبارك نام- فرموده اى: «به سوى خدا توبه كنيد توبه اى خالص، اميد است كه‌  پروردگار شما گناهانتان را‌  بزدايد  ‌و‌  شما را‌  به‌  بهشت هايى درآورد كه‌  نهرها از‌  زير آنها روان است.

o    روزى كه‌  خداوند پيامبر  ‌و‌  مؤمنان همراه او‌  را‌  خوار نمى سازد، نورشان از‌  پيش رو‌   ‌و‌  از‌  سمت راستشان در‌  حركت است، گويند: پروردگارا، نورمان را‌  براى ما‌  كامل ساز،  ‌و‌  ما‌  را‌  بيامرز، كه‌  تو‌  بر‌  هر‌  چيز توانايى.» پس‌  چه عذرى دارد كسى كه‌  از‌  ورود به‌  اين منزل- پس‌  از‌   ‌آن كه‌  درش را‌  گشوده  ‌و‌  برايش رهنما قرار داده اى - غفلت ورزد؟!

o    و تويى  ‌آن كه‌  بندگانت را‌  هر‌  چه بيشتر به‌  سوداى با‌  خود فراخوانده اى،  ‌و‌  در‌  اين سوداگرى سود آنان  ‌و‌  رستگارى آنان را‌  با‌  ورود بر‌  خودت  ‌و‌  بردن بهره بيشتر از‌  خويش در‌  نظر دارى، از‌  اين رو‌  تو- اى مبارك نام والا مقام- فرموده اى: «هر كه‌  كار نيك انجام دهد ده‌  برابر پاداش خواهد داشت،  ‌و‌  هر‌  كه‌  كار زشت كند جز به‌  همان اندازه كيفر نخواهد ديد».

o    و فرموده اى: «داستان (انفاق) كسانى كه‌  اموال خود را‌  در‌  راه خدا انفاق مى كنند داستان دانه اى است كه‌  هفت خوشه بروياند  ‌و‌  در‌  هر‌  خوشه اى صد دانه باشد،  ‌و‌  خداوند براى هر‌  كه‌  بخواهد چند برابر مى كند» ،  ‌و‌  فرموده اى: «كيست كه‌  خدا را‌  قرضى نيكو دهد تا‌  خداوند  ‌آن را‌  براى او‌  چندين  ‌و‌  چند برابر كند؟»  ‌و‌  آيات ديگرى نظير  ‌آن در‌  بيان چند برابر شدن نيكى ها، كه‌  در‌  قرآن فرو فرستاده اى.

o    و تويى كه‌  بندگان خود را‌  با‌  سخن غيبى خود (با وحى)  ‌و‌  با‌  ترغيب  ‌و‌  تشويقت كه‌  بخت  ‌و‌  بهره آنان در‌   ‌آن نهفته، به‌  چيزى ره‌  نمودى كه‌  اگر  ‌آن را‌  از‌  نظرشان مى پوشاندى ديدگانشان  ‌آن را‌  درنمى يافت،  ‌و‌  گوش هاشان فرانمى گرفت،  ‌و‌  عقل  ‌و‌  دركشان بدان نمى رسيد،  ‌و‌  فرمودى: «مرا ياد كنيد تا‌  شما را‌  ياد كنم،  ‌و‌  سپاس مرا بجا آوريد  ‌و‌  مرا ناسپاسى نكنيد.»  ‌و‌  فرمودى: «اگر سپاس گزاريد حتما بر‌  نعمت شما بيفزايم،  ‌و‌  اگر ناسپاسى كنيد بدانيد كه‌  عذاب من‌  سخت است».

o    و فرمودى: «مرا بخوانيد تا‌  شما را‌  اجابت كنم، كسانى كه‌  از‌  عبادت من‌  تكبر  ‌و‌  گردن فرازى مى كنند به‌  زودى با‌  خوارى  ‌و‌  سرافكندگى داخل دوزخ خواهند شد.» پس‌  دعا كردن به‌  درگاهت را‌  عبادت ناميدى  ‌و‌  ترك  ‌آن را‌  استكبار  ‌و‌  گردن فرازى خواندى،  ‌و‌  بر‌  ترك  ‌آن دخول در‌  دوزخ با‌  سرافكندگى را‌  هشدار دادى.

o    پس با‌  نعمت خودت تو‌  را‌  ياد كردند  ‌و‌  با‌  تفضل خودت تو‌  را‌  سپاس گزارند،  ‌و‌  به‌  فرمان خودت تو‌  را‌  خواندند،  ‌و‌  براى رضاى تو‌  صدقه دادند تا‌  به‌  افزونى نعمتت دست يابند،  ‌و‌  در‌  همه اينها نجات آنان از‌  خشم تو‌   ‌و‌  دستيابى شان به‌  خشنودى تو‌  نهفته است.

o    و اگر يكى از‌  آفريدگان آفريده اى ديگر را‌  از‌  سوى خود به‌  مانند همان چيزى كه‌  تو‌  از‌  سوى خويش بندگانت را‌  به‌   ‌آن رهنمايى فرموده اى رهنمايى مى كرد، موصوف به‌  احسان  ‌و‌  بخشندگى مى شد  ‌و‌  به‌  هر‌  زبانى مورد ستايش قرار مى گرفت. پس‌  سپاس  ‌و‌  ستايش تو‌  را‌  تا‌  راهى به‌  سپاس  ‌و‌  ستايشت يافت مى شود،  ‌و‌  تا‌  لفظى براى سپاس  ‌و‌  ستايشت باقى است كه‌  تو‌  را‌  بدان بستايند،  ‌و‌  معنايى وجود دارد كه‌  به‌  سپاس  ‌و‌  ستايشت منتهى شود.

o    اى كه‌  با‌  احسان  ‌و‌  تفضل، حمد  ‌و‌  ستايش بندگانت را‌  برانگيخته اى،  ‌و‌  آنان را‌  غرق نعمت هاى فراوان  ‌و‌  بى دريغت ساخته اى، چه آشكار  ‌و‌  پخش است نعمت هاى تو‌  در‌  ميان ما،  ‌و‌  چه فراوان است بخشش هاى تو‌  بر‌  ما،  ‌و‌  چه مخصوص گرديده است نيكى هاى تو‌  در‌  حق ما!

o    ما را‌  به‌  دينى كه‌  خود برگزيده،  ‌و‌  آيينى كه‌  خود پسنديده،  ‌و‌  راهى كه‌  خود هموار ساخته اى ره‌  نمودى،  ‌و‌  را‌  ه تقرب  ‌و‌  نزديكى به‌  خود  ‌و‌  رسيدن به‌  كرامت خويش را‌  به‌  ما‌  نشان دادى.

o    خدايا،  ‌و‌  تو‌  از‌  گزيده ترين  ‌آن وظايف  ‌و‌  ويژه ترين  ‌آن واجبات، ماه رمضان را‌  قرار دادى كه‌   ‌آن را‌  در‌  ميان ديگر ماه ها ويژگى بخشيدى،  ‌و‌  از‌  ميان ديگر زمان ها  ‌و‌  روزگاران برگزيدى،  ‌و‌  بر‌  ساير اوقات سال ترجيح دادى، زيرا كه‌  در‌   ‌آن قرآن  ‌و‌  نور را‌  نازل كردى،  ‌و‌  ايمان (اعمال يا‌  امان بخشى) را‌  در‌   ‌آن دو‌  چندان نمودى،  ‌و‌  روزه را‌  در‌   ‌آن واجب كردى،  ‌و‌  ترغيب به‌  نماز  ‌و‌  شب زنده دارى نمودى،  ‌و‌  شب قدر را‌  كه‌  هزار ماه بهتر است در‌   ‌آن بزرگى بخشيدى.

o    سپس ما‌  را‌  بر‌  ساير امت ها به‌  اين ماه برترى دادى،  ‌و‌  به‌  فضيلت  ‌آن ما‌  را- نه اهل آيين هاى ديگر را- برگزيدى، پس‌  به‌  فرمان تو‌  روزش را‌  روزه داشتيم،  ‌و‌  به‌  ياريت شبش را‌  به‌  نماز  ‌و‌  نياز برخاستيم،  ‌و‌  با‌  روزه دارى  ‌و‌  نمازگزارى در‌   ‌آن خود را‌  در‌  معرض رحمتت كه‌  ما‌  را‌  در‌  معرض  ‌آن قرار داده اى قرار داديم،  ‌و‌  رشته اتصالى به‌  پاداش تو‌  پيدا كرديم،  ‌و‌  تو‌  دارنده  ‌آن چيزى هستى كه‌  از‌  درگاهت خواستار شوند،  ‌و‌  بخشنده هر‌  فضلى هستى كه‌  از‌  پيشگاهت طلب كنند،  ‌و‌  نزديك به‌  هر‌  كسى هستى كه‌  جوياى قرب تو‌  باشد.

o    و همانا اين ماه در‌  ميان ما‌  در‌  مقام ستوده اى قرار داشت،  ‌و‌  چون يارى نيكوكار همراه ما‌  بود،  ‌و‌  برترين سود جهانيان را‌  به‌  ما‌  رساند،  ‌آن گاه با‌  پايان يافتن وقتش  ‌و‌  سپرى شدن مدتش  ‌و‌  كامل شدن تعداد روزهايش از‌  ما‌  جدا گرديد.

o    پس  ‌آن را‌  وداع گوييم وداع با‌  كسى كه‌  فراقش بر‌  ما‌  گران است،  ‌و‌  رفتنش براى ما‌  وحشت زا  ‌و‌  اندوه بار است،  ‌و‌  بر‌  ماست كه‌  عهدش را‌  حفظ كنيم  ‌و‌  حرمتش را‌  پاس بداريم  ‌و‌  حقش را‌  ادا كنيم. پس‌  گوييم: بدرود اى ماه بزرگ خدا،  ‌و‌  اى عيد دوستان او.

o    بدرود اى گرامى ترين اوقاتى كه‌  همدم  ‌آن بوديم،  ‌و‌  اى بهترين ماه از‌  نظر روزها  ‌و‌  ساعت ها كه‌  پشت سر‌  نهاديم.

o    بدرود اى ماهى كه‌  برآمدن آرزوها در‌  تو‌  نزديك،  ‌و‌  اعمال در‌  تو‌  منتشر  ‌و‌  گسترده بود.

o    بدرود اى يارى كه‌  تا‌  بودى بلند قدر بودى،  ‌و‌  چون از‌  دست رفتى فقدانت دردناك  ‌و‌  غم بار است،  ‌و‌  اى مايه اميدى كه‌  فراقت دردناك است.

o    بدرود اى همدمى كه‌  چون روى آوردى با‌  انس خود شادى آفريدى،  ‌و‌  چون سپرى شدى غم  ‌و‌  وحشت انگيختى.

o    بدرود اى همسايه اى كه‌  دل ها در‌  تو‌  نرم بود،  ‌و‌  گناهان در‌  تو‌  كم.

o    بدرود اى ياورى كه‌  بر‌  ضد شيطان يارى كردى،  ‌و‌  اى همراهى كه‌  راه هاى احسان را‌  هموار نمودى.

o    بدرود كه‌  چه فراوانند آنان كه‌  در‌  تو‌  از‌  عذاب خدا آزاد شدند،  ‌و‌  چه خوشبختند آنان كه‌  حرمت تو‌  را‌  به‌  سبب خودت پاس داشتند!

o    بدرود كه‌  چه پاك كننده بودى گناهان را،  ‌و‌  چه پوشاننده بودى انواع عيب ها را!

o    بدرود كه‌  چه دراز بودى بر‌  گنه پيشگان،  ‌و‌  چه پر هيبت بودى در‌  دل هاى مؤمنان!

o    بدرود اى ماهى كه‌  روزهاى ديگر با‌  تو‌  رقابت نتواند كرد.

o    بدرود اى ماهى كه‌  از‌  هر‌  آفتى به‌  دور بودى.

o    بدرود اى ماهى كه‌  بد معاشرت  ‌و‌  نكوهيده دمساز نبودى.

o    بدرود چنان كه‌  با‌  بركت ها بر‌  ما‌  درآمدى،  ‌و‌  آلودگى گناهان را‌  از‌  ما‌  شستى.

o    بدرود كه‌  نه از‌  روى دلزدگى با‌  تو‌  وداع كرديم،  ‌و‌  نه به‌  خاطر ملالت روزه ات را‌  ترك نموديم.

o    بدرود كه‌  پيش از‌  فرا رسيدنت طالب ديدار تواند،  ‌و‌  پيش از‌  تمام شدنت بر‌  رفتنت اندوه خورند.

o    بدرود كه‌  چه بدى هاى به‌  سبب تو‌  از‌  ما‌  دور شد،  ‌و‌  چه خوبى ها به‌  سبب تو‌  بر‌  سر‌  ما‌  ريخته شد!

o    بدرود با‌  تو‌   ‌و‌  با‌  شب قدرى كه‌  بهتر از‌  هزار ماه است.

o    بدرود كه‌  ديروز چه حريص بر‌  تو‌  بوديم،  ‌و‌  فردا چه مشتاق ديدار توايم!

o    بدرود با‌  تو‌   ‌و‌  با‌  فضيلت تو‌  كه‌  از‌   ‌آن محروم شديم،  ‌و‌  با‌  بركات گذشته ات كه‌  از‌  دست داديم.

o    خدايا، ما‌  اهل اين ماهى هستيم كه‌  ما‌  را‌  به‌  سبب  ‌آن شرافت بخشيدى،  ‌و‌  به‌  نعمت خويش ما‌  را‌  بدان موفق داشتى  ‌آن گاه كه‌  مردمان بدبخت وقت  ‌آن را‌  ندانستند،  ‌و‌  به‌  خاطر شقاوتشان از‌  فضل  ‌آن محروم ماندند.

o    تويى صاحب شناخت آن، كه‌  ما‌  را‌  بدان برترى دادى،  ‌و‌  صاحب آداب  ‌و‌  رسوم آن، كه‌  ما‌  را‌  بدان هدايت فرمودى،  ‌و‌  ما‌  به‌  توفيق تو- با‌  همه كوتاهى ها- به‌  روزه  ‌و‌  نماز  ‌آن پرداختيم،  ‌و‌  در‌   ‌آن اندكى از‌  وظايف بسيار را‌  بجا آورديم.

o    خدايا، پس‌  تو‌  را‌  سپاس  ‌و‌  ستايش گوييم در‌  حالى كه‌  به‌  بدكردارى خود اقرار داريم،  ‌و‌  به‌  سهل انگارى خويش اعتراف مى كنيم،  ‌و‌  از‌  دل خود به‌  تو‌  قول پشيمانى مى دهيم،  ‌و‌  با‌  زبان خود به‌  راستى اعتذار مى جوييم، پس‌  ما‌  را‌  با‌  همه كوتاهى اى كه‌  در‌  اين ماه به‌  ما‌  دست داده پاداشى ده‌  كه‌  بدان سبب فضل مطلوب را‌  دريابيم،  ‌و‌  انواع ذخيره هاى مورد حرص  ‌و‌  رغبت را‌  عوض يابيم.

o    و قبول عذر را‌  بر‌  حقوقى كه‌  درباره  ‌آن ها كوتاهى كرده ايم در‌  حق ما‌  لازم ساز،  ‌و‌  عمر ما‌  را‌  به‌  ماه رمضان آينده كه‌  در‌  پيش داريم برسان، پس‌  چون ما‌  را‌  به‌   ‌آن ماه رساندى بر‌  انجام عباداتى كه‌  شايسته آنى يارى ده،  ‌و‌  براى قيام به‌  طاعاتى كه‌  سزاوار چنين ماهى است موفق بدار،  ‌و‌  از‌  اعمال شايسته به‌  مقدارى كه‌  اداى حق تو‌  را‌  در‌  اين دو‌  ماه از‌  ماه هاى روزگار (رمضان گذشته  ‌و‌  آينده) در‌  برداشته باشد براى ما‌  جارى ساز.

o    خدايا،  ‌و‌  هر‌  گناه كوچك  ‌و‌  بزرگى كه‌  در‌  اين ماه به‌   ‌آن نزديك شديم، يا‌  هر‌  گناهى كه‌  به‌   ‌آن درافتاديم،  ‌و‌  هر‌  خطايى كه‌  در‌  اين ماه به‌  عمد يا‌  فراموشى انجام داديم كه‌  در‌   ‌آن به‌  خود ستم كرديم، يا‌  بدان سبب حرمت كس ديگرى را‌  دريديم، پس‌  بر‌  محمد  ‌و‌  آل‌  او‌  درود فرست،  ‌و‌  (آن گناهان) ما‌  را‌  به‌  پرده خود بپوشان،  ‌و‌  به‌  عفو خود از‌  ما‌  درگذر،  ‌و‌  ما‌  را‌  در‌  برابر ديده سرزنش كنندگان قرار مده،  ‌و‌  زبان طعن زنندگان را‌  بر‌  ما‌  دراز مكن،  ‌و‌  ما‌  را‌  به‌  كارى كه‌  سبب فروريختن  ‌و‌  كفاره كارهايى مى شود كه‌  در‌  اين ماه از‌  ما‌  نمى پسنديدى وادار، به‌   ‌آن مهر  ‌و‌  رأفتت كه‌  پايان ندارد،  ‌و‌  فضل  ‌و‌  بخششت كه‌  كاهش نپذيرد.

o    خدايا، بر‌  محمد  ‌و‌  آل‌  او‌  درود فرست،  ‌و‌  مصيبت ما‌  را‌  در‌  فقدان اين ماه مان جبران نما،  ‌و‌  روز عيد  ‌و‌  روز فطرمان را‌  بر‌  ما‌  مبارك گردان،  ‌و‌   ‌آن را‌  از‌  بهترين روزهايى كه‌  بر‌  ما‌  گذشته قرار ده، جلب كننده ترين روز نسبت به‌  عفو تو،  ‌و‌  محو كننده ترين روز نسبت به‌  گناه ما؛  ‌و‌  گناهان پنهان  ‌و‌  آشكار ما‌  را‌  بر‌  ما‌  ببخش.

o    خدايا، با‌  سپرى شدن اين ماه جامه خطاهاى ما‌  را‌  از‌  ما‌  بكن،  ‌و‌  با‌  بيرون رفتنش ما‌  را‌  از‌  گناهان مان بيرون آر،  ‌و‌  ما‌  را‌  از‌  خوشبخت ترين كسانى قرار ده‌  كه‌  به‌  سبب اين ماه به‌  سعادت رسيدند،  ‌و‌  از‌  پر بهره ترين  ‌و‌  بهره مندترين كسانى قرار ده‌  كه‌  در‌  اين ماه  ‌و‌  از‌  اين ماه بهره بردند.

o    خدايا،  ‌و‌  هر‌  كه‌  حق اين ماه را‌  چنان كه‌  بايد رعايت كرده،  ‌و‌  حرمت  ‌آن را‌  چنان كه‌  بايد نگاه داشته،  ‌و‌  به‌  احكام  ‌و‌  حدود  ‌آن چنان كه‌  بايد عمل نموده،  ‌و‌  از‌  گناهان در‌   ‌آن چنان كه‌  بايد پرهيز كرده، يا‌  عملى قربت انگيز را‌  كه‌  خشنودى تو‌  را‌  برايش به‌  دنبال دارد  ‌و‌  رحمتت را‌  متوجه او‌  مى سازد به‌  قصد قربت به‌  درگاهت انجام داده، پس‌  مانند  ‌آن را‌  از‌  ثروت بى نهايت خود به‌  ما‌  ببخش،  ‌و‌  چند برابر  ‌آن را‌  فضل خويش به‌  ما‌  عطا كن، زيرا كه‌  چشمه فضل تو‌  فروكش نكند،  ‌و‌  گنجينه هاى تو‌  كاهش نيابد بلكه پيوسته جوشان  ‌و‌  ريزان است،  ‌و‌  معادن احسانت فنا نپذيرد،  ‌و‌  عطاى تو‌  به‌  راستى عطايى گواراست.

o    خدايا، بر‌  محمد  ‌و‌  آل‌  او‌  درود فرست،  ‌و‌  مانند پاداش كسانى كه‌  در‌  اين ماه روزه گرفتند،  ‌و‌  يا‌  تا‌  روز قيامت در‌  اين ماه تو‌  را‌  بندگى مى كنند براى ما‌  بنويس.

o    خدايا، در‌  اين روز فطرمان كه‌   ‌آن را‌  روز عيد  ‌و‌  شادى مؤمنان  ‌و‌  محل اجتماع  ‌و‌  همايش اهل آيين خويش قرار داده اى، از‌  هر‌  گناهى كه‌  كرده ايم، يا‌  هر‌  كار زشتى كه‌  در‌  گذشته انجام داده ايم، يا‌  انديشه بدى كه‌  از‌  خاطر گذرانده ايم به‌  درگاهت توبه مى كنيم، توبه كسى كه‌  قصد ندارد ديگر به‌  گناهى بازگردد،  ‌و‌  دوباره خطايى مرتكب شود، توبه اى پاك  ‌و‌  خالص كه‌  پيراسته از‌  شك  ‌و‌  ترديد باشد؛ پس‌   ‌آن را‌  از‌  ما‌  بپذير،  ‌و‌  از‌  ما‌  خشنود باش،  ‌و‌  ما‌  را‌  بر‌   ‌آن پايدار بدار.

o    خدايا، ترس از‌  كيفرهاى هشدار داده شده،  ‌و‌  شوق پاداش هاى وعده داده شده را‌  روزى ما‌  كن، تا‌  لذت آنچه را‌  كه‌  به‌  دعا از‌  تو‌  مى خواهيم،  ‌و‌  اندوه (عاقبت) آنچه را‌  كه‌  از‌   ‌آن به‌  تو‌  پناه مى آوريم دريابيم.

o    و ما‌  را‌  نزد خود از‌  توبه كارانى قرار ده‌  كه‌  محبت خويش را‌  براى آنان لازم ساخته اى،  ‌و‌  بازگشت به‌  طاعتت را‌  از‌  آنان پذيرفته اى، اى دادگرترين دادگران.

o    خدايا، از‌  پدران  ‌و‌  مادران  ‌و‌  همكيشان ما‌  چه آنان كه‌  درگذشته اند  ‌و‌  چه آنان كه‌  تا‌  روز قيامت مى آيند، از‌  همه آنان درگذر.

o    خدايا، بر‌  محمد  ‌و‌  آل‌  او‌  درود فرست چنان كه‌  بر‌  فرشتگان مقربت درود فرستادى،  ‌و‌  بر‌  او‌   ‌و‌  آلش درود فرست چنان كه‌  بر‌  پيامبران مرسل خود درود فرستادى،  ‌و‌  بر‌  او‌   ‌و‌  آلش درود فرست چنان كه‌  بر‌  بندگان شايسته ات درود فرستادى،  ‌و‌  افزون تر از‌  همه آنها درود فرست اى پروردگار جهانيان، درودى كه‌  بركت  ‌آن به‌  ما‌  رسد،  ‌و‌  سود  ‌آن عايد ما‌  شود،  ‌و‌  دعاى ما‌  به‌  خاطر  ‌آن مستجاب گردد، كه‌  تو‌  گرامى ترين كسى هستى كه‌  به‌  او‌  راغب شوند،  ‌و‌  كفايت كننده ترين كسى هستى كه‌  بر‌  او‌  توكل كنند،  ‌و‌  بخشنده ترين كسى هستى كه‌  از‌  فضل او‌  درخواست نمايند،  ‌و‌  تو‌  بر‌  هر‌  چيز توانايى.

.....................

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

 telegram aparat

logo