بخشی از دعای دوازدهم صحیفه سجادیه:
1- خداوند امور فاسد بندگانش را از راه توبه اصلاح
امام زين العابدين عليه السلام در اين فراز از درگاه پروردگار خواسته كه بشارت هاى الهى را در دنيا دريافت كند نه در آخرت . اين كرامت الهى خود داراى دامنه ى وسيعى است ؛ از جمله :
1. دريافت امان آخرتى در دنيا ، كه تنها براى كسى ميسور است كه از آب و خاك اين عالم رهايى يافته و داراى تجرد برزخى و يا احيانا تجرد عقلانى و مصداق فرمايش اميرمؤمنان عليه السلام گردد كه مى فرمايد :
و ما برح لله - عزت آلآؤه - فى البرهة بعد البرهة و فى أزمان الفترات عباد ناجاهم فى فكرهم ، و كلمهم فى ذات عقولهم ؛
خداوند - كه نعمت هايش سربلند باد - در ايام فترت - و فاصله ى فراوان ميان پيامبران كه گمان مى شود مردم به دنيا روى آورده و از خداوند روى گردانده اند بندگانى دارد كه با آنها به نحوى به گفت و گو پرداخته و به فكر و عقل آنان پيوسته الهام مى فرمايد .
به نظر مى رسد اين گونه راز و نيازهاى خداوند با بندگان ، از مصاديق مژده هايى است كه مضمون آيه ى (لهم البشرى فى الحياة الدنيا) بدان اشاره دارد .
2. آرامش خاطر در دنيا ؛ كه كرامت فوق العاده اى است از سوى خداوند متعال به بندگان خاص خود .
3. برترى فوق العاده ؛ كه موجب مى شود انسان با ساختار قيامت و عوالم ديگر آشنا شده و به راحتى آماده سفر شود .
از خداوند منان درخواست مى كنيم كه به همه ى ما اين كرامت هاى عظيم را كرامت فرمايد .
أللهم و امزج مياههم بالوباء ، و أطعمتهم بالأدواء ، وارم بلادهم بالخسوف ، و ألح عليها بالقذوف ، و افرعها بالمحول ، و اجعل ميرهم فى أحص أرضك و أبعدها عنهم ، و امنع حصونها منهم ، أصبهم بالجوع المقيم و السقم الأليم ؛
خداوندا ، آب هاى آنان را به ميكروب و خوردنى هايشان را به بيمارى ها مخلوط گردان و شهرهايشان را در زمين فرو بر و آنان را به عذاب هاى گوناگون و پى در پى دچار ساز و آنان را با قطع روزى و نباريدن باران محدود گردان و غذا و طعام آنان را در خشك ترين و بى خيرترين منطقه ى زمين قرار ده و گرسنگى و بلاى پيوسته بر آنان نازل گردان.
...........................
