امام معصوم عليه السلام در اين فراز از مبدئى خبر مى دهد كه هر كارى از او ساخته است و در همه ى گرفتارى ها و نگرانى ها چاره سازى مى كند ؛ يعنى در غم ها ، محروميت ها ، شكست ها ، سختى ها ، ضررها و فسادها قدرت جايگزينى دارد و نيز بر تغيير حوادث و پيش آمدها توانا است و اگر به اين مبدأ پر قدرت تكيه زنيم به احدى نيازمند نخواهيم بود ، زيرا ثروت هايى كه در اختيار ثروتمندان است ، همگى از آن خدا است و او چند روزى آنها را در اختيار آنان قرار داده است . حال كه واقعيت اين است ، چرا ما از خود خدا درخواست نكنيم و به منشأ و مبدأ اصلى روى نكنيم ؟! بيچاره انسان كه بارها تكيه گاهى براى خود مى يابد و با اعتماد به او سرمايه گذارى مى كند ، اما تكيه گاه مورد نظر در لحظه ى ضرورت فرومى ريزد و آرزوها بر باد مى رود و طوفان يأس و نااميدى طومار زندگى را در هم مى پيچد و تمام رشته هاى اميد را از هم مى گسلد . از نگاه ديگر بايد گفت : پى آمد چنين خطاى عظيمى ، دويدن در پى سراب است . البته اين پى آمد از ديد آگاهان به سنت هاى حاكم بر نظام آفرينش ، حادثه اى اتفاقى و غيرمنتظر نمى نمايد ، بلكه جريانى طبيعى است ، چه اعتماد چنين شخصى غلط بوده و به دنبال سراب مى دويده است و جز مردن از عطش ره آوردى براى او نخواهد داشت ؛ قرآن كريم مى فرمايد :
(و الذين كفروا أعمالهم كسراب بقيعة يحسبه الظمآن ماء حتى اذا جاءه لم يجده شيئا و وجد الله عنده)؛
آنان كه به خدا ايمان ندارند ، كارهايشان همانند سرابى است كه فرد تشنه آن را آب مى پندارد و آن گاه كه بدان مى رسد ، هيچ (آبى) نمى بيند و در آن جا خدا را مى يابد.
به همين جهت ، امام عليه السلام با جمله هاى كوتاه و رسا و زيبا ، يگانه راه را به سرگشته هاى حيرت زده و راه گم كرده ، نمايانده است . امام با مقدم داشتن كلمه ى «أنت» و «بك» و «عندك» در اين فراز ، خداوند متعال را تنها پناه گاه انسان معرفى كرده كه خدايا ! تو تنها يار و پناه هستى ، پس چون چنين است عافيت قبل از بلا و حصول مطلوب پيش از رنج و دورى از شماتت مردم را نصيب من گردان، چرا كه شماتت مردم به هنگام درخواست از ايشان، به خوبى رخ مى نمايد وآن گاه است كه انسان نتيجه ى اعتماد به خدا را نيك درمى يابد.
پيدايش گشايش امور در نتيجه ى اعتماد به حضرت حق سبحانه ، گذشته از آيات و روايات ، نشانه هاى عينى بسيار دارد كه اگر كسى بخواهد كرامت ها و الطاف بزرگى را كه در اثر توكل و تسليم ، نصيب بندگان صالح خدا شده و مشكلات آنان را مرتفع ساخته است ، جمع آورى كرده و با سندهاى معتبر نقل كند ، حجم عظيمى را مى طلبد . اين گونه كرامت ها كم نيست ، اما شرط آن توكل دقيق و معقول است كه اگر كسى بدان توفيق يابد ، قطعا پى آمدهاى حيرت انگيز و اعجاب آور صنع حضرت ربوبى را به عيان خواهد ديد .
اللهم صل على محمد و آله ، وادرأ عنى بلطفك ، و اعذنى بنعمتك ، و أصلحنى بكرمك ، و داونى بصنعك ، و أظلنى فى ذراك ، و جللنى رضاك ، و وفقنى اذا اشتكلت على الأمور لأهداها ، و اذا تشابهت الأعمال لأزكاها ، و اذا تناقضت الملل لأرضاها ؛
خدايا ! بر حضرت محمد و خاندان او درود فرست و ناگوارى ها را به لطف خود از من دور گردان و به نعمت خود مرا پرورش ده (در نعمت هاى خود پناهم بده) و به كرمت اصلاحم كن و به صنع حكيمانه ات مرض جهل و تباهى مرا مداوا فرما و در سايه ى رحمت خود پناهم ده و با خشنودى خود بزرگ دار و در مشكل ترين امور توفيق انتخاب بهترين را مرحمت كن و در بين رفتارها و كارهاى متشابه به پاك ترين روش رهنمون باش و آن گاه كه مذاهب گوناگون بر خلاف يكديگر برخيزند ، مرا به آن كه پسنديده تر است ، هدايت فرما.
.......................
