برنامه روزانه یك مسلمان
بخشی از دعای ششم صحیفه سجادیه
یك مسلمان باید برنامه
نادانى و غفلت دو زنجير مستحكم شيطان است كه با آن دو به مشكل ترين هدف خود مى رسد ، زيرا هرگاه بتواند فكر را ببندد و راه عقل را تيره و تار سازد ، هيچ مشكل ديگرى بر سر راه خود نخواهد داشت و اگر كسى به كورى فكر و بسته شدن عقل گرفتار گردد ، با تمام وجود در اختيار شيطان قرار مى گيرد و آماده ترين طعمه اى است كه در هاضمه ى اين دشمن ديرينه ى انسان گوارش مى يابد و هدايت گران براى بيرون آوردن او از تسلط شيطان به سادگى راهى نمى يابند و چه بسا چنين فردى خود در وجود شيطان ذوب شود و در سلك اعوان و انصار او درآيد و غافل ترين و دورترين فرد از رحمت الهى گردد . بدا به حال انسانى كه رحمت و نعمت الهى را كه مى بايست در راه سعادت خود هزينه كند ، در راه پيروى از شيطان خرج كند و از ابواب گشوده ى رحمت بگريزد و به سوى دام ناگسستنى دشمن روى نهد .
بنابراين ، غفلت از خدا و نادانى به دستورهاى او ، خميرمايه ى تمامى بدى ها است و شيطان براى غافل ساختن آدمى ، سرمايه گذارى هنگفتى مى كند . از اين روى ، توجه به توصيه هاى مكرر خداوند سبحان به لزوم احتراز از اين دشمن قسم خورده ، بسيار حياتى است .
در واقع ، شخص غافل ، همانند مسافرى است كه راه افتاده است ، در حالى كه نه مسير را مى شناسد و نه مقصد را مى داند و نه از وجود دشمن و كيستى او آگاهى دارد . با چنين شب تاريك و بيم موج و گرداب سخت ، انجام كار وى بدان جا ختم مى گردد كه ديگر اصلاح حال وى از دست طبيبان نفوس نيز خارج شده و درهاى اميد به روى او بسته و در حرمان ابدى غوطه ور خواهد شد .
صلاح كار كجا و من خراب كجا
ببين تفاوت راه از كجاست تا به كجا
از اين رو ، چنين فردى از هدايت گران الهى ، بيگانه است و در جهنم فرياد مى زند : (يا ليتنى اتخذت مع الرسول سبيلا ؛ كاش با پيامبر همگام مى شدم !) و چون از دشمن شناسى غفلت ورزيده است ، بانگ برمى دارد : (ليتنى لم أتخذ فلانا خليلا ؛ كاش با فلان (فاسد) دوستى نداشتم !) زيرا نه به راهنما گوش هوش سپرده ، و نه كتاب سعادت جاودانى را ارج نهاده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرياد برمى آورد : (ان قومى اتخذوا هذا القرآن مهجورا؛ پروردگارا ، قوم من اين قرآن را رها كرده اند.)
با اين حال ، طبيعى است كه در ارتكاب گناه ، زشت تر و در پى جويى باطل كوشاتر و پيوسته پوينده ى كژ راهه ها باشد و در تمامى عمر خود يك روز در نيك بختى چشم باز نكرده و آفتاب هدايت و سعادت را نديده و يك آن در فضاى انسانيت تنفس نكرده باشد.
....................
