• بخشی از دعای 49
خداوند شما را هدایت كرد، اما راه صلاح را نرفتید و در پی خواهش
سخط: بضم سين و فتح آن به معنى غضب است.
مقت: به معنى دشمن نمودن است فرق ما بين آنها به حسب اعتبار است يعنى آيا واجب نمودى تو براى من در اين مقام خشم و غضب خود را يا اينكه لازم نمودى براى من در وقت دعا نمودن من دشمنى خود را بدان كه كينه و غضب را نسبت به خداى تعالى دادن مجاز است و اين صفات صفت انسانى است يعنى امرى جاى آورده شود كه سبب اين امور شود به عبارت اخرى: عقوباتى كه موجب سخط و غضب شود پناه بايست برد به خداى عزوجل اگر انسان مرتكب شود معصيتى را كه سبب سخط و غضب شود زيرا كه تحصيل رضاى او نمودن كمال صعوبت و اشكال دارد.
يعنى: پاك و منزهى از اين كه عفو ننمائى يا اينكه قبول توبه نفرمائى يا اينكه مايوس و نااميد نمائى.
مايوس نخواهم رفت از درگاه تو و حال آنكه به تحقيق باز نمودى تو در توبه ى به سوى خود را.
قبول توبه واجب است بر خداى عزوجل عقلا و نقلا لكن تحصيل او كمال صعوبت دارد. حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمودند كه: آيا مى دانيد كه كيست توبه كننده؟ عرض نمودند: نمى دانيم يا رسول الله (ص) فرمودند: اگر بنده ى توبه نمود و خصماء خود را راضى ننمود پس او توبه ننموده است، و اگر توبه و عمل خود را زياد ننمود او توبه ننموده است، و اگر توبه نمود و لباس خود را تغيير نداد او توبه ننموده است،
و اگر توبه نمود و حفظ زبان او نشد و قلب او باز نشد و دست او باز نشد او توبه ننموده است، كسى كه توبه نمود و آرزوى او كم نگرديد او توبه ننموده است، اگر توبه نمود و زيادتى قوت خود را نداد توبه ننموده است زمانيكه مستقيم شد بر اين صفات او توبه نموده است.
......................
