• بخشی از دعای شانزدهم
1- خداوند هر كس را كه پس از توكل به او، درباره فقرش شكایت به
اطافه: دور گردانيدن و احاطه نمودن، كسى كه معصيت كسى نمايد آن كس از معصيت كننده بى ميل و بى رغبت است و معصيت كننده كه در مقام عفو و در گذشتن از او بيرون آيد به هر جانب كه او از روى بى ميلى توجه كند او نيز به همان جانب توجه نمايد.
پس گويا بر او طواف و احاطه نموده است.
يعنى: اى كسى كه مهربانتر است از هر كس كه طواف او نموده اند طلب آمرزش كنندگان.
نقم: به فتح نون و كسر قاف اسم مصدر به معنى تلافى و انتقام.
سخط: مصدر به معنى غضب.
رضا: به معنى خشنودى بدان كه اين صفات صفات مخلوقست و نسبت دادن اين اوصاف به خداى عزوجل مجاز است و غرض لوازم او هست مثلا راضى شدن كسى از كسى و غضب نمودن و انتقام كشيدن لازم آنها انعام و خوارى و ايلام است پس رضاى خدا اكرام و انعام او است و داخل نمودن در بهشت و غضب و انتقام خدا اهانت نمودن و داخل در جهنم نمودن است يعنى اى كسى كه در گذشتن او زيادتر از انتقام او است و اى كسى كه خشنودى او بسيارتر است از غضب او.
تحمد: باب تفعل معنى حقيقى قبول ثناء نمودن است و گاهى به معنى طلب ثناء نمودن نيز آمده است.
.............................
