حضرت سيد الساجدين عليه السلام به نكته ى شايان توجهى درباره ى دعا پرداخته اند . حقيقت اين است كه ما همواره همان چيزى را كه در افق عقل مان قرار دارد ، از خدا مى خواهيم نه آن چه را كه مورد احتياج واقعى ما است و اين از عدم شناخت صحيح و كامل و نيازهاى خود ناشى مى شود . ما از زواياى نفسانى و اسرار روحى خود كاملا غافليم و در پى آن از نيازهاى عميق روحى خود نيز ناآگاهيم . قرآن كريم مى فرمايد :
(و عسى أن تكرهوا شيئا و هو خير لكم و عسى أن تحبوا شيئا و هو شر لكم) ؛
بسا چيزها كه خوش نداريد ، ولى به نفع شما است و بسا چيزها كه خوش داريد ، ولى به زيان شما است .
بنابراين ، چه بسا هواهاى نفسانى و رغبت هاى دروغين كه به صورت اشتهاى كاذب در ذهن ما شكل مى گيرد و در طلب آنها شب و روز تلاش مى كنيم و بسيارى از تعاليم يا كارها كه پاسخ گوى نيازهاى حقيقى ما است ، در نگاه ما نفرت انگيز يا بيهوده جلوه مى كند و بدين ترتيب حوايج دنيوى معمولا در صدر فهرست درخواست هاى ما قرار دارد و نيازهاى اخروى يا از بن به فراموشى سپرده مى شود ، يا بسيار كم تر مورد تأكيد و الحاح قرار مى گيرد .
از اين رو ، امام معصوم خداوند متعال را ولى مطلق شمرده و اختيار خود را به او تفويض فرموده است و با اين ديد صحيح و باطن بين ، همه ى مصالح واقعى را از حضرت رب العزه درخواست نموده است ؛ مصالحى كه يا اساسا مورد غفلت ما است يا به فراموشى سپرده است ، هر چند در اصل از وجود آنها مطلع هستيم.
........................
