امام سجاد عليه السلام در اين فراز سر همه ى موفقيت هاى خرد و كلان ، حتى توجه بنده به خدا ، را تفضل حضرت حق مى داند و اين كلام :«تفضلك على من أقبل بوجهه اليك» داراى دو معنا است :
1. نسبت به هر كس كه به تو توجه كند ، تفضل مى فرمايى.
2. تفضل تو همان توجه بنده به تو است . بنابر معناى دوم ، حاصل معناى عبارت اين مى شود كه چون مى دانم توجه به تو ، عين تفضل حضرتت مى باشد ، اين انديشه مرا به اين سو مى كشاند كه تمام توجه خود را به تو معطوف كنم و اين معنا از احتمال اول دقيق تر و مناسب تر است .
و شاهد معناى دوم ، فرمايش امام عليه السلام در جمله ى بعد است كه مى فرمايد :«و اذ كل نعمك ابتداء»؛ يعنى آن چنان نيست كه من بدون زمينه ى قبلى به تو توجه كنم ، بلكه نخست تو نعمتت را آغاز فرمودى تا من به دعا ايمان آورم و همين دعاى من ، خود لبيك تو است.
........................
