• بخشی از دعای شانزدهم
1- خداوند هر كس را كه پس از توكل به او، درباره فقرش شكایت به
اللغه: ظل سايه.
حسوم: نحوس.
صوب: نزول باران آن چه به او سنگسار كنند، اجاج: آب تلخ و شور.
يعنى: اى خداى من نگردان تو سايه ى او را بر ما ستم و زهر و نگردان تو سردى او را بر ما نحس و برنده، و نگردان بر ما نزول او را سنگسار نمودن و نگردان تو آب او را بر ما آب تلخ بى مزه ناگوار.
اى خداى من رحمت فرست بر محمد (ص) و آل او و روزى بده تو ما را از زيادتيهاى آسمان و زمين. به درستى كه تو بر هر شى ء قادرى.
بدانكه استسقاء نمودن از مستحبات است و اين استسقاء را اقسامى است ادنى مرتبه ى او دعا است و طلب سقى نمودن نه قبل او صلوات و نه بعد از او صلوه است.
اوسط او دعاء نمودن است بعد از صلوات افضل او استسقاء نمودن به آن دو ركعتى كه در كتب فقهيه مذكور است با آن شرايط مقدره منصوصه كه هر يك در مقام خود به تفصيل ذكر گرديده.
........................
