• بخشی از دعای 49
نقص: خسران و زيان را گويند.
وقف: حبس بودن.
يعنى: خدايا هر زمانى بمانيم ما در ميان دو زيان و خسران يكى در دين و يكى در دنيا، به عبارت اخرى هر زمانى كه واقع شود از ما تقصيرى كه مستحق شويم به سبب آن كه باشيم خاسر در دين يا خاسر در دنيا.
بدانكه معصيت كه از بنده صادر مى شود اثر وضعى آن گاهى عقوبت او آن شود كه خسران و زيان او شود در دنياى او مثل اينكه غنى بوده فقير گرديد يا بدن او صحيح بود عليل شد در كمال امن و امان بود خايف شود و هكذا و گاهى عقوبت او سبب شود كه خسران و زيان در دين او شود و نتواند تحصيل درجات و مثوبات اخرويه نمايد، مروى است از حضرت اميرالمومنين (ع) كه آن بزرگوار فرمود: قسم به خداى عزوجل بودند جماعتى در سعه ى عيش و توانگرى پس سعه و توانگرى از ايشان رفت و در ضيق و شدت افتادند به واسطه ى معاصى كه ايشان كسب مى نمودند، و در بعضى از روايات از پيغمبر صلى الله عليه و آله مروى است كه آن بزرگوار فرمودند: كه بنده معصيت مى نمايد پس علمى كه او را مى دانست از او فراموش شود و بنده معصيت كه كند پس نتواند نماز شب كند.
......................



















